วินาทีแห่งความเป็นความตาย

เมื่อ ๕ ปีก่อนผมเขียนเรื่อง"รถต๋ำกั๋น" เล่าว่า..."ถนนดี ๆ ที่หน้าบ้านผม เดี๋ยวก็มีเสียงโครม แล้วตามมาด้วยภาพคนเจ็บลงไปนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นคอนกรีต!!"

เพื่อน ๆ ที่รักครับ การใช้รถใช้ถนนในบ้านเรานั้นอันตรายจริง ๆ แค่ช่วงวันหยุดติดต่อกันหลาย ๆ วันอย่างช่วงเทศกาลสงกรานต์ก็มีคนตายบนท้องถนนนับร้อย!  นักปั่นจักรยานอยู่ริมทางก็ยังโดนคนเมาขับรถยนต์ชนตายอย่างอเนจอนาถ

เช้าวันนี้บนทางหลวงหมายเลข 11 เชียงใหม่-ลำปาง ข้างหน้าบ้านผมก็เกิดอุบัติเหตุขึ้นอีก...

ปกติแล้วทุก ๆ เช้าจะมีลุงคนหนึ่งเดินข้ามถนนมาจากสถานีตำรวจ หลายคนมองด้วยความเป็นห่วงเพราะรถยนต์ที่วิ่งผ่านแล่นเร็วมาก บริเวณนั้นนับเป็นจุดอันตรายสำหรับผู้ที่จะเดิมข้ามถนนไปมา! วันนี้นับเป็นโชคร้ายของคุณลุง ผมเห็นแกโดนรถปิคอัพชน...นอนแน่นิ่งอยู่กลางถนน!!

จากระเบียงชั้นสาม ผมถ่ายภาพวินาทีแห่งความเป็นความตายมาเป็นอุทาหรณ์สำหรับผู้ใช้รถใช้ถนน...

นานแค่ไหนกว่ารถพยาบาลจะมาถึง?  ไม่นานนัก...ผมเห็นรถอาสาสมัครกู้ภัยเทศบาลวิ่งมาจอดแล้วลงมือช่วยเหลือทันที

มันเป็นวินาทีแห่งความเป็นความตายจริง ๆ 

 

หลังการปฐมพยาบาลก็นำตัวคนเจ็บส่งโรงพยาบาล ผมภาวนาขออย่าให้คุณลุงเป็นอะไรมากเลย!

แหล่งเรียนรู้ สวนรุกขชาติห้างฉัตร

เมื่อวันที่ ๑๑ มีนาคม ๒๕๕๘ ผมเขียนเรื่อง "FB Trip ไปดอยฮาง – สวนรุกขชาติห้างฉัตร" แล้วสัญญาว่าจะกลับไปที่นั่นอีกครั้งเพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติม...

วันนี้ผมขอนำภาพส่วนที่อยู่ลึกเข้าไปมาให้ดูอีก จากประตูทางเข้า ถ้าเพื่อน ๆ ขี่จักรยานหรือขับรถตรงเข้าไป ก็จะไปถึงศูนย์ข้อมูลและทรัพยากรป่าไม้  มีป้ายตั้งอยู่ด้านหน้า

หันไปทางด้านซ้าย ตามที่ป้ายชี้บอกว่าเป็นศูนย์ข้อมูลจัดแสดงนิทรรศการ และบ้านพักนักท่องเที่ยว...

ผมมองเห็นความห่อเหี่ยวแห้งแล้ง ที่นี่คงปราศจากกิจกรรม ไม่มีนักท่องเที่ยวใดมาติดต่อขอพักเป็นแน่ โครงการนั้นสวยหรูและมีประโยชน์ ผมขอยกย่องในดำริของผู้บริหาร แต่คิดว่าปัญหาที่ทำให้ต้องหยุดชะงัก คงเป็นเพราะระบบการศึกษาของบ้านเรามากกว่า....

สวนรุกขชาติห้างฉัตรเป็นปอดธรรมชาติที่กว้างขวาง กอปรด้วยไม้ใหญ่หลากหลาย มีสระน้ำ เรือนเพาะชำ และอาคารสถานที่ อยู่ติดถนนใหญ่ ไม่ไกลจากตัวเมือง บุคลากรก็พร้อมสรรพ เหตุใดถึงไม่มีผู้สนใจเข้าไปพักผ่อนและศึกษาหาความรู้?

เมื่อปราศจากผู้ใช้บริการ สถานที่ก็รกร้าง ปราศจากการพัฒนา ได้แต่ปล่อยให้ผ่านไปวัน ๆ

ผู้ปกครองไม่เคยพาลูกหลานไปดูนิทรรศการที่ให้ความรู้เกี่ยวกับทรัพยากรป่าไม้ ไม่เคยพาครอบครัวไปพักผ่อนหรือนั่งกินข้าวร่วมกันในศาลาที่เค้าจัดทำไว้ให้  ยิ่งครูบาอาจารย์ก็ยิ่งแล้วใหญ่! ผมเห็น FB ของอาจารย์สุทินนำความแตกต่างของการเรียนรู้ระหว่างเด็กไทยกับเด็กนอกมาให้ดู เห็นได้ว่านักเรียนของเราเน้นแต่ในตำรา โอกาสที่จะได้ออกปฏิบัติ ได้ทดลองและร่วมสนทนาถกเถียงมีน้อยมาก....

ทั้ง ๆ ที่เรามีสถานที่ ๆ จะให้ความรู้และประสบการณ์แก่เยาวชนอยู่ใกล้ตัว...

อย่างอาคารแสดงนิทรรศการในสวนรุกขชาติห้างฉัตรก็ดูเงียบเหงา...

มีโอกาสผมจะเข้าไปขออนุญาตพาเด็ก ๆ ไปเล่นไวโอลิน แล้วศึกษาหาความรู้เกี่ยวกับทรัพยากรป่าไม้ไปด้วย...

Morning Ride

เช้านี้ออกไปปั่นจักรยานตั้งแต่ ๖ โมงครึ่ง...ตั้งใจว่าจะใช้เวลาสัก ๒ ชั่วโมง!  เส้นทาง morning ride วันนี้ผมกะจะปั่นผ่านบ้านแม่ฮาวแล้วไปให้ถึงบ้านปางม่วงโน่นเลย!

จากบ้านห้างฉัตร (1) ผมขี่เจ้ายักษ์ไปเลี้ยวซ้ายที่สี่แยกไฟแดง (2)  ผ่านตลาดไปเลี้ยวขวาออกสู่บ้านแม่ฮาว  ผมรู้สึกแปลกใจที่พบว่าความเจริญได้เข้าไปยังพื้นที่แทบทุกตารางเมตร เห็นถนนคอนกรีตคดเคี้ยวไปตามทุ่งนา สวน และหมู่บ้าน ถนนสภาพเช่นนี้ บางครั้งดีกว่าทางหลวงเชื่อมต่อระหว่างเมืองต่าง ๆ ในประเทศลาวหรือพม่าเสียอีก

ปั่นไปพบวัด ๆ หนึ่ง (4) ซึ่งไม่มีป้ายบอกชื่อ และไม่เห็นมีพระภิกษุอยู่อาศัย...

ผมหยุดถ่ายภาพมาให้เพื่อน ๆ ได้ดู...

พระอุโบสถซึ่งมีพัทธสีมาครบถ้วนดูเหมือนว่าจะไม่ได้รับการดูแลสักเท่าใด!

ประตูรั้วปิด! ประตูวิหารปิด! ผมได้แต่กดชัตเตอร์เก็บภาพจากข้างนอก...

ศาลาอเนกประสงค์ดูอ้างว้าง....

แต่ไม้ค้ำต้นโพธิ์ก็บอกให้รู้ว่าวัดนี้มิได้เป็นวัดร้าง ยังมีศรัทธาจากชาวบ้านเต็มเปี่ยม... 

พอดีไม่มีใครผ่านมา จึงไม่ได้ถามถึงชื่อวัดและประวัติความเป็นมา ก่อนเดินทางต่อผมถ่ายภาพอีก ๑ บาน เจ้ากล้องตัวเล็กส่งเสียงบอกว่าแบตเตอรี่หมดแล้ว!. 

ต้องเลิกล้มที่จะไปบ้านปางม่วง เพราะถ่ายรูปไม่ได้ก็ไม่มีประโยชน์! ผมปั่นจักรยานเข้าหมู่บ้านแม่ฮาว ผ่านตลาดสด (5) แล้วออกไปยังทางหลวงหมายเลข 1035 (ลำปาง-ห้างฉัตรสายเก่า) มุ่งหน้ากลับบ้าน หมดโอกาสได้ปั่น ๒ ชั่วโมง  ก่อนถึงบ้าน...ผมเลี้ยวซ้ายเข้าไปที่ริมทะเลสาบขามแดง ถ่ายภาพเจ้ายักษ์ไว้หน่อย (เปิดกล้องแล้วรีบกดชัตเตอร์) !

มองไปยังตึกแถวที่ผมอาศัยอยู่ เห็นเจ้า green workshop อยู่ไกล ๆ บนดาดฟ้า....

วันก่อนปั่นจักรยานได้นิดเดียวต้องกลับบ้านเพราะฤทธิ์น้ำผึ้งผสมมะนาว วันนี้ยังปั่นไม่ได้ครบกำหนดเวลาก็ต้องกลับอีกเพราะแบตหมดซะก่อน วันต่อไปก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีอะไรอีก!!