สวนอู่หลง - บานประตูรั้วอีกบาน

5 โมงเย็น ตาแก่บ้านห้างฉัตรกลับมาจากสวนอู่หลง ...ถึงบ้านแล้วครับ

 

 

บ่ายวันนี้ผมขอให้ Eddy ช่วยขนประตูรั้วบานที่สองไปสวนอู่หลง

 

 

สัมภาระที่อยู่บนแร็ครับบานไม้หนักได้ ไม่ต้องใช้อะไรรองเหมือนครั้งแรก 

 

 

มีไม้ระแนงอีก 24 เล่มซึ่งตัดไว้แล้ว เอาไว้ไปตีเสริมช่องว่างหลังจากติดตั้งบานประตูเสร็จแล้ว ใส่รถไปด้วยเลย...

 

 

ค่อย ๆ ขับไปตามเส้นทางเดิม ถึงจุดหมายแล้วรีบเอาบานประตูลงจากหลังคารถ ลองติดตั้งทันที (อยากรู้ว่าจะพอดีหรือเปล่า?).

 

 

ได้ความคิดใหม่ ผมใช้พุกไม้แบบสมัยโบราณ... 

 

 

ปัญหาแก้ได้ 

 

 

 

 

 ช่องว่างระยะห่างพอดีเลย...

 

 

ยังต้องทำอีกครับ แต่ตอนนี้มีประตูรั้วปิดได้แล้ว...

 

 

 

 

 

 

เก็บเครื่องไม้เครื่องมือขึ้นรถ... ได้เวลากลับบ้านแย้ว

 

ขอบคุณ Eddy เป็นที่สุด ถ้าไม่มีรถกระป๋องคันนี้ผมคงทำอะไรไม่ได้!

อยากปลดพันธนาการ...

ช่วงหลายปีที่ผ่านมา...ผมปั่นจักรยานท่องเที่ยวสมความตั้งใจได้หลายทริป มันจะฝังอยู่ในความทรงจำของชายแก่คนนี้ตลอดไปตราบสิ้นลม...

 

บางโครงการต้องล้มเลิกหลายครั้ง แต่ในที่สุดก็ทำได้สำเร็จ อาทิ ปั่นจักรยานไปเวียงลอ ผาช่อ ผาหอบ อุทยานแห่งชาติ ลี้ เมืองแพร่ น่าน พะเยา วัดป่า-วัดบนดอย ด่านห้วยโก๋น ฯลฯ ก็มีผิดพลาดบ้าง หลงบ้าง (มิได้ใช้เครื่องมือนำทางทันสมัย) รถล้มเลือดตกยางออก และหลง ๆ ลืม ๆ เป็นบทเรียนที่ยิ้มได้ทุกครั้งเมื่อคิดถึง

 

 

 

ยังเหลืออีกทริปเดียวที่เกาะเกี่ยวอยู่ในใจ คือ FB Trip ไปทุ่งไหหิน (ออกทางด่านภูดู่)... 

 

 

บางคนชมว่า "คุณลุงแข็งแรง!!" แต่จริง ๆ แล้ว หาได้เป็นเช่นนั้นไม่ ผมแค่พอมีกำลังปั่นไปทีละน้อย ๆ ไม่หักโหม ไม่ไกล และอาศัยบทเรียนที่ได้รับมาช่วยให้เอาตัวรอดไปได้จนถึงจุดหมาย ทุกวันนี้ปลดระวางจักรยานที่มีอยู่ไปแล้ว 3 คันคือ สหัสเดช แชมป์ และ Bruiser เหลือเจ้า Banian สำหรับ FB Trip และเจ้ายักษ์สำหรับปั่นทางไกล และไปสวนอู่หลง

 

 

เห็นมาไม่น้อย... ความศรัทธาและชื่นชมในบุคคลผู้จากไปหลายท่าน ยังคงประทับอยู่ในใจของตาแก่บ้านห้างฉัตร 

 

  

 

ผมเคยเดินทางไปสัมผัสรถยนต์ค้นที่ใช้ต่อสู้กับอำนาจรัฐเผด็จการ...

 

 

6 ตุลา 14 ตุลา ปีนี้ก็คงจะผ่านไปเหมือนไม่มีอะไร ผมไม่หวังที่จะได้เห็นประชาธิปไตยไทยแลความยุติธรรมในสังคม จะไม่ออกไปขับไล่หรือด่าทอ ทุกสิ่งอย่างล้วนเป็นพันธนาการทำให้จิตตก 

  

ทำใจให้ห่าง โลภะ โทละ โมหะ ดีฝ่า!

สวนอู่หลง - บานพับประตูรั้ว

วันนี้ตาแก่บ้านห้างฉัตรปั่นจักรยานไปสวนอู่หลง เพื่อแก้ไขเรื่องบานพับประตูรั้ว 

 

 

ใส่เครื่องมือและวัสดุอุปกรณ์ไว้ในแพนเนียร์ ปั่นจักรยานออกทางวัดดอนมูล และทุกครั้งที่ผ่านประตูข้างผมจะมองดูอุโบสถซึ่งไม่เคยมีวันไหนเลยที่ประตูหน้าต่างปิด บางครั้งก็เห็นท่านเจ้าอาวาสถือไม้กวาดทางมะพร้าวอยู่ข้างโบสถ์

 

 ้้้

เลือกที่จะปั่นจักรยานไปด้านหลังสวนอนันตยศ อยากเจอหมาจรออนเดอะเวย์ 

 

เก็บภาพประตูทางเข้าด้านหลังไว้หน่อย...

 

ถึงสวนอู่หลง ลงมือแก้ไขบานพับทันที... 

 

 

ไม่เป็นที่น่าพอใจ เพราะจะใส่พุกอะไรปูนทรายก็ไม่ยึด แต่ก็ยังพอติดตั้งได้...

 

ฝนตกปรอย ๆ ซะแล้ว!! ต้องทิ้งงานไว้ก่อน ปั่นจักรยานกลับบ้าน พรุ่งนี้ค่อยนำบานประตูอีกบานมา

ไม่รู้เป็นไง เหนื่อยจังเลย!

FB Trip ไปทุ่งไหหิน - replan

FB Trip เหลืออีกหมุดเดียวเท่านั้น...ที่ผมปักไว้ คือไปทุ่งไหหิน

 

ทุ่งไหหิน - ภาพจาก manager online (ขอขอบคุณ)

ก่อนหมดฝน...ควรต้องไปให้ได้ คิดว่าจะทำเหมือนเมื่อ 4 ปีที่แล้ว คือพาเจ้า Banian นั่งรถโดยสารไปลงที่บ้านโคก

 

 

ภาพจาก Facebook ที่นี่น้ำปาด - ขอขอบคุณ

 

ครั้งก่อนผมลงรถโดยสารแล้วปั่นจักรยานไปด่านภูดู่เข้าลาวเลย แต่คราวนี้จะนอนพักอยู่ที่บ้านโคกก่อนหนึ่งคืน วันรุ่งขึ้นถึงค่อยปั่นแบบสบาย ๆ ไปนอนค้างคืนที่เฮือนพัก (1) ใกล้น้ำโขง เมืองปากลาย...

 

 

ปั่นจักรยานข้ามโขงไปพักที่เฮือนพักโพนสะหวัน (2) โดยเดินทางแบบไม่เร่งรีบ พักเฮือนพัก ไม่เกิน 4 วันก็ถึงพูคูน (4) จากนั้นจึงค่อยเอาจักรยานนั่งรถโดยสารไปลงโพนสะหวัน เชียงขวาง (หนทางขึ้นเขา...ปั่นไม่ได้)

 

พูคูน - ขอขอบคุณภาพจาก google street views

 

อยู่เที่ยวทุ่งไหหินสัก 2-3 วัน แล้วนั่งรถโดยสารจากเชียงขวางไปหลวงพระบาง (นั่ง VIP มันซะเลย อิอิ) 

 

จากหลวงพระบาง อยู่สัก 2 คืนก็กลับบ้านได้แล้ว...

ตายเดี่ยว...ไม่มีใครรู้

ไม่ว่าหมาหรือแมว เค้ารู้นะว่าใครเป็นมิตร...

 

 

เพื่อนบ้านใกล้สวนอู่หลง มีแมวอยู่ตัวนึง (ถ้าจำไม่ผิดน่าจะชื่อว่าเชอรี่) มันยอมขึ้นมานอนอยู่บนตักตาแก่บ้านห้างฉัตร 

 

ผมอยู่บ้านมักเวียนหัว อาคารบ้านห้างฉัตรมีบันไดขึ้นลงถึง 4 ชั้น เกรงอยู่เหมือนกันว่าสักวันหนึ่งเกิดอาการอย่างที่ชาวบ้านเรียกผมว่า "อี่ลุงง้อบแง๊บ"  อาจตกลงไป   ----> ตาย

 

 

 

คงหลายวันกว่าจะมีคนรู้ ถึงวันนั้นร่างกายก็ใช้สอน นศพ. ไม่ได้แล้ว ผมถึงได้คิดว่าถ้าได้ไปอยู่กุฏเล็ก ๆ ในสวนอู่หลง บอกเพื่อนบ้านไว้ว่าถ้าวันไหนไม่เห็นตาแก่ออกมาจากเรือนให้เป็นที่น่าสงสัย ก็ขอรีบดู หากร่างกายสิ้นลมจะได้ส่งคณะแพทย์ศาตร์ได้ทันเวลา ข่าวคุณยายวัย 95 ปี นอนเสียชีวิตอยู่ในบ้านสันผีเสื้อ เชียงใหม่ หลายปีไม่มีใครรู้ จนเหลือแต่โครงกระดูก ทำให้ผมต้องคิดเรื่อง "ตายเดียวดาย...ไม่มีใครรู้" 

  

ภาพข่าวจากอินเทอร์เน็ต - ขอขอบคุณ

 

ภาพข่าวจากอินเทอร์เน็ต - ขอขอบคุณ

งั่ม ๆ ตอนนี้ตาแก่บ้านห้างฉัตรยังไม่เป็นไร ขอทำประตูรั้วต่อนะครับ  บานที่ 2 (สุดท้าย) เสร็จแล้ว รอให้ Eddy นำไปติดตั้งที่สวนอู่หลง 

 

มีปัญหาเรื่องยึดติดกับเสา ผมเปลี่ยนแปลงตำแหน่งบานพับใหม่ คิดว่าคราวนี้ติดตั้งได้แน่!

 

 

ปั่นจักรยานไปร้าน 20 บาทใกล้บ้าน ซื้อสายยูประกบสำหรับล็อคประตูรั้วสวนอู่หลงมาแล้วครับ (ถูกกว่าสั่งออนไลน์...ไม่ต้องรอ)

  

 

 

ประตูรั้วเสร็จแล้ว อาจได้ปั่นจักรยานปลีกวิเวกอีก ไม่กลัวหรอกว่าจะตายเดี่ยว...ไม่มีใครรู้ 

สวนอู่หลง - ติดตั้งประตูรั้วไม่สำเร็จ

สาย ๆ วันนี้... ผมขนประตูรั้วที่ทำเสร็จแล้ว 1 บานไปสวนอู่หลง 

 

ประตูไม้หนักมาก โชคดีที่ตาแก่บ้านห้างฉัตรยังพอมีแรงยกขึ้นบนหลังคารถ (ต้องจัดให้น้ำหนักสมดุลแล้วมัดด้วยเชือกจนแน่น)

 

จาก HBH (1) ผมเลี้ยวซ้ายเข้าถนนข้างวัดดอนมูล ...

 

 

ค่อย ๆ วิ่งมาจนถึงจุดหมาย สวนอู่หลง (G) 

 

 

 

สงสารเจ้า Eddy ที่ต้องแบกรับน้ำหนักไม่น้อยเลย... 

 

 

ใน สวนอู่หลง ที่กำลังรอให้มีประตูรั้ว ผมเดินหาต้นฝรั่งกิมจู ตัดหญ้าที่ปกคลุมลำต้น พรวนดิน แล้วรดน้ำ ทำได้แค่ 5 ต้นเอง!

 

 

ต้องรีบหันมาจัดการเรื่องประตูรั้ว ผมยกบานประตูลงจากหลังคารถแล้วนำมาตั้ง... 

 

 

 

กะหาตำแหน่งที่จะติดบานพับ... 

 

 

 

 

วัดระดับ...

 

 

 

 

นายช่างผู้รับเหมาทำรั้วเค้าอยากประหยัด ใช้ปูนน้อย ทำให้เสายุ่ย แค่ใช้สว่านลองเจาะเพื่อใส่พุก...เสาก็แตก มีแต่ฝุ่นทรายกระจายคลุ้ง

 

 

 

มัดเอาไว้ก่อน แล้วค่อยหาวิธีติดตั้งบานพับใหม่ (อาจต้องกลับข้างขายึด)...  

 

 

ปล่อยไว้อย่างนี้แหละ  ฝนเริ่มตกแล้ว ขอกลับบ้านก่อน... 

 

 

 

ตาแก่ค่อย ๆ ขับรถฝ่าสายฝน พกเอาความไม่สำเร็จกลับบ้าน