เมื่อเชื้อเพลิงแห่งพลังมอดไหม้

ไม่ได้ปั่นจักรยานมาสวนอู่หลงนานเกือบเดือนแล้วมั้ง? 

 

 

หลังจากส่งคุณยายเพื่อนบ้านเดินทางครั้งสุดท้าย (the last journey)  ผมแวะไปสวนอู่หลงเพียงครั้งเดียวแล้วไม่ได้ไปอีก พอดีเป็นช่วงที่มีฝน...ก็เลยขอให้เทวดาช่วยดูแลต้นไม้ที่ปลูกไว้ วันนี้อยากรู้อยู่เหมือนกันว่าจะมีต้นไหนรอด? หรือต้นไหนเติบโตขึ้นบ้างไหม? 

 

 

ไม่รู้เหมือนกันว่าเหตุใดพลังที่เคยมีถึงได้ดับวูบไปเหมือนเตาไฟสิ้นเชื้อเพลิง ตาแก่บ้านห้างฉัตรไม่อยากหยิบงานในสวนขึ้นมาทำ ไม่อยากเจอะเจอผู้คน ที่บ้านก็ได้แต่นั่งมองเจ้าแอคคอร์เดียนตัวเดียวที่มีอยู่ โดยปราศจากแรงจูงใจที่จะยกขึ้นมาบรรเลง

 

 

ป้ายสวนอู่หลงยังคงไม่ก้าวหน้าใด ๆ เมื่อหัวใจตาแก่ส่งสัญญาณเตือน...แสดงอาการอ่อนล้า!

 

 

ขออภัยเรื่องไร้สาระ มิได้ประสงค์สิ่งใด ขอแค่บันทึกเหลือไว้ให้กับตัวเองครับ

The new bedding

ค้นเจอภาพเก่าบานนึง เป็นรูปซึ่งพรินต์ให้มาโดยเพื่อนเล่นดนตรีด้วยกันคนนึง (จำไม่ได้แล้วว่าใคร...ต้องขออภัย)

 

17 ปีที่แล้ว...ตอนนั้นยังแข็งแรงพอที่จะสะพายหีบเพลงตัวใหญ่ แต่ทุกวันนี้ไม่ไหวแล้ว ผมขอใช้เจ้า Post Laborem Musica แอคคอร์เดียน made in German ที่ครูเตี๋ยงให้มาเป็นตัวสุดท้าย ขอใช้มันให้คุ้มที่สุด แม้ว่าตัวเล็กมีแค่ 12 เบส (ไม่มี minor chords) 

 

  

Post Laborem Musica - on the  Forrest Gump Corner

ยังคงไม่สบายครับ พยายามรักษาตัว...ต้องกินให้ดีขึ้น ผมปั่นจักรยานไปซื้อนมมาทำโยเกิร์ต และคว้าเนยสดกลับมาด้วย 

 

 

ไปร้าน วี.ซี.มีท (เป็นครั้งที่สองตั้งแต่เปิดใกล้บ้าน) ซื้อไข่ไก่เบอร์ 4 หนึ่งแผง...

 

 

นอนหลับไม่สนิท หายใจไม่ค่อยออก คันตัวเหมือนมีตัวอะไรกัด น่าจะเป็นสาเหตุทำให้ผมไม่หายป่วยซักกะที วันนี้ตัดสินใจทิ้งหมอนข้าง-ผ้าห่มและหมอนหนุนที่พี่ชายใช้ออกไปให้หมด ผมนำเครื่องนอนใหม่จาก hostel มาใช้  แปลกใจตัวเองว่า...ซื้อเครื่องนอนดี ๆ มาเก็บไว้ให้ใครไม่รู้ใช้ฟรี ๆ  

 

 

จากนี้ไป...ขอนำของใหม่มาใช้กับตัวเองดีฝ่า!

 

 

ไม่ทนอยู่กับของเก่า ๆ ในอดีตอีกแล้วจ้า คืนนี้คงจะได้เริ่มต้นนิทราซึ่งน่าจะดีกว่าเดิมเสียที!

ขบวนรถไฟท้องถิ่น

เจ้าหน้าที่ รปภ. ที่อ่างเก็บน้ำแม่จางบอกว่า...จักรยานของผมล้อเล็กไปหน่อย! 

 

ผมเห็นด้วยจริง ๆ แต่ รฟท.เค้าอนุญาตให้จักรยานพับล้อไม่เกิน 20 นิ้วเท่านั้นที่นำขึ้นได้ฟรี ล้อใหญ่กว่านั้นต้องเสียค่าระวาง...

  

 

ด้วยเหตุนี้ผมจึงยังคงไว้ซึ่งการเดินทาง FB Trip นำจักรยานขึ้นรถไฟ ไม่ใช่เฉพาะรถธรรมดาเท่านั้น รถเร็วก็มีชั้น 3 ให้เดินทางไปได้ตั้งแต่เหนือจรดใต้ อุบลฯ ก็ไปมาแล้วครับ... 

 

 

 

ที่มา railway.co.th - ขอขอบคุณ

 

ขบวนรถท้องถิ่นส่วนใหญ่มีที่ว่าง...ผมมักตั้งไว้ใกล้ตัว 

 

 

หรือไม่ก็นำไปวางไว้ตรงช่องประตูที่มีระดับสูงเทียบชานชาลา ประตูจะไม่เปิด ยังไง ๆ ก็มีที่ไว้จักรยาน ส่วนบนขบวนรถเร็วหรือรถด่วน วิธีง่าย ๆ คือเก็บไว้บนชั้นอย่างที่เห็น...

การเดินทางด้วยรถดีเซลรางขบวนท้องถิ่น ทำให้ได้พบเห็นผู้คนเดินดินกินข้าวแกงเป็นส่วนใหญ่ อาหารกล่องอย่างพวกข้าวกะเพรา ไข่เจียว ไม่ต้องรอให้ Super G ประกาศลดราคา เพราะบนรถไฟขบวนนี้ราคาไม่แพงอยู่แล้ว น้ำเย็นก็มีขาย กาแฟ-ชา-นมเย็นใส่ถุงหิ้วแก้วละ 20 บาท

 

 

คุณยายอายุ 75 กับสามี 82 ช่วยกันนำชากาแฟขึ้นมาเดินขายบนขบวนรถ 407 และ 408 ทุกวัน (ดูท่าทางยังแข็งแรงอยู่นะ) เนื่องด้วยคุณตาเคยเป็นนายสถานีปางป๋วยมาก่อน ก็เลยเดินทางไปมาฟรีจนกว่าจะหมดแรง

 

คุณแม่กับลูกสาวน่ารักขึ้นรถไฟจากสถานีแม่เมาะกลับไปเชียงใหม่...

ส่วนตายายคู่ที่น่ารักเดินทางมาด้วยกัน ทำให้ผมทึ่งสุด ๆ

ภาพเหล่านี้มีให้เห็นก็น่าจะเป็นบนขบวนรถไฟท้องถิ่นเท่านั้น

วันนี้ที่โรงพยาบาลห้างฉัตร

เจ้า Eddy เคยพาพี่สิทธิ์ไปโรงพยาบาลห้างฉัตรประมาณ 3-4 ครั้ง ก่อนที่พี่ชายผมจะจากโลกนี้ไป... 

 

จำได้ว่าพี่ชายดีใจที่ผมหาซื้อรถยนต์มาในราคา 3 หมื่นบาท เพื่อใช้ขับไปโรงพยาบาล เสียดายที่เจ้ารถกระป๋องทำหน้าที่ของมันได้ไม่นาน! จากนั้นมาผมก็ขอให้เจ้า Eddy พาอู่หลงไปเที่ยว  Eddy ใช้งานได้ไม่กี่ทริป...อู่หลงก็จากไป...

ไม่เหลือใครอีกแล้ว...ผมพยายามจะขับเจ้า Eddy ท่องไปคนเดียวเรื่อย ๆ แต่ดูเหมือนว่าวางแผนไว้กี่ทริป...ก็ไปไม่ได้สักที (เคยโพสต์ไว้ว่า "ใจยังไม่กล้าพอ") 

ทุกวันนี้ผมแค่เพียงขับรถยนต์คันเล็กไปสวนอู่หลงเพื่อแสวงหาวิเวก

และอีกอย่างนึงคือ...ไปโรงพยาบาล  วันนี้ขับ Eddy ออกจากบ้านห้างฉัตรตั้งแต่ 06.30 น. ใช้เวลาไม่นานก็ถึงโรงพยาบาล...

เห็นด้านหน้าไม่มีคนและทางเข้าถูกปิดกั้น ทีแรกก็คิดว่าโรงพยาบาลปิด!

 

ปรากฏว่ากำลังมีการก่อสร้าง เค้าย้ายไปให้บริการอยู่ทางด้านข้างห้องฉุกเฉิน...

วันนี้มีคนไข้เยอะเหมือนเดิม (ส่วนใหญ่ล้วนเป็น สว.) ผมได้บัตรคิวหมายเลข 3

นั่งอ่านหนังสือระหว่างรอพบพยาบาล-แพทย์ และรับยา ช่างเหนือความคาดคิดจริง ๆ เพราะว่าทั้งหมดใช้เวลาไม่นาน ผมออกจากโรงพยาบาลเวลา 08.52 น. กลับถึงบ้านก่อน 9 โมงเช้า

ไปอีกทีก็เดือนพฤศจิกายนโน่น!!

Not yet... but it won't be long!

ภาพ captured จากข่าวใน YouTube - ขอขอบคุณ

ภาพความเสียหายจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวขนาด 7.4 แมกนิจูดที่โคลอมเบียเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 2569 ทำให้ผมต้องหันมาพิจารณาตนเอง...  

ภาพ captured จากข่าวใน YouTube - ขอขอบคุณ

ทุกวันนี้ผมอาศัยนอนอยู่บนชั้นสองของอาคารพาณิชย์ริมทางหลวงหมายเลข 1 

ในวันที่แผ่นดินไหวในพม่าจนตึก สตง. ถล่ม ผมนั่งอยู่บนเตียงนอนที่ชั้นสี่ เป็นสัมผัสครั้งแรกกับการไหวที่รุนแรงที่สุด ครั้งนั้นมันมิใช่แผ่นดินไหวโดยตรงที่บ้าน แต่มันทำให้ผมมีคำถามว่าหากเกิดแผ่นดินไหวตามแนวรอยเลื่อนใกล้บ้าน อย่างเช่น รอยเลื่อนแม่ทาหรือรอยเลื่อนเชียงราย รุนแรงมาก ๆ อาคารบ้านห้างฉัตรจะยังคงตั้งอยู่ได้อย่างปลอดภัยหรือไม่??

 

ภาพจาก Facebook ฮาลำพูน - ขอขอบคุณ

 

หากนอนอยู่ที่สวนอู่หลง เกิดแผ่นดินไหวหนักแค่ไหน อย่างมากผมก็คงล้มกลิ้งลงกับพื้น ไม่มีเศษอิฐเศษปูนตกลงหัว ไม่มีผนังล้มทับ!!

 

 

 

และถ้าวันนั้นหากยังมีเจ้าหมาดื้ออยู่ด้วย คงจะคว้าเข้ามากอดไว้แนบอก....

 

ต่อจากนี้...คิดว่าภัยพิบัติจะมีมากและรุนแรงขึ้นอย่างแน่นอน ถามว่ากลัวมั้ย? ตอบได้ว่า "ไม่กลัว" (จริง ๆ นะครับ ผมมิได้เสแสร้ง) อยากเห็นด้วยซ้ำว่า coda บทเพลงชีวิตท่อนสุดท้ายของผมจะเป็นเช่นไร!   การนอนติดเตียง มีสายสวนเข้าท่อปัสสาวะ สายยางสอดเข้ารูจมูกลงไปในกระเพาะอาหาร หรือต้องคาบท่อออกซิเจน ผมไม่ขอรับสภาพใด ๆ ทั้งสิ้น เห็นความตายมามากแล้วครับ เห็นจนไม่รู้สึกกลัว... 

 

ไม่มีอะไรเป็นของตนตลอดกาล อยากถามสหัสเดชจังเลยว่าถ้าไม่มีตาแก่คนนี้แล้ว เจ้าอยากไปอยู่กับใคร?

 

 

แม้ว่า fully-loaded bikepacking ได้เตรียมเสบียงไว้แล้ว แต่ร่างกายยังไม่พร้อมครับ ยังพาเจ้ายักษ์ ้hit the road ไม่ได้!!

 

มือเหี่ยว ๆ ของผมยังจับกุมแฮนด์รถไม่ได้...

 

 

  

เห็นภาพของพี่และเพื่อนผู้จากไป...  

 

 

 

 

คิดถึงคำพูดของ จูบา บอกกับ แม็กซิมัส ผู้จากไปว่า "I will see you again, but not yet...not yet". 

 

ภาพจากวิกิพีเดีย - ขอขอบคุณ

 

It won't be long!

เลือกสูบลม (air pump) ให้เจ้ายักษ์

พยากรณ์อากาศบอกว่าตั้งแต่วันที่ 11 ถึง 16 ฝนจะน้อยลง...ผมน่าจะออกเดินทางได้แล้วมั้ง? (หุยฮา)

 

ภาพซากรถริมกำแพง - ถ่ายที่ลพบุรีนานมาแล้ว

 

จริง ๆ แล้วผมก็อยากเก็บตัวอยู่ที่บ้านมากกว่า แต่ยิ่งอยู่ยิ่งซึมเศร้า ความเกลียดชังสังคมยุคที่มือใครยาวสาวได้สาวเอาก็ยิ่งทวีมีมากขึ้น การได้ปั่นจักรยานออกจากบ้านไป ค่ำไหนนอนนั่น น่าจะเป็นการเยียวยาอาการโคลงเคลง ๆ ได้ เคยอาศัยนอนในศาลาเบื้องหน้าองค์พระปฏิมา...ผมหลับสบาย ไม่ฝัน ไม่สะดุ้งตื่นกลางดึก เช้ามาสมองผ่องใสไร้อาการโคลงเคลง...

 

คิดถึงพี่ชาย พี่เค้าสบายไปแล้ว ความทุกขเวทนาหายสิ้นเมื่อหยุดหายใจ!  บนเก้าอี้ตัวนี้...ผมยังคงต้องนั่งกินอาหารเพื่อยังชีพให้อยู่ต่อไป 

 

 

 

พูดถึงเรื่องปั่นจักรยานท่องโลก อิจฉาคุณปู่ที่เห็นในภาพจังเลย..

 

ภาพจาก IG - ขอขอบคุณ

 

เดินทางมาก็ไม่น้อย...แต่ผมยังไม่เคยปั่นจักรยานแบบ Fully Loaded เลย!

ภาพจาก IG - ขอขอบคุณ

แต่ก่อนประมาท นึกอยากจะไปก็ไป ไม่สนใจเรื่องความปลอดภัยหรือกระหายหิว ปั่นเจ้า Banian (ป้ายแดง) ไป สปป.ลาว มีแค่เป้ใบเล็กกับอาหารและน้ำไม่เพียงพอ ในที่สุดก็ไปไม่ถึงจุดหมาย!!

 

เริ่มจัดสัมภาระให้เจ้ายักษ์แบบจัดเต็ม ลองดู! ทำไปอย่างนั้นแหละ ไม่ได้ไปไหนก็ขอแค่เห็นเวลาเดินผ่านไปมา เอาถุงนอน (1) และเต็นท์ (2) ใส่กระเป๋าสองชั้นด้านบนได้พอดีเลย

 

 

 

ยังมีที่ว่างใส่ของได้อีกเยอะ (3 4 5 6 7) ส่วนนึงสำหรับเครื่องมือจักรยาน เช้านี้ผมต้องชั่งใจว่าจะนำสูบลม (air pump) ตัวไหนไปด้วย? ไม่อยากใช้สูบลมเสียง่ายแล้วประสบปัญหายางแบนแบบบนทางหลวงหมายเลข 120 (the unforgettable route)  

 

 

มีสูบลมให้เลือก 2 ตัว คือ (1) ใช้แบตเตอรี่ น้ำหนัก 450 กรัม และ (2) แบบใช้เท้าเหยียบ น้ำหนัก 350 กรัม.. 

 

่

 

เลือกตัวไหนดีน้า???