ภาพที่เห็นหลังเสียงระเบิด!

เมื่อคืนนี้มีฝนตก...บ้านห้างฉัตรพอได้รับความชุ่มเย็นขึ้นมาบ้าง ครั้นถึงเวลาเที่ยงวัน ความร้อนจากแสงแดดก็หาได้ลดลาวาศอก!!  

 

 

ตาแก่บ้านห้างฉัตรออกไปรดน้ำกองปุ๋ยหมัก...

 

 

สัมผัสได้ถึงความร้อนระดับที่ต้องตะโกนว่า "ไม่ไหวแล้ว ๆ"

 

 

ได้ยินเสียงเป่านกหวีดปี๊ด ๆ ตรงสี่แยก (Hangchat Intersection) ผมคิดแช่งในใจ หลงผิดไปว่าเจ้านายใหญ่โตคงจะยกขบวนมากันอีก มองผ่าเปลวแดดออกไป เห็นภาพที่ทำให้ร้อนขึ้นอีก (ที่เห็นได้ไกล ๆ อาศัยการซูมเก็บภาพด้วยกล้อง Canon) 

 

 

บนถนนคอนกรีต นั่นมิใช่อุบัติเหตุที่ทำให้คนตายไม่เว้นวัน แต่เป็นรถปิกอัพบรรทุกของมาเต็ม คงจะหนักเกินเลยมาเดี้ยงอยู่กลางสี่แยกนั่นเลย ก่อนหน้านั้นได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่น ยางรถระเบิด ผมเห็นชายร่างใหญ่ระดับเสี่ย 2 คนกำลังช่วยกันเปลี่ยนยาง... 

 

 

 

น่าเห็นใจคนที่ต้องเร่งมือทำงานบนพื้นคอนกรีตซึ่งความร้อนสะสมจนต่อยไข่ลงไปซักฟองอาจทำให้สุกได้ (นานหน่อย...อิอิ) 

 

 

ผู้ที่ควรได้รับการยกย่องและขอบคุณคือ เจ้าหน้าที่จากหน่วยงานใดหน่วยงานหนึ่งซึ่งได้มายืนเป่านกหวีดอยู่กลางแดด คอยควบคุมการจราจรในช่วงที่ง่ายต่อการเกิดอุบัติเหตุ อายุแกก็มากแล้วนะ (สวมเสื้อสะท้อนแสงของตำรวจก็จริง แต่คงมิใช่ตำรวจหรอก เพราะตำรวจนั้นถนัดตั้งด่านและไล่จับเด็กมากกว่า ฮา)  

 

 

 

มองเข้าไปในบ้าน อยากจะอวดให้อิจฉาว่า ภายในบ้านร้านเปียโนนั้นอากาศเย็นสบาย...ไม่รู้สึกว่าร้อนเลยล่ะ

 

 

อ่อ...อยากกลับไปเยือนวัดเวฬุวนาราม (W) อีก แต่อากาศยังไม่ดีพอ ขอวางแผนไว้ก่อน นั่นคือพา Banian ขึ้นรถไฟขบวน 408 ไปลงสถานีแม่ทะ แล้วปั่น 7-8 กิโลเมตรไปวัด (W)

 

คิดถึง "สวนอู่หลง"  ป่านนี้ต้นไม้ที่เอาไปลงไว้คงตายเกลี้ยง ??? 

 

หวังว่าก่อนตายหรือก่อน final trip ผมคงทันได้เห็นภาพสวนป่าเล็ก ๆ ใกล้กับศูนย์ขนถ่ายสินค้าสถานีรถไฟห้างฉัตรเป็นแน่

อย่าทะนงว่าคงมีแรง

บานประตูไม้อัดห้องน้ำชั้น 4 ผุพังไปตามกาลเวลา ช่างเหอะคิดว่าน่าจะเปลี่ยนได้แล้ว!

 

 

บานขนาด 70 x 180 ซม. ถ้าเป็นประตูพีวีซี ราคาจะอยู่ประมาณ 700 - 900 บาท แม้มีน้ำหนักเบาและทนน้ำได้ แต่ก็ไม่สามารถนำมาไสปรับให้เข้ากับวงกบเดิม หรือถ้าจะสั่งบานไม้สักอย่างดีก็ต้องเตรียมไว้พันกว่าบาท! ผมขอเลือกที่เค้าทำขายแบบให้มาตกแต่งทำสีเองดีฝ่า ราคา 720 บาท (ส่งฟรี)  บ่ายวันนี้สินค้ามาแล้วครับ 

 

ไม้ยังไม่แห้งดี บานประตูมีน้ำหนักมาก การยกขึ้นชั้นสี่ด้วยตนเอง ทำให้รู้ว่าหมดยุคที่ผมจะทำงานหนักได้อย่างแต่ก่อนแล้วจริง ๆ 

 

 

ต้องไสขอบประตูให้เข้ากับวงกบที่แคบกว่า โป้วอุดรอยสกรู แล้วค่อยทาสี

 

 

ลองตั้งพิงไว้กับบานประตูเก่า...ผมคิดว่างานนี้คงอีกยาว 

 

เหนื่อยครับ รู้สึกอ่อนล้าและเวียนหัว!

กลับคืนสู่ดิน

กระดาษทำมาจากต้นไม้ ต้นไม้โตมาจากน้ำและดิน เพื่อให้เป็นไปตามวัฏจักร...ผมขอนำมันกลับคืนสู่ผืนดินอีกวาระ! 

 

หลายปีดีดักที่ผมสั่งของออนไลน์มาใช้ ทำให้มีกล่องพัสดุเก็บกองไว้จำนวนไม่น้อย ทีแรกคิดว่าจะเอาไปขายที่ร้านรับซื้อของเก่า แต่พอศึกษาเรื่องการทำปุ๋ยหมักมาระยะนึง คิดได้ว่าน่าจะนำกล่องทั้งหมดไปทำปุ๋ย ผมเริ่มเคลียร์พื้นที่รก ๆ ตรงหน้าบ้าน แล้ววางกระดาษจากกล่องพัสดุ (แกะเทปออกให้หมด)  เรียงซ้อน ๆ กัน รดน้ำให้ชุ่มแล้วเก็บกิ่งไม้ใบไม้ทั้งแห้งและสดมากองทับ...

ใบไม้แห้ง ต้นกล้วย ใบกล้วย นำมาวางไว้ครับ สภาพรก ๆ หน้าบ้านเริ่มดูดีขึ้นด้วย...

 

จากนั้นก็นำดินเท่าที่กอบโกยได้มาเททับไว้...แล้วรดน้ำอีก 

เนื่องจากยังไม่มีก๊อกน้ำอยู่หน้าบ้าน ผมหิ้วน้ำจากห้องน้ำมารดได้แค่ 3-4 ถังเอง ขอทิ้งไว้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปซื้อข้อต่อพีวีซีมาทำก๊อกพร้อมสายยางไว้หน้าบ้าน จะได้รดน้ำกองปุ๋ยหมักได้ง่าย อ่อ...ต้องนำน้ำหมักชีวภาพทำจากรำข้าวไว้นานแล้วมาราดรดด้วยครับ...

ทำไปก็หลงคิดไปว่ามีอู่หลงนั่งมองอยู่ข้าง ๆ

When the rain comes...

เย็นวันนี้มีฝนตก แม้จะไม่มาก...แต่ก็นำมาซึ่งความชุ่มฉ่ำ ผมเห็นภาพดอยขุนตานปรากฏชัดเจนขึ้นแล้ว

ดีใจที่ฝนมาช่วยชีวิตต้นไม้หลายต้นที่ปลูกไว้...

 

 

 

  

รายงานสภาพอากาศบอกว่ายังจะมีฝนมาอีก ทำให้ผมมองข้ามไปถึงโอกาสปั่นจักรยานไปที่ไหนไกล ๆ อีกครั้ง...

 

ฝนตก...ผมถือโอกาสล้างแผงโซล่าเซลล์ซะเลย จ้องไว้หลายวันแล้วว่าจะต้องล้าง 

 

ดีจังเลย! ผมไม่ต้องหิ้วกระแป๋งน้ำไต่บันไดขึ้นไปเหมือนทุกที แค่มีไม้ม็อบกับกระบอกฉีดแชมพูขึ้นไป ในขณะที่ฝนตกลงในระดับพอดี ๆ เหมือนมีเทวดามาช่วยฉีดน้ำให้ ง่ายและใช้เวลาน้อยมาก แผง 6 แผงสะอาดแล้วครับ...

แจ๋วเลย! ขนาดเย็นแล้วนะ กระแสไฟยังไหลเดินประมาณ 2.5 แอมป์  display บน inverter แสดงให้เห็นการใช้งานไฟฟรีจากระบบโซล่าเซลล์ของผมตั้งแต่เช้าจรดเย็น!

ปรับรูปแบบการใช้ชีวิตใหม่ วัน ๆ ไม่ได้พูดกับใคร ผมหันมาอ่านหนังสือเพิ่มขึ้น นี่ก็เพิ่งได้รับหนังสือ "เมื่อภัยร้ายจู่โจม" (When tragedy strike พบความมั่นคงในโลกที่ไม่มั่นคง) ส่งมาให้ฟรี ๆ  

ส่วนหนังสือใน Kindle ก็อ่านแทบทุกวัน บางเล่มเค้าก็ให้ฟรี แต่ส่วนใหญ่ต้องซื้อครับ....

 

 

ไม่แน่ใจว่าการอ่านทำให้เวียนศีรษะทุกวี่วันหรือเปล่า?  คุณป้าใจดีแนะนำให้กินยาหอม ผมเริ่มนำมากินแล้ว ด้วยความหวังว่าอาการจะดีขึ้นจนสามารถกลับไปปั่นจักรยานท่องโลกได้อีก

อ่อ...วันนี้ต้องทำขนมปังอีก ง่ายสุด ๆ โดยใช้แป้ง 2 ถ้วยตวง น้ำ 1 ถ้วยตวง น้ำตาล 1 ชต. ยีสต์ 1 1/2 ชช น้ำมันมะกอก 2 ชต. (ไม่ใส่เกลือ)  คราวนี้ลองใช้ถ้วยอลูมิเนียมนึ่งข้าวเป็นพิมพ์ ได้ออกมาดังนี้...

 

เก็บใส่กล่องไว้กินได้ 1 สัปดาห์...

And when the rain comes we'll be singing to the end - Marcus Alexander

เดินทางทิพย์ ?

 

ที่บ้านห้างฉัตร...ตาแก่คนหนึ่งตื่นขึ้นมาด้วยอาการเวียนหัว

 

เมื่อลุกจากเตียงพยาบาลที่พี่ชายของเขานอนสูดลมหายใจเฮือกสุดท้าย พัดลมตัวเล็กลูกแต้มให้มาวางคว่ำหน้าอยู่ข้างหมอนใบที่พี่ชายเคยหนุนนอนก่อนตาย... ... 

เปิดบานเกล็ดหน้าต่างเพื่อรับลมซึ่งไม่มีมา 

 

 

ก็ยังดีที่ได้เห็นใบไม้สีเขียว และท้องฟ้าซึ่งเริ่มสดใสขึ้นมา... 

 

 

วันก่อนทำความสะอาดบานเกล็ด ผมถือโอกาสล้าง fancoil เครื่องปรับอากาศตัวที่ติดตั้งเองซะหน่อย แอบดีใจนิด ๆ ที่มันยังทำงานได้ดีแม้หลายปีผ่านไป!

 

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ดินฟ้าอากาศจะอำนวยให้ตาแก่ผู้กำลังถูกคุกคามด้วยอาการเวียนศีรษะ?? ทีแรกตั้งใจว่านับแต่นี้ไปจะไม่ปั่นจักรยานท่องโลกอีก (จนกว่าจะถึง final trip ไปจบชีวิตในวันใดวันหนึ่ง) แต่เสียงเรียกร้องให้ปั่นจักรยานต่อไปเรื่อย ๆ ยังดังก้องในสมอง แม้ว่าข่าวอุบัติเหตุและความโหดร้ายในเพื่อนมนุษย์ปรากฏให้เห็นอยู่ทุกวี่วัน ตระหนักดีว่านั่งจิบกาแฟอยู่บนดาดฟ้าคนเดียวอย่างนี้ปลอดภัยกว่า...

 

 

แต่จะเอาอะไรอีกสำหรับชีวิตที่ใกล้ shut down เข้าไปทุกที ทุกวินาทีมีค่าสำหรับการไขว่คว้าประสบการณ์ของตาแก่ (an unusual Thai like me)  คิดว่า sitting in the rocking chair น่าจะไม่เหมาะ  

ภาพจาก magnific.com - ขอขอบคุณ

แม้จะยังไม่ได้เดินทางไปไหน แค่ได้คิดวางแผนโดยอาศัย Google Maps หัวใจก็เป็นสุขแล้ว ดูดิ...ปั่นจากหน้าโรงพยาบาลเถินไปอุทยานแห่งชาติแม่ปิงแค่ 70 กิโลเมตรเอง!

หรือว่าปั่นจากสะพานปากลาย (2) สปป.ลาว ไปพักคืนแรกที่เรือนพักโพนสะหวัน (3) ที่บ้านดอนเฮียงก็แค่ 46 กิโลเมตร

Google Street View สำหรับเส้นทางนี้มีให้เห็นนิดเดียว ขอนำภาพมาให้เพื่อน ๆ ดูหน่อย จะได้เห็นว่าถนน uphill เค้าเป็นเช่นไร? 

 

 

เสียดายที่รถบันทึกภาพอากู๋เขาไม่ไปต่อ ทำให้เราไม่เห็นภาพถนน 149 กิโลเมตรขึ้นเหนือไปเมืองกาสี (5) 

 

 

หรือ...เส้นทาง 66 กิโลเมตรจากเมืองแมด (4) มายังสถานีขนส่งเมืองกาสี (5)

 

 

พูคูนเป็นจุดหมายของเส้นทางอันยากลำบาก...

 

ภาพจาก google maps - ขอขอบคุณ

 

จากนั้นไม่ต้องปั่นต่อ สามารถพาเจ้า Banian นั่งรถโดยสารไปลงที่โพนสะหวัน แชวงเชียงขวางได้เลย ทุ่งไหหินรออยู่ที่นั่นแล้ว  จากประสบการณ์ที่สั่งสมมา ทำให้จินตนาการเห็นภาพตัวเองปั่นเจ้า Banian ใน สปป. ลาวได้ครับ

 

FB Trip ในวันนี้เป็นแค่ความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ในการถวิลหาของผม