I'd like to teach the world to sing

วันนี้มาฟังเพลง I'd Like To Teach The World To Sing ด้วยกันครับ... 

 

  

I'd like to build the world a home

 And furnish it with love 

Grow apple trees and honey bees and snow white turtle doves 

 I'd like to teach the world to sing in perfect harmony 

I'd like to hold it in my arms and keep it company 

 I'd like to see the world for once all standing hand in hand 

And hear them echo through the hills for peace through out the land.....

 

ภาพ captured จากคลิปวิดีโอ Keith “Hollywood” Sousa - ขอขอบคุณ

สืบเนื่องมาจากเมื่อวันก่อน ผมได้รับโทรศัพท์จาก อ.ณรงค์ (ท่านอายุ 85 แล้วแต่เสียงพูดและเสียงหัวเราะยังดังสดใส แสดงถึงความแข็งแรงและสุขภาพที่ดีทั้งกายใจ) ผมรู้สึกยินดีที่ได้รับเกียรติจากปูชนียบุคคลอย่างอาจารย์ณรงค์ชวนให้หันกลับไปเล่นดนตรีด้วยกัน... 

  

 

รูปแบบวงทรีโอ ประกอบด้วยนักร้องชายวัย 80 (สไตล์เพชร พนมรุ้ง) โดยมี อ.ณรงค์เล่นแบนโจ และตาแก่บ้านห้างฉัตรเล่นหีบเพลง ถ้ารวมอายุของ สว. สามคนก็น่าจะประมาณ 240 ปี (555)

ภาพ captured จาก YouTube - ขอขอบคุณ

ไปบรรเลงจิตอาสาที่ไหน ผมก็จะไปกับเจ้ายักษ์ในสภาพนี้แหละ...

"Time waits for no one!"  ผมต้องรีบกลับมาซ้อมเล่น accordion จริง ๆ จัง ๆ ได้แย้วว...

 

ต้องค้นหาเสื้อคาวบอยด้วยครับ ไม่รู้ว่าซุกอยู่ที่ไหน???

ซ่อมเต็นท์และกระเป๋าใต้เฟรม

มีเต็นท์หลังนึง เป็นเต็นท์ที่ป้าAlice ส่งให้มาจาก Canada (ตั้งแต่เมื่อไหร่จำได้ไม่แน่ชัด บวกลบคูณหารแล้ว คิดว่าปัจจุบันเต็นท์หลังนี้น่าจะอายุประมาณ 40-50 ปี)   

 

ตั้งเต็นท์นอนที่ hostel ใน Australia

 

เต็นท์ไนลอนทรงมาตรฐาน Ridge/A-frame Tent ผลิตในเกาหลี มันแข็งแรงทนทานมาก! ผมปั่นจักรยานจากหาดใหญ่ไปสิงคโปร์ก็ใช้เต็นท์นี้กางนอนใต้สะพานและริมทางหลวงของมาเลเซีย ไปออสเตรเลียก็เช่นกัน (มีเรื่องเล่าน่าตื่นเต้นจากเต็นท์หลังนี้ซึ่งเคยเขียนถึงตั้งนานมาแล้ว แต่เว็บเหล่านั้นถูกลบไป เหลือแต่ความทรงจำซึ่งตั้งใจว่าจะเขียนถึงอีกครั้งหากมีเวลา)  ไปที่ไหนนำไปด้วย กลับเมืองไทยก็ไม่ทิ้ง ผมเอามาเก็บไว้นานมาก ๆ จนกระทั่งถึงวันที่คิดทำสวนอู่หลงให้เป็น a new campsite close to the railroad จึงได้นำกลับมากางอีกครั้ง

 

 

เสาและสมอบกยังอยู่ครบ มันใช้งานได้ดี หลังคาไนลอนไม่ขาด แต่พื้นซึ่งเป็นผ้าใยสังเคราะห์ (โพลีเอสเตอร์) ขาดหลายตำแหน่งอย่างที่เห็น... 

 

สั่งซื้อเทปกันน้ำมา 3 ม้วน (127 บาท) + เสื่อปิคนิกอีก 1 ผืน (88 บาท) ช่างเหอะลงมือซ่อมทันที โดยใช้เทปกันน้ำปะตามรอยฉีกขาดของพื้นเต็นท์ด้านนอกก่อน...

 

จากนั้นก็ตั้งเต็นท์ไว้...

 

 

 

 

แล้วนำเสื่อปิคนิกเข้าไปปูทับพื้นด้านใน (ทาด้วยกาวลาเท็กซ์) สามารถชุบชีวิตเต็นท์แห่งความทรงจำด้วยงบประมาณ 215 บาท

 

 

เต็นท์เก่ากลับมาใช้งานได้แล้วครับ...

 

นอกจากนั้นผมยังซ่อมกระเป๋าสามเหลี่ยมติดใต้เฟรมจักรยาน ให้กลับมาติดตั้งได้ดีขึ้น โดยตัดใส่ตีนตุ๊กแกเพิ่มเติม...

 

 

 

ซ่อมไว้งั้น...แต่บอกไม่ได้ว่าจะใช้งานเมื่อไหร่?

Don't Worry, Be Happy

มีอยู่หลายครั้งหลายคราที่ผมอยากจะทำป้ายไวนิล "ขาย/ให้เช่า โทร xxx xxxxxxxx" มาแขวนไว้หน้าบ้านร้านเปียโน 

 

 

คิดว่า...ไหน ๆ ก็อยู่มาขนาดนี้แล้ว สมบัตินอกกายขายไปซะ...ก็หมดเรื่อง ขนาดอาคาร 2 คูหาที่บ้านปงแสนทองก็ยังขายได้เลย 

 

อาคารบ้านปงแสนทองซึ่งย้ายเข้าไปอยู่เป็นคนแรก

 

แต่คำถามนึงที่ทำให้ผมยั้งคิดคือ "ขายได้เงินแล้วเอาไปทำอะไร?" ทุกวันนี้ผมก็ไม่ต้องการซื้อหาอะไรอีกแล้ว เงินล้านที่อยู่ในมือเป็นแค่กระดาษหนัก 1 กิโลกรัม ค่าของมันเทียบกันไม่ได้เลยกับตึกที่ผมซื้อและสร้างมันมากับมือเป็นระยะเวลากว่าหนึ่งทศวรรษ ทุกอย่างที่เป็นความฝันได้ทำสำเร็จจนไม่มีอะไรติดค้างแล้ว... 

 

 

Backpacker Hostel ก็ทำเสร็จ แม้จะไม่มี hosteller มาพักแม้แต่คนเดียว  

 

 

ร้านเปียโนก็เป็นรูปเป็นร่างพร้อมกับเคาน์เตอร์ที่ทำกับมือจากเตียงเก่าและเศษไม้ระแนง (แม้ไม่สวยไม่ปราณึต...แต่ก็เป็นสิ่งที่ผมฝันที่จะทำ)

 

 

สร้างมันจากอาคารว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย ผมจะปล่อยไว้อย่างนี้แหละ ตายแล้วก็ค่อยว่ากัน (ฮา)  สวนอู่หลง...ก็เช่นกัน 

 

 

 

มองตัวเองในคลิปวิดีโอที่ทำไว้บน Facebook เมื่อวันก่อน ดูสารรูปตาแก่แล้วเห็นถึงความไม่เที่ยงแท้ของสังขาร 

 

(ขอบคุณเพื่อน ๆ เข้าดูและให้กำลังใจ)

นักดนตรีที่เคยแต่งตัวดีเหรอ? ก็เป็นแค่ชายคนหนึ่งซึ่งเล่นดนตรีหาเลี้ยงชีพมาเท่านั้นเอง หาได้เก่งกาจหรือมีความสามารถใด ๆ ที่ทำประโยชน์ให้สังคมไม่!  

 

 

ก้าวมาถึงวันนี้แล้ว วันที่ผมหมดแรงที่จะอุ้มหีบเพลงหนัก ๆ ได้อีกต่อไป!

 

 

 

คิดถึงผู้ที่จากไปอยู่บ่อย ๆ พี่อาลี บรรณาธิการและเจ้าของหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษในบังกลาเทศ ก็จากไปเสียก่อนด้วยภาวะหัวใจล้มเหลว ไม่อยู่รอให้ผมไปหาที่ Khulna  ตามที่ตั้งใจไว้

  

 

ตื่นเช้าเปิดประตูออกมา ผมก็เจอ "Banian" บอกเขาว่า "เดี๋ยวจะพาไปเที่ยวอีก" 

 

ก่อนอื่นขอดูแลตัวเองก่อน โดยวัดความดันด้วยเครื่องวัด (ครูแต้มและน้องมิ้นซื้อให้มา) 

 

 

 

 วันนี้ BP122/76 P64 ปกติเหมือนเช่นทุกวัน! 

 

อยากบอกเพื่อน ๆ ว่า "ไม่ต้องห่วงครับ ผมอยู่ได้"

ปั่นเจ้ายักษ์ไปสวน

เจ้ายักษ์แต่งองค์ทรงเครื่องแล้วดูดีไม่น้อย...เพื่อน ๆ ว่ามั้ย? 

 

 

ไม่ได้เปลี่ยนโซ่หรือเฟืองหลังแต่อย่างใด ขอใช้ที่มีอยู่ ด้วยพอใจกับการทำงานของมัน แม้จะไม่สมบูรณ์เต็มร้อย บ่ายวันนี้เอาตะแกรงท้าย (ตัวที่ติดมากับรถ) กลับมาใส่ แล้วนำแพนเนียร์ราคาถูกที่มีอยู่มาติดตั้ง จากนั้นก็ปั่นไปสวนอู่หลง

 

 

พักฟื้นจากรถล้มที่โรงพยาบาลห้างฉัตร ไม่ได้มาสวนอู่หลงหลายวัน ต้นไม้ขาดน้ำ ผมรีบหิ้วถังน้ำรดต้นไม้ แล้วค่อยนอนพักบนเตียงหวาย...

 

 

ยกกล้องขึ้นจับภาพท้องฟ้าด้านทิศใต้...กดชัตเตอร์! 

 

เฟรมโครโมสี่ (chromoly) ให้ความรู้สึกที่นุ่มนวล ผมปั่นเจ้ายักษ์แบบสบาย ๆ จากสวนอู่หลงกลับถึงบ้านก่อนห้าโมงเย็น....

 

วันนี้เจ้ายักษ์ทำแต้มอีกแล้ว!!

ซ่อมสเตอร์เจ้ายักษ์

ตามที่บอกเพื่อน ๆ ว่า เจ้ายักษ์มีปัญหาเรื่องโซ่กระโดดเมื่อใช้กับเฟืองเล็กสุด ช่วงบ่ายวันนี้ก็เลยลงมือซ่อมซะหน่อย...

 

 

เครื่องมือซึ่งจำเป็นต้องมีคือ ตัวขันเพื่อนำเฟืองออกมา... 

 

 

ทีแรกก็ขันไม่ออก (คงเป็นเพราะปีนเกลียว เป็นสาเหตุให้เฟืองอิสระตัวเล็กส่ายไปมา) ช่างเหอะต้องเอาค้อนมาเคาะ "แป๊ก ๆๆ" ในที่สุดก็ขันออก...

 

ล้างเฟือง-โซ่-ตีนผีด้วยน้ำมันเบนซิน แล้วประกอบเข้าที่ ผมพบว่าเฟืองตัวเล็ก (11 ฟัน) ไม่ส่ายอีกแล้ว โซ่ไม่กระโดด...แต่ระบบขับเคลื่อนก็ยังไม่นิ่มและลื่นไหลเท่าที่ควร นั่งสังเกตอยู่นานถึงได้รู้ว่าใช้โซ่ไม่ตรงสเปก โซ่ที่ใช้กับชุด Shimano Cues ต้องเป็น Shimano CN-LG500 ครับ

 

การ DIY ถ้าไม่รู้จริงก็เป็นเช่นนี้แหละ!

เจ้ายักษ์ผู้ตีตื้น

"สหัสเดช" จักรยาน DIY ราคาแพงที่สุดเท่าที่มีมา ผมสร้างมันด้วยเฟรมเสือหมอบ Giant ราคาห้าพันบาท อยากให้เป็นจักรยานทัวร์ริ่งที่พาไปได้ไกล ๆ ดั่งใจฝัน!

สหัสเดชเพิ่งพาผมล้มหน้าทุบพื้นคอนกรีตที่โรงพยาบาลห้างฉัตรเมื่อ 2 วันก่อน (ขอบคุณเพื่อน ๆ ที่เป็นห่วงเป็นใย) ตอนนี้หายเกือบเป็นปกติแล้วครับ ยังไปไหนไม่ได้...ผมมีโอกาสได้นั่งพิจารณาถึงสาเหตุการล้มและคุณลักษณะของจักรยาน พอสรุปได้สั้น ๆ ดังนี้... 

• ผมลืมตัว และประมาทในระหว่างขับขี่ (แย่มาก)
• จักรยานมีน้ำหนักเบาเกิน (การทรงตัวไม่ดีเท่าจักรยานที่มีน้ำหนักมาก) ความคล่องตัวสูงแต่ไม่เสถียร มีโอกาสล้มได้ทุกเวลาด้วยขนาดหน้ายางที่แคบ
• จักรยานปั่นได้เบาแรง ทำให้วิ่งเร็วกว่ารถคันอื่น ๆ (ยิ่งเร็วก็ยิ่งอันตราย) 

เปรียบเทียบกับเจ้ายักษ์ สหัสเดชพาผมไปล้มมาแล้วหลายครั้ง ในขณะที่เจ้ายักษ์ผู้ทรงความนิ่งเฉยและบึกบึนยังไม่เคยทำให้ผมเจ็บ มีรูปสหัสเดชตอนไปล้มที่อ่างเก็บน้ำแม่ป๋อนให้ดูด้วยดังนี้... 

 

 

ื

 

คงเป็นเพราะอุปกรณ์ส่วนใหญ่ของเจ้ายักษ์ (ทั้งเฟรม-ขาตั้ง-ล้อ-แฮนด์) ยังคงเป็นของเดิมที่โรงงาน Giant ไต้หวันออกแบบมาอย่างดีนั่นเอง... 

 

 

ตอนปั่นไปอุทยานแห่งชาติแจ้ซ้อน เบรคเสีย...มันก็พยุงตัวกลับมาบ้านได้โดยสวัสดิภาพ  

 

 

 

วันนี้ต้องกลับมาคิดใหม่ อยากจะยกตำแหน่ง sidekick ให้เจ้ายักษ์ จักรยานวินเทจที่ปั่นไปแล้วไม่มีใครสนใจมอง ด้วยรูปลักษณ์เก่าแก่ แต่หนักแน่นและทรงตัวได้ดี ให้ความปลอดภัยในการขับขี่มากที่สุดก็ว่าได้ ผมเปลี่ยนก้ามเบรคและผ้าเบรคใหม่แล้ว ยังค้างอยู่อย่างเดียว...คือเฟืองหลังตัวเล็กสุดซึ่งมีอาการส่ายไปมา ทำให้ปั่นเกียร์ต่ำแล้วบางครั้งโซ่กระโดด เมื่อวานนี้ช่างเหอะถอดเอาล้อออกมาดูแล้วครับ

 

 

ยืนอยู่ด้วยกัน...ทั้งเจ้า Bruiser (เสือภูเขา) และ Banian (จักรยานพับ) ได้แต่แอบมองด้วยสายตาเขียวปั๊ด !!

LOVE needs CARE

เช้านี้ท่านเจ้าคุณพระสุริยันยังคงโผล่ขึ้นมา ณ ฉากหลังโรงลิเกโลกเหมือนเช่นทุกวัน!

 

 

สงกะสัยว่าจะมีสักกี่คนที่ตระหนักในปรากฏการณ์เอลนีโญซึ่งกำลังจะโผล่มาเร็วกว่าที่นักวิชาการเคยคาดการณ์ไว้?  มิใช่กระต่ายตื่นตูม...ผมมองข้ามช็อตไปยังสภาพความแห้งแล้ง ขาดแคลนน้ำ อากาศร้อน และเศรษฐกิจตกต่ำ วางแผนไว้ในใจแล้วว่าจะรับมืออย่างไร   

 

 

 

แน่นอนว่าเมื่อความแห้งแล้งกลับมาอีก (หนักกว่าเดิม) เจ้าดอยขุนตานที่เห็นอย่างเช่นวันนี้ก็คงถูกบดบังด้วยม่านหมอกควันอีกนานนับเดือน!

 

 

ต้นไม้ใบหญ้าบริเวณลานกว้างหลังร้านเปียโนห้างฉัตรคงจะแห้งเหี่ยวเหลือเพียงไม้ใหญ่ไม่กี่ต้น... 

 

 

งั่ม ๆ ผมย้อนคิดถึงเมื่อหลายปีก่อน เห็นเจ้าของที่นำต้นไม้มาปลูกเรียงรายอยู่หลายต้น ปลูกแล้วก็ไม่เคยกลับมาดูแล ต้นไม้เหล่านั้นตายเกลี้ยงภายในเวลาไม่กี่เดือน!! จริง ๆ แล้ว...ความห่วงใยและเอาใจใส่จักต้องมีให้ไม่ว่าจะเป็นคน สัตว์ หรือแม้แต่ต้นไม้ต้นเล็ก ๆ ที่เรานำไปปลูกไว้  

 

คำเตือน - สำหรับผู้ที่ยังมีพ่อแม่แก่เฒ่าอยู่ห่างไกล กรุณาอย่าปล่อยให้ท่านแห้งเหี่ยวโหยหาความรักความอาทร โปรดได้แบ่งเวลาไปให้กำลังใจท่านบ้าง ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้ยินคำพูดออกจากปากท่าน แม้แต่คำเดียวว่า "ลูก" 

 

เป็นคำเตือนจากชายคนหนึ่งซึ่งเคยปลูกต้นไม้ไว้แล้วปล่อยให้ตายไปโดยไม่ดูแล!