After 80... stop dreaming

วันนี้มีฝนตกพอให้ชุ่มฉ่ำที่บ้านห้างฉัตร ในขณะที่ท้องฟ้ายังคงดูสดใส...

 

 

ดอยขุนตานยังพอมองเห็นได้แต่เพียงลาง ๆ 

 

ขอไม่ปั่นจักรยานไปสวนอู่หลง เดี๋ยวเที่ยวหน้าจะให้ Eddy ขนของชุดใหญ่ไปอีก 1 ชุด ต้นโหระพาที่ยังเหลืออยู่บนดาดฟ้ายังไม่เอาไป เพราะอยากเก็บไว้ทำแกงเผ็ด (แปลกใจจัง...ไม่ว่าใบกะเพราหรือโหระพา ถ้าเป็นพันธุ์ใบใหญ่ ไม่ค่อยมีกลิ่นเหมือนที่เคยเห็นตอนเป็นเด็ก) 

จากดาดฟ้า ผมปลดป้าย "ลุงน้ำชา" ลงมาเตรียมลงสี คงจะไม่ทาสีแดงแบบเดียวกับป้ายอู่หลง ปล่อยไว้แบบเดิม ๆ ดีฝ่า (แก้ไข)...  

 

สังเกตตัวเอง...ช่วงหลังมานี้เวลาปั่นเจ้ายักษ์รู้สึกว่าจะไม่ลื่นเหมือนแต่ก่อนแล้ว ไม่ใช่จักรยานนะครับ แต่เป็นร่างกายของผมเองที่ออกอาการเหนื่อยและหายใจไม่คล่อง ตาแก่มิได้วิตกกังวลใด ๆ ในเรื่องการเป็นการตาย ต้องเตรียมทุกอย่างให้พร้อม (รวมทั้งพินัยกรรมชีวิต) ก่อนสิ้นปี    

 

ภาพจาก justicechannel.org - ขอขอบคุณ

ผมเคยเขียนเรื่อง "สถานีรถไฟห้างฉัตรกับอนาคตอีกยาวไกล" พูดถึงโครงการรถไฟรางคู่ เด่นชัย-เชียงใหม่ (งบประมาณ 56,837.78 ล้านบาท) 

 

 

โครงการดังกล่าวได้รับความเห็นชอบรายงานการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อม (EIA) จากคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติแล้ว อาจเริ่มก่อสร้างในปี 2573 ถึงตอนนั้นผมคงไม่อยู่รอดูสถานีรถไฟห้างฉัตรที่จะสร้างเป็นจุดขนถ่ายสินค้าขนาดใหญ่ และเปลี่ยนแปลงบรรยากาศริมทางรถไฟหน้าสวนอู่หลงอย่างสิ้นเชิง

 

 

แต่โครงการปรับปรุงสวนอนันตยศ ผมคงทันได้เห็น และอาจได้เดินจากสวนอู่หลงไปเดินเล่นในพื้นที่พักผ่อนและออกกำลังกาย 

 

ภาพจาก Facebook เทศบาลตำบลห้างฉัตร - ขอขอบคุณ

 

มีคนบอกว่าพออายุขึ้นต้นด้วยเลข 8 ให้หยุดคิดถึงโครงการใด ๆ ได้เลย

ผมจะเป็นคนดีครับ

อยู่บ้านห้างฉัตร...ทุกเช้าเมื่อเดินผ่านชั้น 3 ผมจะเรียก "พี่สิทธิ์" และพูดเสียงดังว่า "ผมจะเป็นคนดีครับ"

เห็นรูปภาพต้นไม้โดดเดี่ยวที่แขวนอยู่ใกล้หน้าต่าง อดคิดถึง "Deja" เพื่อนผู้จากไปไม่ได้...

The Lonely Tree วาดโดย Deja

มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นว่าตอนนี้ต้นไม้ต้นนั้นไม่โดดเดี่ยวแล้ว...

ใบไม้เขียวที่หน้าต่างแผ่ขยายขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ผมคิดว่าถ้าไปดูแลสวนอู่หลงบ่อย ๆ อาจทำให้เกิดสวนป่าเล็ก ๆ ที่จะหายใจได้โล่งปอด...

 

นั่นไง...จากพื้นที่ไม่มีประตูรั้ว ไม่มีต้นไม้ใหญ่ใบเขียว 

ด้วยสองมือเหี่ยว ๆ ตาแก่ทำให้สวนอู่หลง ดูดีขึ้นหน่อยแล้ว...

คิดว่าจะย้ายป้าย "ลุงน้ำชา" จากดาดฟ้าบ้านห้างฉัตรไปติดไว้ที่สวนอู่หลง ด้วย ( Deja เป็นผู้เขียนตัวอักษรล้านนาบนแผ่นป้ายให้) 

ไม่รู้ว่าทำไมพักนี้ถึงได้คิดถึงคนที่จากไปแล้วบ่อย ๆ !!

คิดถึง Ning Chao

FB Trip ไปทุ่งไหหินของตาแก่บ้านห้างฉัตรคงต้องเลื่อนไปก่อนโดยไม่มีกำหนด ร่างกายส่งสัญญาณเตือนแล้วว่าน่าจะไม่ไหว!

 

 

เกรงว่าปั่นจักรยาน 4-5 วันจากปากลาย (1) ไปพูคูน (4) บนเส้นทางยากลำบากอาจเจอฝนหนัก ถึงตอนนั้นเจ้า Banian คงรับไม่ไหว...รวมทั้งคนขี่ด้วย!! 

  

 

รอไว้ให้ร่างกายดีขึ้นและดินฟ้าอำนวยค่อยคิดต่อ  

 

ภาพจาก TNN -ขอขอบคุณ

ช่วงนี้ขอดูแลบ้านห้างฉัตรและสวนอู่หลงไปเรื่อย ๆ วันนี้ไม่ทำอะไรมาก แค่ตีไม้ระแนงแทนที่ตัวยาวซึ่งถอดไปใช้ทำประตูรั้วสวนอู่หลง (ขี้นไปยืนอยู่บนเก้าอี้สูงต้องระวัง ถ้าตกลงไปกระดูกหัก ทุกอย่างจะจบอย่างถาวร) 

 

 

ต้องพักผ่อนให้มาก...แต่ก็มิวายเอาป้ายสวนอู่หลงออกมาทำต่อ

 

รู้สึกขอบคุณและดีใจที่ "Ning Chao" เขียนมาบอกว่าเข้าใจสิ่งที่ลุงน้ำชาทำ 

 

พบกันที่ กทม. หน้าตาพิมพ์เดียวกันเลย คือ ทำความดีไม่ขึ้น

 

วันก่อนได้เห็น comment แล้ว ตั้งใจว่าจะต้องตอบยาว ๆ ปรากฏว่าหาไม่เจอซะแล้ว (คงจะถูกลบออกไป?)  ลุงน้ำชาหวังว่าวันนึงเราคงได้พบกัน อยากเห็นน้องบัวอีกสักครั้ง 

 

รูปได้รับจากเจ้าของ - ขอขอบคุณ

 

เวลาของลุงน้ำชาเหลือไม่มากแล้ว!

สวนอู่หลง - lock up

วันนี้ตาแก่บ้านห้างฉัตรปั่นจักรยานไปทำงานที่สวนอู่หลงต่อ เครื่องไม้เครื่องมือใส่ในกระเป๋าสัมภาระเจ้ายักษ์ได้สบาย...

 

 

งานหลักวันนี้คือใส่สกรูยึดให้ครบและติดตั้งสายยูประกบ...

  

 

lock up ได้แย้ว....

 

ประมาณบ่ายสีโมงก็กลับบ้านได้...

 

อากาศร้อนเอาการ... คิดว่าอีกไม่นานมันจะร้อนกว่านี้!!

สวนอู่หลง - บานประตูรั้วอีกบาน

5 โมงเย็น ตาแก่บ้านห้างฉัตรกลับมาจากสวนอู่หลง ...ถึงบ้านแล้วครับ

 

 

บ่ายวันนี้ผมขอให้ Eddy ช่วยขนประตูรั้วบานที่สองไปสวนอู่หลง

 

 

สัมภาระที่อยู่บนแร็ครับบานไม้หนักได้ ไม่ต้องใช้อะไรรองเหมือนครั้งแรก 

 

 

มีไม้ระแนงอีก 24 เล่มซึ่งตัดไว้แล้ว เอาไว้ไปตีเสริมช่องว่างหลังจากติดตั้งบานประตูเสร็จแล้ว ใส่รถไปด้วยเลย...

 

 

ค่อย ๆ ขับไปตามเส้นทางเดิม ถึงจุดหมายแล้วรีบเอาบานประตูลงจากหลังคารถ ลองติดตั้งทันที (อยากรู้ว่าจะพอดีหรือเปล่า?).

 

 

ได้ความคิดใหม่ ผมใช้พุกไม้แบบสมัยโบราณ... 

 

 

ปัญหาแก้ได้ 

 

 

 

 

 ช่องว่างระยะห่างพอดีเลย...

 

 

ยังต้องทำอีกครับ แต่ตอนนี้มีประตูรั้วปิดได้แล้ว...

 

 

 

 

 

 

เก็บเครื่องไม้เครื่องมือขึ้นรถ... ได้เวลากลับบ้านแย้ว

 

ขอบคุณ Eddy เป็นที่สุด ถ้าไม่มีรถกระป๋องคันนี้ผมคงทำอะไรไม่ได้!

อยากปลดพันธนาการ...

ช่วงหลายปีที่ผ่านมา...ผมปั่นจักรยานท่องเที่ยวสมความตั้งใจได้หลายทริป มันจะฝังอยู่ในความทรงจำของชายแก่คนนี้ตลอดไปตราบสิ้นลม...

 

บางโครงการต้องล้มเลิกหลายครั้ง แต่ในที่สุดก็ทำได้สำเร็จ อาทิ ปั่นจักรยานไปเวียงลอ ผาช่อ ผาหอบ อุทยานแห่งชาติ ลี้ เมืองแพร่ น่าน พะเยา วัดป่า-วัดบนดอย ด่านห้วยโก๋น ฯลฯ ก็มีผิดพลาดบ้าง หลงบ้าง (มิได้ใช้เครื่องมือนำทางทันสมัย) รถล้มเลือดตกยางออก และหลง ๆ ลืม ๆ เป็นบทเรียนที่ยิ้มได้ทุกครั้งเมื่อคิดถึง

 

 

 

ยังเหลืออีกทริปเดียวที่เกาะเกี่ยวอยู่ในใจ คือ FB Trip ไปทุ่งไหหิน (ออกทางด่านภูดู่)... 

 

 

บางคนชมว่า "คุณลุงแข็งแรง!!" แต่จริง ๆ แล้ว หาได้เป็นเช่นนั้นไม่ ผมแค่พอมีกำลังปั่นไปทีละน้อย ๆ ไม่หักโหม ไม่ไกล และอาศัยบทเรียนที่ได้รับมาช่วยให้เอาตัวรอดไปได้จนถึงจุดหมาย ทุกวันนี้ปลดระวางจักรยานที่มีอยู่ไปแล้ว 3 คันคือ สหัสเดช แชมป์ และ Bruiser เหลือเจ้า Banian สำหรับ FB Trip และเจ้ายักษ์สำหรับปั่นทางไกล และไปสวนอู่หลง

 

 

เห็นมาไม่น้อย... ความศรัทธาและชื่นชมในบุคคลผู้จากไปหลายท่าน ยังคงประทับอยู่ในใจของตาแก่บ้านห้างฉัตร 

 

  

 

ผมเคยเดินทางไปสัมผัสรถยนต์ค้นที่ใช้ต่อสู้กับอำนาจรัฐเผด็จการ...

 

 

6 ตุลา 14 ตุลา ปีนี้ก็คงจะผ่านไปเหมือนไม่มีอะไร ผมไม่หวังที่จะได้เห็นประชาธิปไตยไทยแลความยุติธรรมในสังคม จะไม่ออกไปขับไล่หรือด่าทอ ทุกสิ่งอย่างล้วนเป็นพันธนาการทำให้จิตตก 

  

ทำใจให้ห่าง โลภะ โทละ โมหะ ดีฝ่า!