Not yet... but it won't be long!

ภาพ captured จากข่าวใน YouTube - ขอขอบคุณ

ภาพความเสียหายจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวขนาด 7.4 แมกนิจูดที่โคลอมเบียเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 2569 ทำให้ผมต้องหันมาพิจารณาตนเอง...  

ภาพ captured จากข่าวใน YouTube - ขอขอบคุณ

ทุกวันนี้ผมอาศัยนอนอยู่บนชั้นสองของอาคารพาณิชย์ริมทางหลวงหมายเลข 1 

ในวันที่แผ่นดินไหวในพม่าจนตึก สตง. ถล่ม ผมนั่งอยู่บนเตียงนอนที่ชั้นสี่ เป็นสัมผัสครั้งแรกกับการไหวที่รุนแรงที่สุด ครั้งนั้นมันมิใช่แผ่นดินไหวโดยตรงที่บ้าน แต่มันทำให้ผมมีคำถามว่าหากเกิดแผ่นดินไหวตามแนวรอยเลื่อนใกล้บ้าน อย่างเช่น รอยเลื่อนแม่ทาหรือรอยเลื่อนเชียงราย รุนแรงมาก ๆ อาคารบ้านห้างฉัตรจะยังคงตั้งอยู่ได้อย่างปลอดภัยหรือไม่??

 

ภาพจาก Facebook ฮาลำพูน - ขอขอบคุณ

 

หากนอนอยู่ที่สวนอู่หลง เกิดแผ่นดินไหวหนักแค่ไหน อย่างมากผมก็คงล้มกลิ้งลงกับพื้น ไม่มีเศษอิฐเศษปูนตกลงหัว ไม่มีผนังล้มทับ!!

 

 

 

และถ้าวันนั้นหากยังมีเจ้าหมาดื้ออยู่ด้วย คงจะคว้าเข้ามากอดไว้แนบอก....

 

ต่อจากนี้...คิดว่าภัยพิบัติจะมีมากและรุนแรงขึ้นอย่างแน่นอน ถามว่ากลัวมั้ย? ตอบได้ว่า "ไม่กลัว" (จริง ๆ นะครับ ผมมิได้เสแสร้ง) อยากเห็นด้วยซ้ำว่า coda บทเพลงชีวิตท่อนสุดท้ายของผมจะเป็นเช่นไร!   การนอนติดเตียง มีสายสวนเข้าท่อปัสสาวะ สายยางสอดเข้ารูจมูกลงไปในกระเพาะอาหาร หรือต้องคาบท่อออกซิเจน ผมไม่ขอรับสภาพใด ๆ ทั้งสิ้น เห็นความตายมามากแล้วครับ เห็นจนไม่รู้สึกกลัว... 

 

ไม่มีอะไรเป็นของตนตลอดกาล อยากถามสหัสเดชจังเลยว่าถ้าไม่มีตาแก่คนนี้แล้ว เจ้าอยากไปอยู่กับใคร?

 

 

แม้ว่า fully-loaded bikepacking ได้เตรียมเสบียงไว้แล้ว แต่ร่างกายยังไม่พร้อมครับ ยังพาเจ้ายักษ์ ้hit the road ไม่ได้!!

 

มือเหี่ยว ๆ ของผมยังจับกุมแฮนด์รถไม่ได้...

 

 

  

เห็นภาพของพี่และเพื่อนผู้จากไป...  

 

 

 

 

คิดถึงคำพูดของ จูบา บอกกับ แม็กซิมัส ผู้จากไปว่า "I will see you again, but not yet...not yet". 

 

ภาพจากวิกิพีเดีย - ขอขอบคุณ

 

It won't be long!

เลือกสูบลม (air pump) ให้เจ้ายักษ์

พยากรณ์อากาศบอกว่าตั้งแต่วันที่ 11 ถึง 16 ฝนจะน้อยลง...ผมน่าจะออกเดินทางได้แล้วมั้ง? (หุยฮา)

 

ภาพซากรถริมกำแพง - ถ่ายที่ลพบุรีนานมาแล้ว

 

จริง ๆ แล้วผมก็อยากเก็บตัวอยู่ที่บ้านมากกว่า แต่ยิ่งอยู่ยิ่งซึมเศร้า ความเกลียดชังสังคมยุคที่มือใครยาวสาวได้สาวเอาก็ยิ่งทวีมีมากขึ้น การได้ปั่นจักรยานออกจากบ้านไป ค่ำไหนนอนนั่น น่าจะเป็นการเยียวยาอาการโคลงเคลง ๆ ได้ เคยอาศัยนอนในศาลาเบื้องหน้าองค์พระปฏิมา...ผมหลับสบาย ไม่ฝัน ไม่สะดุ้งตื่นกลางดึก เช้ามาสมองผ่องใสไร้อาการโคลงเคลง...

 

คิดถึงพี่ชาย พี่เค้าสบายไปแล้ว ความทุกขเวทนาหายสิ้นเมื่อหยุดหายใจ!  บนเก้าอี้ตัวนี้...ผมยังคงต้องนั่งกินอาหารเพื่อยังชีพให้อยู่ต่อไป 

 

 

 

พูดถึงเรื่องปั่นจักรยานท่องโลก อิจฉาคุณปู่ที่เห็นในภาพจังเลย..

 

ภาพจาก IG - ขอขอบคุณ

 

เดินทางมาก็ไม่น้อย...แต่ผมยังไม่เคยปั่นจักรยานแบบ Fully Loaded เลย!

ภาพจาก IG - ขอขอบคุณ

แต่ก่อนประมาท นึกอยากจะไปก็ไป ไม่สนใจเรื่องความปลอดภัยหรือกระหายหิว ปั่นเจ้า Banian (ป้ายแดง) ไป สปป.ลาว มีแค่เป้ใบเล็กกับอาหารและน้ำไม่เพียงพอ ในที่สุดก็ไปไม่ถึงจุดหมาย!!

 

เริ่มจัดสัมภาระให้เจ้ายักษ์แบบจัดเต็ม ลองดู! ทำไปอย่างนั้นแหละ ไม่ได้ไปไหนก็ขอแค่เห็นเวลาเดินผ่านไปมา เอาถุงนอน (1) และเต็นท์ (2) ใส่กระเป๋าสองชั้นด้านบนได้พอดีเลย

 

 

 

ยังมีที่ว่างใส่ของได้อีกเยอะ (3 4 5 6 7) ส่วนนึงสำหรับเครื่องมือจักรยาน เช้านี้ผมต้องชั่งใจว่าจะนำสูบลม (air pump) ตัวไหนไปด้วย? ไม่อยากใช้สูบลมเสียง่ายแล้วประสบปัญหายางแบนแบบบนทางหลวงหมายเลข 120 (the unforgettable route)  

 

 

มีสูบลมให้เลือก 2 ตัว คือ (1) ใช้แบตเตอรี่ น้ำหนัก 450 กรัม และ (2) แบบใช้เท้าเหยียบ น้ำหนัก 350 กรัม.. 

 

่

 

เลือกตัวไหนดีน้า??? 

ผมไม่ใช่ผ้าขี้ริ้วห่อทอง

มีชาวบ้านบางคน คิดว่าตาแก่บ้านห้างฉัตรมีเงินมีทอง บ้างก็ว่าเป็นผ้าขึ้ริ้วห่อทอง หุหุ 

 

 

Facebook "ภาษาอังกฤษเพื่อชีวิตที่ดีขึ้น" อธิบายว่า...

ผ้าขี้ริ้วห่อทอง สุภาษิตไทย ตรงกับภาษาปะกิตว่า You can't judge a book by its cover  ซึ่งแปลว่าเราไม่ควรตัดสินว่าหนังสือจะดีหรือไม่ดีจากแค่หน้าปก

จริง ๆ แล้ว...ผมมิใช่ผ้าขี้ริ้วห่อทองหรอกครับ ทองคำแม้เท่าหนวดกุ้งก็ไม่มีจะให้ห่อ  ตาแก่บ้านห้างฉัตรอาจมีบ้าน มีที่ดิน มีสมบัติราคาไม่แพง อันเป็นปัจจัยในชีวิต แต่ก็หาได้มีรายได้พอที่จะอยู่ได้แบบทั้งกินทั้งเที่ยวและซื้อของแพง ๆ อย่างคนทั่วไป!  ถ้าจะเที่ยวก็แบบประหยัดสุด ๆ

 

 

อาหารก็ไม่ต้องไปนั่งกินตามเหลา เพราะทำกินเอง ขนมปังทำครั้งนึงกินได้ 1 สัปดาห์++  (แกงเผ็ดโปรตีนเกษตรหม้อนึง 5 มื้อ ไม่นับผัดโปรตีนเกษตรคลุกเม็ดพริกไทยแบบเนื้อสวรรค์ และของหวานล้างปากอย่างเช่นข้าวเหนียวดำ...)

 

 

อ่อ...วันนี้ยังไม่ไปวัดเวฬุวนาราม (เพราะยังไม่พร้อม)  กำลังคิดว่าจะไม่พาเจ้า Banian จักรยานพับล้อ 20 นิ้วขึ้นรถไฟไปลงสถานีแม่ทะหรือสถานีศาลาผาลาดแล้วปั่น 10 กิโลเมตรไปวัดเวฬุฯ  อยากจะปั่นเจ้ายักษ์จากบ้านห้างฉัตรไปเลยล่ะ ไม่รู้ว่าหลวงพ่อท่านจะให้นอนในวิหารศาลาหลังใหญ่เหมือนเดิมหรือเปล่า?

 

นอนง่าย...กินง่าย ไม่ต้องเป็นภาระแต่อย่างใด เช้านี้ผมตัดผมตัวเองให้สั้นกว่าเดิม...

 

 

เมื่อเป็นหนุ่ม...ผมดกดำ บางครั้งก็ไว้ทรงสี่เต่าทอง อาจารย์อำนาจ ทองปั้น วิทยาลัยเทคนิคภาพพายัพ (เรียนอยู่ปี 2509 - 2512) เรียกผมว่า "ไอ้หมาจู" 

 

 

ตอนบรรพชาที่วัดป่าเลไลยก์ สุพรรณบุรี ก็ไว้ผมยาวอย่างที่เห็น... 

 

 

ผมยาวมัดจุกก็เคยนะ...

 

 

เลิกเข้าร้านตัดผมมานานนนน... (จนลืมไปแล้ว) ไม่สนใจว่าจะต้องหล่อหรือดูดี ผมซื้อปัตตาเลี่ยนตัวเล็ก ๆ ติดตัวไว้ตัดผมตัวเองและโกนหนวด  ไม่ต้องไส่การ์ดหรือหวีและไม่ต้องส่องกระจก แค่จับเจ้าตัวเล็กถูไถไปบนหัวตามชอบใจ คิดในใจว่าแม้จะแหว่งหรือดูน่าเกลียด ใครจะมาสนใจ...แค่ตาแก่คนนึงเท่านั้น

 

 

ไม่ต้องเสียค่าตัดผม ไม่ต้องซื้อเครื่องสำอางค์ใด ๆ ประหยัดได้หลายอัฐ ทำไมผมจะอยู่ไม่ได้ แม้แต่สบู่หอมก้อนใหญ่ที่น้องส่งมาให้ ก็ใช้จนแทบละลายหายไปทั้งก้อน (ฮา) 

ไม่ใช่ผ้าขี้ริ้วห่อทอง แต่ผมใช้ชีวิตเช่นนี้...ถึงได้ไม่กลัวความจนงัยล่ะ

โคลงเคลง ๆ

ชะลอการเดินทางสู่วิเวกไว้ก่อน! ตื่นมาเช้านี้ด้วยอากาศโซซัดโซเซ ตาแก่บ้านห้างฉัตรยังหาความสมดุลในทุกย่างก้าวมิได้!!

 

 

ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น แต่ก็ยังอดคิดถึงเพื่อน ๆ มิได้ ถ้าหายไปดื้อ ๆ ผู้ที่เคยเห็นผมในโลกออนไลน์กว่าล้าน...เอ้ย...สิบกว่าคนจะคิดอย่างไร?? ผมก็เลยเขียนบล็อกต่อด้วยความสังเวชในตัวเอง ทุกเช้าได้เห็น Bruser กับ สหัสเดช ซึ่งได้รับการปลดระวางแล้ว...รู้สึกหดหู่ ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี?

 

 

ขึ้นมาชั้นสี่...นั่งบนเก้าอี้ที่เคยมีอู่หลงหมอบอยู่ใกล้ ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนกับนั่งอยู่ในเรือล่องลอยอยู่ในทะเลอันอ้างว้าง...โคลงเคลง ๆ!!  

 

 

ซักผ้าขึ้นไปตากบนดาดฟ้า...

 

 

ตอนนี้เหลือต้นไม้นิดเดียว นอกนั้นลำเลียงไปไว้ที่สวนอู่หลงหมดแล้ว 

 

ยังฝันถึงคนตายอยู่แทบทุกคืน ผมคิดว่าก่อนสิ้นปีจะมีการจากไปของผู้คนอีกหลายคน (อาจจะทั้งตัวเองด้วย!)

ภาพดอกไม้จันทน์ ถ่ายที่สุสานไตรลักษณ์ งานฌาปนกิจอาจารย์เด๋ หัวหน้าภาควิชาดนตรี ม.ราชภัฏ

คิดถึง "ป้าตินติน" ซึ่งเคยคุยด้วยที่พม่า...จำได้ว่าคุณป้าอยากจะยกหลานสาวให้มาอยู่ด้วยที่เชียงใหม่ 

 

 

ตอนนั้น...หนุ่มไทยนั่งรถโดยสารจากมัณฑะเลย์ (1) ตั้งแต่เช้ามืด มาที่สถานีรถไฟในเมะทีลา (2) เพื่อขึ้นรถไฟกลับไปย่างกุ้ง (3)...

สลัดเรื่องราวในอดีต...หันมาทำงานเรียกคืนสติ ทำป้ายให้สวนอู่หลง โดยใช้โซ่เก่าจักรยาน 

 

  

ตั้งใจทาพื้นไม้ด้วยสีแดงเข้ม ส่วนโซ่ทาด้วยสีทอง เหมือนกับสีป้ายในวัดวาอารามส่วนใหญ่ 

 

 

ทิ้งไว้แค่นี้ก่อน...กลับจากปลีกวิเวกแล้วค่อยทำต่อ 

แสวงหาวิเวก

เตรียมตัวออกเดินทางปลีกวิเวก...ตาแก่บ้านห้างฉัตรขอไปดูสวนอู่หลงอีกสักวัน...

 

 

ต้นไม้ใบหญ้าเริ่มแข่งกันโต กองปุ๋ยหมักที่ทำไว้ช่วยกดทับมิให้หญ้าคาโงหัว สภาพดินก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ จากดินทรายล้วน ๆ กลับมีไส้เดือนตัวโตแทรกตัวอยู่ในเนื้อดิน จริง ๆ แล้วสวนอู่หลง ก็ให้ความสุขสงบแก่ผมได้ไม่น้อย แต่การนั่งอยู่ใต้ต้นไม้คนเดียว ปราศจากเสียงนกร้อง แต่มีเสียงคน ซึ่งผมอยากฟังมธุรสวาจามากกว่าเสียงถกเถึยงหรือการแสดงอารมณ์อันขาดสติ ซึ่ง....ที่นี่ยังหาไม่ได้

  

 

เจ้า Eddy ทำหน้าที่เป็นอย่างดี ขนของมากมายมาไว้ที่สวนอู่หลง ต่อไปคงได้พักยาวววว... 

 

 

 

 

 

ขอเวลาให้ผมพา Banian หลบหลีก X ความวุ่นวาย X โซเซียล X ความฟุ้งซ่าน และ X การถกเถียง ไปสักพักนะครับ...

 

ภาพนำมาจาก Facebook (ขออภัยหาลิงค์ไม่เจอ) - ขอขอบคุณ

 

ต้องเปลี่ยนผ้าเบรคให้จักรยานก่อน ของเดิมที่ติดมากับรถอายุกว่า 10 ปีแล้ว...

 

 

 

ตรวจสอบระบบขับเคลื่อนด้วย เพื่อให้มั่นใจว่าจะไปได้ถึงสถานที่ปลีกวิเวก ซึ่งอยู่แห่งใดไม่รู้!

 

 

อานใหม่ โซ่ใหม่ ผ้าเบรคใหม่ แต่หัวใจยังดวงเดิม...

 

จุดหมายต่อไปคือ "วัดเวฬุวนาราม" เตรียมพร้อม!!