โคลงเคลง ๆ

ชะลอการเดินทางสู่วิเวกไว้ก่อน! ตื่นมาเช้านี้ด้วยอากาศโซซัดโซเซ ตาแก่บ้านห้างฉัตรยังหาความสมดุลในทุกย่างก้าวมิได้!!

 

 

ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น แต่ก็ยังอดคิดถึงเพื่อน ๆ มิได้ ถ้าหายไปดื้อ ๆ ผู้ที่เคยเห็นผมในโลกออนไลน์กว่าล้าน...เอ้ย...สิบกว่าคนจะคิดอย่างไร?? ผมก็เลยเขียนบล็อกต่อด้วยความสังเวชในตัวเอง ทุกเช้าได้เห็น Bruser กับ สหัสเดช ซึ่งได้รับการปลดระวางแล้ว...รู้สึกหดหู่ ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี?

 

 

ขึ้นมาชั้นสี่...นั่งบนเก้าอี้ที่เคยมีอู่หลงหมอบอยู่ใกล้ ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนกับนั่งอยู่ในเรือล่องลอยอยู่ในทะเลอันอ้างว้าง...โคลงเคลง ๆ!!  

 

 

ซักผ้าขึ้นไปตากบนดาดฟ้า...

 

 

ตอนนี้เหลือต้นไม้นิดเดียว นอกนั้นลำเลียงไปไว้ที่สวนอู่หลงหมดแล้ว 

 

ยังฝันถึงคนตายอยู่แทบทุกคืน ผมคิดว่าก่อนสิ้นปีจะมีการจากไปของผู้คนอีกหลายคน (อาจจะทั้งตัวเองด้วย!)

ภาพดอกไม้จันทน์ ถ่ายที่สุสานไตรลักษณ์ งานฌาปนกิจอาจารย์เด๋ หัวหน้าภาควิชาดนตรี ม.ราชภัฏ

คิดถึง "ป้าตินติน" ซึ่งเคยคุยด้วยที่พม่า...จำได้ว่าคุณป้าอยากจะยกหลานสาวให้มาอยู่ด้วยที่เชียงใหม่ 

 

 

ตอนนั้น...หนุ่มไทยนั่งรถโดยสารจากมัณฑะเลย์ (1) ตั้งแต่เช้ามืด มาที่สถานีรถไฟในเมะทีลา (2) เพื่อขึ้นรถไฟกลับไปย่างกุ้ง (3)...

สลัดเรื่องราวในอดีต...หันมาทำงานเรียกคืนสติ ทำป้ายให้สวนอู่หลง โดยใช้โซ่เก่าจักรยาน 

 

  

ตั้งใจทาพื้นไม้ด้วยสีแดงเข้ม ส่วนโซ่ทาด้วยสีทอง เหมือนกับสีป้ายในวัดวาอารามส่วนใหญ่ 

 

 

ทิ้งไว้แค่นี้ก่อน...กลับจากปลีกวิเวกแล้วค่อยทำต่อ 

แสวงหาวิเวก

เตรียมตัวออกเดินทางปลีกวิเวก...ตาแก่บ้านห้างฉัตรขอไปดูสวนอู่หลงอีกสักวัน...

 

 

ต้นไม้ใบหญ้าเริ่มแข่งกันโต กองปุ๋ยหมักที่ทำไว้ช่วยกดทับมิให้หญ้าคาโงหัว สภาพดินก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ จากดินทรายล้วน ๆ กลับมีไส้เดือนตัวโตแทรกตัวอยู่ในเนื้อดิน จริง ๆ แล้วสวนอู่หลง ก็ให้ความสุขสงบแก่ผมได้ไม่น้อย แต่การนั่งอยู่ใต้ต้นไม้คนเดียว ปราศจากเสียงนกร้อง แต่มีเสียงคน ซึ่งผมอยากฟังมธุรสวาจามากกว่าเสียงถกเถึยงหรือการแสดงอารมณ์อันขาดสติ ซึ่ง....ที่นี่ยังหาไม่ได้

  

 

เจ้า Eddy ทำหน้าที่เป็นอย่างดี ขนของมากมายมาไว้ที่สวนอู่หลง ต่อไปคงได้พักยาวววว... 

 

 

 

 

 

ขอเวลาให้ผมพา Banian หลบหลีก X ความวุ่นวาย X โซเซียล X ความฟุ้งซ่าน และ X การถกเถียง ไปสักพักนะครับ...

 

ภาพนำมาจาก Facebook (ขออภัยหาลิงค์ไม่เจอ) - ขอขอบคุณ

 

ต้องเปลี่ยนผ้าเบรคให้จักรยานก่อน ของเดิมที่ติดมากับรถอายุกว่า 10 ปีแล้ว...

 

 

 

ตรวจสอบระบบขับเคลื่อนด้วย เพื่อให้มั่นใจว่าจะไปได้ถึงสถานที่ปลีกวิเวก ซึ่งอยู่แห่งใดไม่รู้!

 

 

อานใหม่ โซ่ใหม่ ผ้าเบรคใหม่ แต่หัวใจยังดวงเดิม...

 

จุดหมายต่อไปคือ "วัดเวฬุวนาราม" เตรียมพร้อม!!

คิดถึงวัดเวฬุวนาราม

เมฆดำปกคลุมอยู่เหนือบ้านห้างฉัตร ผมรีบขึ้นไปตรวจเช็คบนดาดฟ้าก่อนที่ฝนจะเทลงมา

 

 

ต้องสำรวจว่ามีสิ่งกีดขวางทางเดินน้ำหรือไม่ เกรงว่าหากฝนตกลงมาหนัก ๆ น้ำระบายไม่ทัน...อาจล้นไหลลงไปชั้นล่างได้ ผมคิดในใจว่าคงต้องเจาะรูระบายน้ำใหม่อีกรูนึงเพื่อให้ระบายน้ำได้เยอะขึ้น แค่อึดใจเดียวฝนก็โปรยลงมา ท้องฟ้าด้านเหนือมองไม่เห็นดอยขุนตานแล้ว ละอองฝนจับอยู่หน้าเลนส์เห็นเป็นจุด ๆ... 

 

 

จากดาดฟ้าเดินลงมา ผ่านกล่อง inverter เห็นระดับไฟลดลงจนเกือบถึงจุดต่ำสุด ทุกวันผมเปิดใช้ไฟฟรีให้กับระบบคอมพิวเตอร์ได้ตั้งแต่เช้าจรดเย็น วันนี้ทำไม่ได้แล้ว...ต้องสับคัทเอาท์ไปใช้ไฟบ้าน

 

ตาแก่เดินลงบันไดมาชั้นสี่ที่ทำครัว มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นฝนเริ่มกระหน่ำ 

 

ทำให้นึกถึงสวนอู่หลง  ต้นไม้คงได้รับน้ำทำให้อยู่รอดได้อีกสักระยะนึง ก่อนที่จะต้องเผชิญกับความแห้งแล้ง!

 

ลงมาชั้นสอง มองออกไปนอกบานเกล็ด (เปิดไว้ให้รับลม ละอองฝนไม่สาดเข้ามา) ผมย้ายลงมานอนห้องเล็ก ๆ นี้ได้เป็นปีแล้ว รู้สึกว่าร่างกายทรุดโทรมลง ระบบหายใจไม่ราบรื่นเหมือนเดิม แถมมีอาการปวดหัวรออยู่ทุกเช้าที่ลืมตาตื่นนอน ไม่รู้สาเหตุเหมือนกัน ??? ทุกคืนจะฝันเห็นแต่คนที่ตายไปแล้ว ต้องตื่นขึ้นกลางดึกอยู่เป็นนิจ! นอนบนเตียงที่พี่ชายนอนหายใจเฮือกสุดท้าย ทุกเช้าที่ลืมตาขึ้นมาเห็นแต่ภาพเดิม ๆ ได้ยินเสียงจากภายนอกเข้ามาในห้องอับ ๆ เช่นนี้ทุกวี่วัน! 

 

  

ตระหนักถึงภัยแล้งซึ่งกำลังจะมากับภาวะเอลนีโญ...ผมคิดถึงวัดเวฬุวนาราม เห็นว่ากำลังซ่อมถังเพื่อเตรียมเก็บน้ำไว้ให้กับบรรดาสรรพสัตว์ทั้งหลายในช่วงขาดแคลนน้ำ!

 

ภาพจาก Facebook วัดเวฬุวนาราม - ขอขอบคุณ

 

คิดถึงตัวเองว่าเหลือชีวิตเดียว คงไม่มีปัญหาเรื่องน้ำกินน้ำใช้ แต่บรรดาสัตว์น้อยใหญ่ที่น่าสงสารนับร้อยชีวิตซึ่งอาศัยอยู่ในวัดคงลำบากหากน้ำมีไม่เพียงพอ ความทุกข์ทรมานของเขามีมากกว่าตาแก่บ้านห้างฉัตรหลายเท่าทวีคูณ โดยเฉพาะที่เจ้าตัวเล็กที่เจ็บป่วย...

ภาพจาก Facebook วัดเวฬุวนาราม - ขอขอบคุณ

ขอเวลาอีกสัก 2-3 วัน ผมกำลังเตรียมไปวัดเวฬุวนารามครับ 

VC meat สาขาห้างฉัตร

จากปงแสนทอง...ผมอยู่ห้างฉัตรมาได้สิบกว่าปีแล้ว จำได้ว่าตอนมาดูบ้าน...ต้องขี่แมงกะไซค์ลงคูกลางถนน (2) เพื่อข้ามถนนซุปเปอร์ไฮเวย์

  

ปัจจุบันนี้ไม่มีคูกลางถนนอีกแล้ว กลายเป็นจุดเชื่อมต่อกับ Hangchat Intersection (3) เค้าถมคูทำเป็นเกาะกลางถนน (2) (ใกล้กับจุดที่อู่หลงโดนรถยนต์ชนตาย..).

 

 

ห้างฉัตรเติบโตอย่างช้า ๆ เริ่มจากการมีห้างโลตัส ตามมาด้วยร้านรวงต่าง ๆ ทยอยตั้งขึ้นทั้งริมซุปเปอร์ไฮเวย์และถนนลำปาง-ห้างฉัตรสายเก่า ในที่สุดเราก็มีทั้งห้างบิ๊กซี DIY เอ็นวีลำปาง หมูอินเตอร์ ปัญญาซุปเปอร์ ฯลฯ แต่....ขณะเดียวกันด้วยพิษของเศรษฐกิจ ก็มีร้านค้าและร้านอาหารหลายแห่งต้องปิดตัวลง รวมทั้งธนาคารทหารไทย!  มีร้านหนึ่งเปิดใหม่เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม 2569  วี.ซี.เอฟ กรุ๊ป มาเปิดสาขาที่ห้างฉัตร (4) อยู่ริมทางหลวงหมายเลข 1034 (ห้างฉัตร-เกาะคา) 

 

วันนี้ตาแก่บ้านห้างฉัตรปั่นจักรยานมาแวะเก็บภาพ ถือโอกาสประเดิมเค้าหน่อย...

 

 

"วี.ซี.เอฟ กรุ๊ป" เริ่มเติบโตจากการทำธุรกิจเลี้ยงสุกรครบวงจร ตลอดจนการนำเทคโนโลยี่ที่ทันสมัยเข้ามาช่วยในการลดต้นทุนในการเลี้ยงสัตว์ และลดการใช้พลังงาน นอกจากนั้นยังมีการนำของเสียไปทำประโยชน์ในการปลูกพื้ชไร่ และแจกจ่ายให้กับชาวบ้านบริเวณข้างเคียงเพื่อใช้เป็นปุ๋ยอินทรีย์...

 

 

 

 

 

 

 

พอดีไม่กินเนื้อสัตว์...ผมก็เลยไม่รู้สึกยินดียินร้ายกับการเกิดขึ้นมาของร้านขายเนื้อ (4) ซึ่งอยู่ใกล้บ้าน (1) ปล่อยให้เป็นความเจริญอีกจุดหนึ่งที่เข้ามาในห้างฉัตรก็แล้วกัน!!   

 

อัพโหลดภาพขึ้น Google Maps ให้แล้ว...

Mr. Lonely

วันนี้จัดเพลงให้เพื่อน ๆ ฟังอีกเพลงครับ "Mr. Lonely" โดย "Bobby Vinton"

Lonely, I am Mr. Lonely,
I have nobody for my own.
I am so lonely, I'm Mr. Lonely,
wish I had someone to call on the phone.

Now I'm a soldier, a lonely soldier,
Away from home, through no wish of my own.
That's why I'm lonely, I'm Mr. Lonely,
I wish that I could go back home.

Letters, never a letter,
I get no letters in the mail.
I've been forgotten, yeah, forgotten,
Oh how I wonder, how is it I failed.

Now I'm a soldier, a lonely soldier,
Away from home, through no wish of my own.
That's why I'm lonely, I'm Mr. Lonely,
I wish that I could go back home.

ฟังเพลงแล้วอยากถามเพื่อน ๆ ที่รักว่า มี สว. ผู้สูงวัยท่านใดเดินเตะนั่นเตะนี่อยู่บ่อย ๆ (โดยเฉพาะขาเก้าอี้) บ้างมั้ย?  นั่นคือสัญญาณเตือนให้ตระหนักในสภาพตัวเองแล้วล่ะ! 

 

เกิดมา ตั้งอยู่ และดับไป... หาผู้ใดรอดพ้นไปได้สักคน! 

 

 

หยุดลุ่มหลงอยู่กับอำนาจ ตำแหน่ง และยศถาบรรดาศักดิ์ที่มีอยู่ แล้วหันมาสู่ความเรียบง่าย เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่จะตามมากันเถอะ...   

 

คนดังอย่างสุเทพ วงศ์กำแหง ก็ทิ้งตำแหน่งศิลปินแห่งชาติไปแล้ว 

 

 

เพื่อนที่เคยเล่นดนตรีด้วยกันกับผม ต่างก็ตัดช่องน้อยแต่พอตัว...ลาจากไปชั่วนิรันดร

 

 

ประยูร (มีแทมโบลีนคล้องคอ) เคยเป็นนักร้องนำวง The Tambourine ที่วิทยาลัยเทคนิตภาพพายัพ เพลงเอกของเขานอกจาก Green Tambourine แล้วยังมีเพลง Mr. Lonely ซึ่งผมชอบมาก

Mr. Lonely ที่บ้านห้างฉัตรคิดถึงครับ...เพื่อนยูร

Smooth as silk!

อยากให้เพื่อน ๆ ฟังเพลง "I'm So Lonesome I Could Cry (1949)" โดย Hank Williams ครับ...

 

Hear that lonesome whippoorwill
He sounds too blue to fly
The midnight train is whining low
I'm so lonesome, I could cry

 

I've never seen a night so long
And time goes crawling by
The moon just went behind the clouds
To hide its face and cry

 

Did you ever see a robin weep
When leaves begin to die?
Like me, he's lost the will to live
I'm so lonesome, I could cry

 

The silence of a falling star
Lights up a purple sky
And as I wonder where you are
I'm so lonesome, I could cry

กลับจากสวนอู่หลง... ผมเปิดฟังเพลงของ Hank Williams คิดว่าชีวิตบั้นปลายน่าจะง่าย ๆ ไม่ว่าเป็นเพลงที่ฟังหรือดนตรีที่เล่น

 

ภาพ captured จากคลิป Hank Williams ใน YouTube - ขอขอบคุณ

 

หมดยุคที่ต้องฝึกเล่นเพลงอย่างหนักแล้วครับ การซ้อมหัวปักหัวปำเพื่อเอาชนะบทเพลงยาก ๆ นั้นปล่อยให้เป็นเรื่องอัจฉริยะบุคคลหรือคนรุ่นใหม่ไฟแรงดีฝ่า 

 

 

ตัวผมเอง...แค่มีหีบเพลงที่ครูเตี๋ยงให้มา มีโอกาสก็จะนำใส่ท้ายจักรยานท่องไปให้ความบันเทิงกับผู้คนด้วยเพลงง่าย ๆ แบบของ Hank Williams หรือเพลง country ซึ่งมีไม่กี่คอร์ด

 

บ่ายวันนี้... ผมกับเจ้ายักษ์ออกจากบ้าน HBH ไปสวนอู่หลง

 

 

บอกอู่หลงที่นอนอยู่ใต้ผืนหญ้าว่า "พ่อไปดูสวนให้ลูกก่อนน้า"

 

 

Smooth like silk! ปั่นเจ้ายักษ์ไปสวนด้วยความเงียบและไหลลื่นเหมือนกับล่องลอยไปตามสายลม คิดไม่ผิดที่เปลี่ยนเฟืองหลังและโซ่ หยุดตรงปากทางเข้าบ้านสถานีเพื่อดูตู้คอนเทนเนอร์ที่สนใจอยากซื้อไปไว้ที่สวน

 

 

 

 

 

วันนี้ใช้เวลาที่สวนไม่นานนัก ผมปั่นจักรยานกลับบ้านทางสี่แยกไฟแดงสายใน... 

 

บอกเจ้ายักษ์ว่า "ขอบใจ ๆ วิ่งดีมาก เดี๋ยวไปเที่ยวด้วยกันนะ"