สวนอู่หลง - แรงงานจากชายชรา

เมื่อวานนี้ ตั้งใจว่าจะปั่นเจ้ายักษ์ไปสวน แต่ร่างกายประท้วงบอกว่าไม่ไหว...ตาแก่บ้านห้างฉัตรเลยไม่ได้ไป!

 

 

วันนี้เลยออกจากบ้านแต่เช้า (ดูเหมือนว่าจะเป็น 7 โมง) ขอให้เจ้า Eddy บรรทุกของไปอีกเยอะ อาทิ ยางรถยนต์เก่า 2 เส้น ท่อประปาเก่า เสื่อน้ำมันเก่า เศษกล่องกระดาษ จอบ เสียม คราด ฯลฯ 

 

 

งานแรกที่ลงมือทำทันที คือ ใช้จอบเคลียร์พื้นที่ริมประตูรั้ว ปรับระดับดิน ใช้เสื่อน้ำมันเก่าปู แล้วเททับด้วยดิน...

 

 

 

 

ตั้งใจว่าจะทำให้ไม่มีหญ้าขึ้นรก ตลอดไปจนถึงสุดแนวรั้ว...

 

 

ทำแค่ที่เห็นก่อนครับ จากนั้นก็เข้ามาทำข้างใน ไม่ได้มากว่า 10 วัน หญ้าขึ้นเต็มไปหมด... 

  

 

ริมรั้วด้านทิศตะวันตกก็รกเช่นกัน คนที่นี่เค้าจะใช้เครื่องตัดหญ้าตัด แต่ผมคิดในใจขอจัดการให้เป็นปุ๋ยตามที่ได้ศึกษาจากเว็บสอนวิธีปรับปรุงดิน...

สองมือจับจอบ...ผมใช้เวลาไปกับการถางหญ้า แล้วกอบไปเททับบนเศษกล่องกระดาษที่ปูรองพื้นไว้ ใช้เวลาทุกนาทีอย่างมีค่า สามารถเคลียร์พื้นที่ได้บริเวณกว้างเป็นที่น่าพอใจ 

 

 

ริมรั้วที่เห็นก็ดูโล่งตาขึ้นมาแล้ว!!

เดินสำรวจดูต้นฝรั่งกิมจูที่ปลูกไว้ เห็นว่ารอด แม้จะขาดน้ำแต่ก็แตกใบไม่น้อย 

ต้นกล้วยทางด้านโน้นก็รอดตายให้เห็น... 

วัชพืชไม่เป็นปัญหา ขอเวลาแค่ 3-4 ชั่วโมง ผมก็สามารถพลิกผืนดินให้ดูงามได้ วันนี้เจอไส้เดือน 3-4 ตัว ส่งสัญญาณว่าไม่ช้าดินจะดี...

 

แรงงานจากชายชราไม่ได้ค่าตัว แต่ความสุขสงบที่ได้รับเช้านี้ไม่มีสิ่งใดเทียม...

Under an overcast sky

เหนือบ้านห้างฉัตร... เช้านี้ผมเห็นท้องฟ้ามีเมฆฝนปนอยู่ดูหม่นหมอง แต่ในใจผมนั้นชุ่มชื่น หวังว่าจะใช้ชีวิตยืนอยู่อย่างสุขสงบ ห่างไกลจากมลภาวะด้านจิตใจ!

ฝูงนกพิราบอาศัยอยู่ในโกดังข้างบ้าน มันมาหาอาหารอยู่บนดาดฟ้าบ้านห้างฉัตร ส่วนนกกระจอกคู่นึงมาสร้างคอนโดไว้ที่ช่องระบายอากาศห้องน้ำชั้น 4 เห็นตั้งแต่มันคาบกิ่งไม้กิ่งแรกมาวางแล้วล่ะ ไม่คิดจะไล่หรือนำน้ำยาเหม็น ๆ มาฉีด กลับเฝ้าดูมันสร้างรังใหญ่ขึ้นทุกที ๆ จนในที่สุดก็เห็นวางไข่แล้วฟักออกมาเป็นลูกนกตัวเล็ก ถูกจัดให้อยู่ในรังอบอุ่นชั้นล่าง ส่วนพ่อแม่อาศัยอยู่ข้าง ๆ บางทีผมก็เห็นตัวนึงอยู่ในคอนโดชั้นบน

ไม่เห็นสามพ่อแม่ลูกมานานแล้วล่ะ...ผมอาจต้องรออีกสัก 2 สัปดาห์ ก็น่าจะได้รื้อคอนโดหรูของมันออกเพื่อรับลมหนาว! ฤดูฝนกำลังจะผ่านไป ต้นไม้ที่ฝังรากอยู่บนผืนดินเบื้องล่างไต่ขึ้นมาถึงชั้นสาม...

เลื้อยขึ้นมาถึงชั้น 4 เลยทีเดียว... อีกไม่นานก็คงต้องตัดรากถอนโคน แม้ว่าอยากเห็นใบไม้สีเขียว

เบื้องล่างผมเห็นต้นไม้อุดม เสียอย่างเดียวไม่มีนกยางสีขาวบินมาเหมือนแต่ก่อน...

ดอยขุนตานหลบหน้าหายไปไหน?

วานนี้ทำขนมปังไว้ เช้านี้นำมาตัดและใส่ลงกล่องไว้กินได้อีก 1 สัปดาห์.

ลงมาชั้นล่าง เปิดประตูบานใหญ่ให้อากาศและแสงเข้าเพื่อเริ่มต้นวันใหม่...

ข้างนอกนั่น...ผมเห็นต้นไม้ใบหญ้าขึ้นปกคลุมกองปุ๋ย เดี๋ยวจะถางแล้วนำไปที่สวน (รวมทั้งต้นกล้วยที่เห็นนั่นด้วย!!)

น่าจะได้ปั่นเจ้ายักษ์ไปสวนอู่หลง ครับ...วันนี้

14 ตุลาฯ - 53 ปี

เมื่อวานนี้ ครบรอบ 53 ปีแห่งเหตุการณ์ 14 ตุลาฯ หลังจากปลีกวิเวก...ตาแก่บ้านห้างฉัตรขอกลับมาเขียนบล็อกต่อ

ภาพจาก bbc.com - ขอขอบคุณ

เหนื่อยใจครับ...กับสภาพบ้านเมืองที่ตกอยู่ในวังวนแห่งเผด็จการ ผู้มีอำนาจไร้ความยุติธรรม สังคมมือใครยาวสาวได้สาวเอา ฯลฯ ผมสู้และเปี่ยมด้วยความหวังว่าจะได้เห็นฟ้าสีทองผ่องอำไพ...ก่อนจากโลกนี้ไป แต่ตอนนี้ชีวิตมีแต่ความว่างเปล่า ไร้ความหวัง ไร้อนาคต นอกจากจะขออยู่ไปวัน ๆ ปลูกต้นไม้ให้กับสวนอู่หลง และรอวันที่อาจจะได้ปั่นจักรยาน final trip ไปสู่ความตายอันงดงาม

 

เช้าวันที่ 14 ตุลาคม 2516 ผมยืนอยู่กลางสนามหลวง ได้ยินเสียงปืนรัวมาจากด้านถนนราชดำเนิน เริ่มวิ่งหลบอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายวุ่นวายสับสน จำได้ว่าวิ่งไปลงเรือข้ามฟากไปยัง รพ.ศิริราช ไปบริจาคโลหิต (เจาะกันสด ๆ) แล้วกลับมาเดินดูภาพความพินาศบนถนนราชดำเนิน เห็นควันไฟจากอาคารและซากยานพาหนะ ผ่านกรมประชาสัมพันธ์และโรงแรมรัตนโกสินทร์ ซึ่งเป็นจุดสำคัญและพื้นที่ปะทะในการชุมนุม  ตอนบ่ายไปสวนลุมฯ ขึ้นไปนั่งอยู่บนหลังคารถเมล์ ตกค่ำเดินกลับไปหาพี่ชายที่บางซ่อน...

 

AI ให้ข้อมูลว่า...  

โรงแรมรัตนโกสินทร์ ใช้บริเวณล็อบบี้ของโรงแรมเป็นสถานที่ปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้กับผู้ชุมนุมและผู้บาดเจ็บภายหลังการปะทะกันระหว่างทหารกับกลุ่มผู้ชุมนุม หน้าโรงแรมเป็นจุดที่ "ไอ้ก้านยาว" (นายประพัฒน์ ปัญญาชาติรักษ์) ถือกระบองขวางรถทหาร โรงแรมรัตนโกสินทร์เป็นหนึ่งในอาคารและสถานที่ราชการบริเวณถนนราชดำเนินที่ถูกวางเพลิงได้รับความเสียหาย 

เพื่อน ๆ ที่รักครับ ผมขอปิดเครื่องรับ-เครื่องส่งความคิดด้านการเมืองการปกครองของประเทศซึ่งอยู่อาศัยมาได้เกือบ 80 ปี สลัดทิ้งไปซึ่งความฝันใด ๆ ที่ทำให้ใจเป็นทุกข์ ขอปลูกต้นไม้ ปรับปรุงดิน เลี้ยงไส้เดือน เล่นดนตรี อ่านหนังสือ และชื่นชมกับภาพการเดินทางในอดีต อยู่คนเดียวอย่างเช่นทุกวันนี้ดีกว่า...

 

การเดินทางด้วยจักรยานหรือกับเจ้า Eddy น่าจะยังมีอยู่ เพื่อเติมเต็มความฝันของการเดินทางครับ

สวนอู่หลง - ทำประตูรั้วเสร็จแล้ว

งานหนักวันสุดท้าย หมายถึงจากวันนี้จะหยุดไปสวนอู่หลงสัก 7- 10 วัน หลังจากนั้นก็ค่อยกลับมาพลิกดินกันใหม่...

  

 

 

จากที่ได้บอกเพื่อน ๆ ว่าตาแก่บ้านห้างฉัตรลงน้ำมันเครื่องเก่าให้กับไม้ประตูรั้ว วันวานเสร็จเพียงครึ่งเดียว แดดร้อนมาก เหนื่อยจัด ต้องกลับบ้านก่อน...

วันนี้ก็ต้องไปอีก ผมปั่นจักรยานถึงถนนตัดทางรถไฟพอดีกับรถดีเซลรางขบวนท้องถิ่น 108 วิ่งออกจากสถานีรถไฟห้างฉัตร...

 

เปิดกุญแจ แง้มประตู แล้วจูงเจ้ายักษ์เข้ามาในสวน...

 

แดดร้อนเหมือนเดิม ไม่มีร่มหรือหมวกปีกกว้าง...ผมใช้สแลนคลุมพอให้คลายร้อน แล้วรีบลงมือทาน้ำมันเครื่องทันที ทำ ๆ หยุด ๆ ครับ บางครั้งร้อนเกินก็พัก ใช้เวลาอยู่นานทีเดียวกว่าจะลงน้ำมันเครื่องได้เสร็จ...

 

 

จากนั้นก็เกี่ยวหญ้าริมทาง ทำได้แค่ 3 กอง เพราะเห็นคนตัดหญ้าด้วยเครื่องน้ำมันสวมเสื้อผ้าคลุมหัวเต็มยศออกมาตัดหญ้าอยู่ตรงกันข้าม ผมหยุดไว้ก่อน! ทำแค่ด้านใกล้ประตูรั้ว...

 

ต้องเคลียร์บริเวณเสาไฟฟ้าด้วย... 

 

 

 ประตูรั้วสวนอู่หลงเสร็จสมบูรณ์แล้วครับ ก่อนปั่นจักรยานกลับบ้าน ขอถ่ายรูปไว้หน่อย...

 

 

"กลับบ้านกันเถอะ...ยักษ์เอ้ย" 

หนักหนาสาหัสมาหลายวัน ตาแก่กับเจ้ายักษ์จะได้พักก็คราวนี้แหละ...

สวนอู่หลง - ขอลาพัก

เดือนตุลาคมเป็นเดือนน่ากลัว เดือนที่สร้างความบอบช้ำให้จิตใจของคนไทยด้วยเหตุการณ์ 6 ตุลาฯ 

 

 

ไม่มีทางหรอกครับ...ที่ตาแก่บ้านห้างฉัตรคนนี้จะอยู่ทันได้เห็นท้องฟ้าสีทองผ่องอำไพ ประชาชนจะได้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน ตัดใจสิ้นทุกความหวังแล้ว ทุกวันนี้ขอแค่อยู่หายใจนับเวลากลับคืนสู่ธุลีดิน! เช้ามาก็ขึ้นมานั่งบนดาดฟ้าบ้านห้างฉัตร จิบน้ำร้อนชงด้วยมะนาว+น้ำผึ้งและสมุนไพรกานพลู นั่งดูท้องฟ้าเหนือดอยขุนตาน...

 

  

 

วันนี้ตั้งใจไปทำงานทาน้ำมันเครื่องเก่าให้ประตูรั้วสวนอู่หลงให้เสร็จ จะได้ปิดจ๊อบเรื่องประตูรั้วเสียที! ยอมรับครับว่าเหนื่อยเหลือเกิน...ทั้งกายและใจ เจ้าอู่หลงคงกำลังเฝ้ามองตาแก่คนนี้มาจากดาวหมาเบื้องบน...

 

ติดป้ายให้แล้วนะ...

 

 

เสร็จงานวันนี้แล้ว ขอปลีกวิเวกสักระยะนึงนะ!

สวนอู่หลง - ลงน้ำมันประตูรั้ว

เมื่อวานนี้ ผมดีใจที่สามารถหาซื้อน้ำมันเครื่องเก่าได้....

 

ปกติแล้วผมจะมีน้ำมันเครื่องเก่าเก็บใส่แกลลอนไว้ เวลาจะทาไม้ด้วยน้ำมันเครื่องก็เอาออกมาทา แต่คราวนี้ไม่มีน้ำมันเก่าเก็บสำหรับทาประตูรั้วสวนอู่หลงเหลืออยู่เลย คิดอยู่นานในที่สุดก็เห็นแสงสว่าง คือร้านที่ไปซื้อวัสดุอุปกรณ์สำหรับงาน DIY ซึ่งอยู่ใกล้บ้านนั้นเคยเป็น "ชาตรีคาร์แคร์"  (รับถ่ายน้ำมันเครื่อง ล้างรถ ฯลฯ) เจ๋งเป้งเลยครับ ไม่ผิดหวังเลยที่ไปที่นั่น...

 

ภาพจาก Google Street Views - ขอขอบคุณ

เค้าเลิกรับงานคาร์แคร์แล้ว แต่ยังมีน้ำมันเครื่องเก่าเก็บไว้ในถัง ดำปี๋ดีที่สุดสำหรับทาไม้ คุณชาตรีช่วยตักใส่ให้เต็มแกลลอน คิดผมแค่ 30 บาทเอง

เช้าวันนี้ผมขับเจ้า Eddy ไปสวน ก่อนออกจากบ้าน มองเห็นมีลูกช้างยืนชูงวงอยู่ด้านซ้ายมือ

 

ปิดประตูแล้วบอกอู่หลงว่าจะไปลงน้ำมันประตูรั้วให้ 

 

 

 

 

ขับเจ้ารถกระป๋องมาถึงสวนพร้อมกับท่อประปาเก่าขนาด 4 หุน... 

 

งานแรกคือเดินท่อน้ำก่อน...

 

 

จากนั้นก็ลงมือทาน้ำมันเครื่องเก่าให้กับประตูรั้ว  แดดร้อนมาก ไม่มีร่มเงาเลย ตาแก่บ้านห้างฉัตรอดทนยืนลงน้ำมันไปเรื่อย ๆ  

 

 

 

เสร็จแล้วหลบมาหาเงาเล็ก ๆ ตรงมุมรั้ว เอื้อมมือทาน้ำมันเครื่องแผงไม้ระแนงด้านขวา(ใน)...

 

 

คิดในใจว่าวันนี้คงไม่เสร็จทั้งหมดแน่ เพราะร้อนมาก เพลียจัด ร่างกายเริ่มปฏิเสธงาน ผมหันมาทาน้ำมันเครื่องแผงประตูรั้วด้านขวา(นอก) เพื่อให้เสร็จอย่างน้อยก็หนึ่งบาน... 

 

ส่วนด้านซ้ายก็ปล่อยไว้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาเก็บงานให้เสร็จ...

 

ตาแก่เดินโซซัดโซเซ...เก็บของขึ้นรถ 

 

ปิดประตู ล็อคกุญแจ แล้วเก็บภาพไว้หน่อย...

 

 

อ่อ...ลืมบอกไปว่าผมเอาป้าย "อู่หลง" ไปติดแล้วด้วยน้าาาา  

กลับถึงบ้านบ่ายโมงกว่า ไม่มีข้าว! ต้องต้มบะหมี่กิน (ฮา...ลืมหุงข้าว)