สวนอู่หลง - 5.4 กิโลเมตร

พักฟื้นจากอาการบาดเจ็บจักรยานล้มที่โรงพยาบาลห้างฉัตร...ผมไม่ได้ไปสวนอู่หลงนาน 1 สัปดาห์เต็ม เมื่อวานนี้คิดชั่งน้ำหนักอยู่นาน กว่าจะตัดสินใจออกบ้านไปขุดดิน...

 

 

เจ้ายักษ์รับหน้าที่พาไป ในกระเป๋าใส่อุปกรณ์ทำสวนเล็ก ๆ น้อย ๆ ติดไปด้วย...

 

 

Eddy ดูเหมือนจะรู้ตัวเองว่ายังไม่เหมาะ วันไหนมีข้าวของมาก ๆ คงจะได้ไป

 

 

ปั่นจักรยานจากบ้านห้างฉัตร (1) ผ่านสี่แยกไฟแดงถนน 1039 (ลำปาง-ห้างฉัตร สายเก่า) แวะถ่ายรูป 2 โคกำลังเล็มหญ้า (3) เลี้ยวขวาเข้าไปยังวัดดอนสัก (4) ลัดเลาะหมู่บ้านไปผ่านทางข้ามรถไฟ (5) เลี้ยวขวาผ่านวัดสถานีรถไฟ แล้วตรงไปสวนอู่หลง (6) Google Maps บอกว่า 5.4 กม.

 

 

 

แวะเยี่ยมเยียนคุณยายเพื่อนบ้านก่อนกั๊บ...

 

 

ถึงแย้ว.... สวนอู่หลง (6)

 

 

 ทำงาน ทำงาน ทำงาน... 

 

ปั่นจักรยานกลับบ้าน ท้องฟ้าด้านทิศตะวันตกผมเห็นตะวันยอแสง... 

ใช้เส้นทางราบเรียบลัดเลาะกลับบ้านทางวัดดอนมูลครับ...

 

ไปกลับ...น่าจะประมาณ 10 กิโลเมตร (ถ้าตัวเลขใน Google Maps ไม่หลอกตา) 

I'd like to teach the world to sing

วันนี้มาฟังเพลง I'd Like To Teach The World To Sing ด้วยกันครับ... 

 

  

I'd like to build the world a home

 And furnish it with love 

Grow apple trees and honey bees and snow white turtle doves 

 I'd like to teach the world to sing in perfect harmony 

I'd like to hold it in my arms and keep it company 

 I'd like to see the world for once all standing hand in hand 

And hear them echo through the hills for peace through out the land.....

 

ภาพ captured จากคลิปวิดีโอ Keith “Hollywood” Sousa - ขอขอบคุณ

สืบเนื่องมาจากเมื่อวันก่อน ผมได้รับโทรศัพท์จาก อ.ณรงค์ (ท่านอายุ 85 แล้วแต่เสียงพูดและเสียงหัวเราะยังดังสดใส แสดงถึงความแข็งแรงและสุขภาพที่ดีทั้งกายใจ) ผมรู้สึกยินดีที่ได้รับเกียรติจากปูชนียบุคคลอย่างอาจารย์ณรงค์ชวนให้หันกลับไปเล่นดนตรีด้วยกัน... 

  

 

รูปแบบวงทรีโอ ประกอบด้วยนักร้องชายวัย 80 (สไตล์เพชร พนมรุ้ง) โดยมี อ.ณรงค์เล่นแบนโจ และตาแก่บ้านห้างฉัตรเล่นหีบเพลง ถ้ารวมอายุของ สว. สามคนก็น่าจะประมาณ 240 ปี (555)

ภาพ captured จาก YouTube - ขอขอบคุณ

ไปบรรเลงจิตอาสาที่ไหน ผมก็จะไปกับเจ้ายักษ์ในสภาพนี้แหละ...

"Time waits for no one!"  ผมต้องรีบกลับมาซ้อมเล่น accordion จริง ๆ จัง ๆ ได้แย้วว...

 

ต้องค้นหาเสื้อคาวบอยด้วยครับ ไม่รู้ว่าซุกอยู่ที่ไหน???

ซ่อมเต็นท์และกระเป๋าใต้เฟรม

มีเต็นท์หลังนึง เป็นเต็นท์ที่ป้าAlice ส่งให้มาจาก Canada (ตั้งแต่เมื่อไหร่จำได้ไม่แน่ชัด บวกลบคูณหารแล้ว คิดว่าปัจจุบันเต็นท์หลังนี้น่าจะอายุประมาณ 40-50 ปี)   

 

ตั้งเต็นท์นอนที่ hostel ใน Australia

 

เต็นท์ไนลอนทรงมาตรฐาน Ridge/A-frame Tent ผลิตในเกาหลี มันแข็งแรงทนทานมาก! ผมปั่นจักรยานจากหาดใหญ่ไปสิงคโปร์ก็ใช้เต็นท์นี้กางนอนใต้สะพานและริมทางหลวงของมาเลเซีย ไปออสเตรเลียก็เช่นกัน (มีเรื่องเล่าน่าตื่นเต้นจากเต็นท์หลังนี้ซึ่งเคยเขียนถึงตั้งนานมาแล้ว แต่เว็บเหล่านั้นถูกลบไป เหลือแต่ความทรงจำซึ่งตั้งใจว่าจะเขียนถึงอีกครั้งหากมีเวลา)  ไปที่ไหนนำไปด้วย กลับเมืองไทยก็ไม่ทิ้ง ผมเอามาเก็บไว้นานมาก ๆ จนกระทั่งถึงวันที่คิดทำสวนอู่หลงให้เป็น a new campsite close to the railroad จึงได้นำกลับมากางอีกครั้ง

 

 

เสาและสมอบกยังอยู่ครบ มันใช้งานได้ดี หลังคาไนลอนไม่ขาด แต่พื้นซึ่งเป็นผ้าใยสังเคราะห์ (โพลีเอสเตอร์) ขาดหลายตำแหน่งอย่างที่เห็น... 

 

สั่งซื้อเทปกันน้ำมา 3 ม้วน (127 บาท) + เสื่อปิคนิกอีก 1 ผืน (88 บาท) ช่างเหอะลงมือซ่อมทันที โดยใช้เทปกันน้ำปะตามรอยฉีกขาดของพื้นเต็นท์ด้านนอกก่อน...

 

จากนั้นก็ตั้งเต็นท์ไว้...

 

 

 

 

แล้วนำเสื่อปิคนิกเข้าไปปูทับพื้นด้านใน (ทาด้วยกาวลาเท็กซ์) สามารถชุบชีวิตเต็นท์แห่งความทรงจำด้วยงบประมาณ 215 บาท

 

 

เต็นท์เก่ากลับมาใช้งานได้แล้วครับ...

 

นอกจากนั้นผมยังซ่อมกระเป๋าสามเหลี่ยมติดใต้เฟรมจักรยาน ให้กลับมาติดตั้งได้ดีขึ้น โดยตัดใส่ตีนตุ๊กแกเพิ่มเติม...

 

 

 

ซ่อมไว้งั้น...แต่บอกไม่ได้ว่าจะใช้งานเมื่อไหร่?

Don't Worry, Be Happy

มีอยู่หลายครั้งหลายคราที่ผมอยากจะทำป้ายไวนิล "ขาย/ให้เช่า โทร xxx xxxxxxxx" มาแขวนไว้หน้าบ้านร้านเปียโน 

 

 

คิดว่า...ไหน ๆ ก็อยู่มาขนาดนี้แล้ว สมบัตินอกกายขายไปซะ...ก็หมดเรื่อง ขนาดอาคาร 2 คูหาที่บ้านปงแสนทองก็ยังขายได้เลย 

 

อาคารบ้านปงแสนทองซึ่งย้ายเข้าไปอยู่เป็นคนแรก

 

แต่คำถามนึงที่ทำให้ผมยั้งคิดคือ "ขายได้เงินแล้วเอาไปทำอะไร?" ทุกวันนี้ผมก็ไม่ต้องการซื้อหาอะไรอีกแล้ว เงินล้านที่อยู่ในมือเป็นแค่กระดาษหนัก 1 กิโลกรัม ค่าของมันเทียบกันไม่ได้เลยกับตึกที่ผมซื้อและสร้างมันมากับมือเป็นระยะเวลากว่าหนึ่งทศวรรษ ทุกอย่างที่เป็นความฝันได้ทำสำเร็จจนไม่มีอะไรติดค้างแล้ว... 

 

 

Backpacker Hostel ก็ทำเสร็จ แม้จะไม่มี hosteller มาพักแม้แต่คนเดียว  

 

 

ร้านเปียโนก็เป็นรูปเป็นร่างพร้อมกับเคาน์เตอร์ที่ทำกับมือจากเตียงเก่าและเศษไม้ระแนง (แม้ไม่สวยไม่ปราณึต...แต่ก็เป็นสิ่งที่ผมฝันที่จะทำ)

 

 

สร้างมันจากอาคารว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย ผมจะปล่อยไว้อย่างนี้แหละ ตายแล้วก็ค่อยว่ากัน (ฮา)  สวนอู่หลง...ก็เช่นกัน 

 

 

 

มองตัวเองในคลิปวิดีโอที่ทำไว้บน Facebook เมื่อวันก่อน ดูสารรูปตาแก่แล้วเห็นถึงความไม่เที่ยงแท้ของสังขาร 

 

(ขอบคุณเพื่อน ๆ เข้าดูและให้กำลังใจ)

นักดนตรีที่เคยแต่งตัวดีเหรอ? ก็เป็นแค่ชายคนหนึ่งซึ่งเล่นดนตรีหาเลี้ยงชีพมาเท่านั้นเอง หาได้เก่งกาจหรือมีความสามารถใด ๆ ที่ทำประโยชน์ให้สังคมไม่!  

 

 

ก้าวมาถึงวันนี้แล้ว วันที่ผมหมดแรงที่จะอุ้มหีบเพลงหนัก ๆ ได้อีกต่อไป!

 

 

 

คิดถึงผู้ที่จากไปอยู่บ่อย ๆ พี่อาลี บรรณาธิการและเจ้าของหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษในบังกลาเทศ ก็จากไปเสียก่อนด้วยภาวะหัวใจล้มเหลว ไม่อยู่รอให้ผมไปหาที่ Khulna  ตามที่ตั้งใจไว้

  

 

ตื่นเช้าเปิดประตูออกมา ผมก็เจอ "Banian" บอกเขาว่า "เดี๋ยวจะพาไปเที่ยวอีก" 

 

ก่อนอื่นขอดูแลตัวเองก่อน โดยวัดความดันด้วยเครื่องวัด (ครูแต้มและน้องมิ้นซื้อให้มา) 

 

 

 

 วันนี้ BP122/76 P64 ปกติเหมือนเช่นทุกวัน! 

 

อยากบอกเพื่อน ๆ ว่า "ไม่ต้องห่วงครับ ผมอยู่ได้"

ปั่นเจ้ายักษ์ไปสวน

เจ้ายักษ์แต่งองค์ทรงเครื่องแล้วดูดีไม่น้อย...เพื่อน ๆ ว่ามั้ย? 

 

 

ไม่ได้เปลี่ยนโซ่หรือเฟืองหลังแต่อย่างใด ขอใช้ที่มีอยู่ ด้วยพอใจกับการทำงานของมัน แม้จะไม่สมบูรณ์เต็มร้อย บ่ายวันนี้เอาตะแกรงท้าย (ตัวที่ติดมากับรถ) กลับมาใส่ แล้วนำแพนเนียร์ราคาถูกที่มีอยู่มาติดตั้ง จากนั้นก็ปั่นไปสวนอู่หลง

 

 

พักฟื้นจากรถล้มที่โรงพยาบาลห้างฉัตร ไม่ได้มาสวนอู่หลงหลายวัน ต้นไม้ขาดน้ำ ผมรีบหิ้วถังน้ำรดต้นไม้ แล้วค่อยนอนพักบนเตียงหวาย...

 

 

ยกกล้องขึ้นจับภาพท้องฟ้าด้านทิศใต้...กดชัตเตอร์! 

 

เฟรมโครโมสี่ (chromoly) ให้ความรู้สึกที่นุ่มนวล ผมปั่นเจ้ายักษ์แบบสบาย ๆ จากสวนอู่หลงกลับถึงบ้านก่อนห้าโมงเย็น....

 

วันนี้เจ้ายักษ์ทำแต้มอีกแล้ว!!

ซ่อมสเตอร์เจ้ายักษ์

ตามที่บอกเพื่อน ๆ ว่า เจ้ายักษ์มีปัญหาเรื่องโซ่กระโดดเมื่อใช้กับเฟืองเล็กสุด ช่วงบ่ายวันนี้ก็เลยลงมือซ่อมซะหน่อย...

 

 

เครื่องมือซึ่งจำเป็นต้องมีคือ ตัวขันเพื่อนำเฟืองออกมา... 

 

 

ทีแรกก็ขันไม่ออก (คงเป็นเพราะปีนเกลียว เป็นสาเหตุให้เฟืองอิสระตัวเล็กส่ายไปมา) ช่างเหอะต้องเอาค้อนมาเคาะ "แป๊ก ๆๆ" ในที่สุดก็ขันออก...

 

ล้างเฟือง-โซ่-ตีนผีด้วยน้ำมันเบนซิน แล้วประกอบเข้าที่ ผมพบว่าเฟืองตัวเล็ก (11 ฟัน) ไม่ส่ายอีกแล้ว โซ่ไม่กระโดด...แต่ระบบขับเคลื่อนก็ยังไม่นิ่มและลื่นไหลเท่าที่ควร นั่งสังเกตอยู่นานถึงได้รู้ว่าใช้โซ่ไม่ตรงสเปก โซ่ที่ใช้กับชุด Shimano Cues ต้องเป็น Shimano CN-LG500 ครับ

 

การ DIY ถ้าไม่รู้จริงก็เป็นเช่นนี้แหละ!