ตามที่เคยบอกว่าผมมีความผูกพันกับขบวนรถไฟประเภทหวานเย็น (ถึงก็ช่าง...ไม่ถึงก็ช่าง) มาเกือบทั้งชีวิต!
ได้นั่งรถไฟครั้งแรกก็ตอนย้ายจากบ้านสวนของน้าชายริมคลองบางกอกใหญ่ไปอยู่กับพ่อแม่ที่เชียงใหม่
ก็อาศัยรถไฟซึ่งวิ่งจากหัวลำโพงไปสุดทางที่สถานีเชียงใหม่
คิดว่าตอนนั้นขบวนรถน่าจะยังถูกลากจูงด้วยหัวรถจักรไอน้ำอยู่ ทีมพีอาร์การรถไฟแห่งประเทศไทย กล่าวว่า...
ปี พ.ศ. 2510 เลิกใช้รถจักรไอน้ำสายเหนือและสายตะวันออกเฉียงเหนือทั้งสาย และสายใต้ถึงสถานีชุมพร ปลดระวางรถจักรไอน้ำได้ 179 คัน โดยได้จัดซื้อรถจักรดีเซล จำนวน 84 คันและรถดีเซลรางจำนวน 56 คันมาทดแทน...
![]() |
ภาพจาก Facebook ทีมพีอาร์การรถไฟแห่งประเทศไทย - ขอขอบคุณ |
มีอยู่ครั้งนึงแม่เคยพาผมกับพี่ชายนั่งรถไฟจากเชียงใหม่ลงกรุงเทพฯ จอดที่สถานีแม่เมาะ
เด็กนักเรียนขี้มูกโป่งชั้นประถมโรงเรียนมงฟอร์ตอ่านชื่อสถานีเสียงดังว่า "แม่เหมาะ" พี่ชายต้องช่วยแก้ว่า "แม่เมาะ" แปลกใจจริง ๆ ว่าทำไมผมถึงจำเหตุการณ์ตอนนั้นได้? ครั้นโตมาจนได้เป็น สว. ได้นั่งรถไฟผ่านสถานีนี้ทีไร เป็นต้องคิดถึงสถานีแม่เหมาะเสมอ
.jpg)
มีเวลาเหลืออีกไม่นานที่จะได้นั่งรถไฟขบวนท้องถิ่นธรรมดา ๆ ชั้นสามแล้วลงตามสถานีย่อย ดูจากรายชื่อสถานีย่อยระหว่างเชียงใหม่มาลำปาง ตอนนี้เหลืออีกแค่ 2 สถานีเท่านั้นที่ผมยังไม่เคยยกจักรยานพับลง คือสถานีแม่จางและสถานีปางม่วง

วางแผนสำหรับทริปปั่นจักรยานครั้งต่อไป ผมอยากจะพาเจ้า Banian ไปลงที่สถานีผาคัน (เคยแต่ถ่ายภาพเก็บไว้ ไม่เคยนำจักรยานลงที่นี่)
.jpg)
จากสถานีผาคัน (1) ผมตั้งใจว่าจะปั่นจักรยาน 50 กิโลเมตร ไปอาศัยกางเต็นท์นอนในอุทยานแห่งชาติเวียงโกศัย (2) เป็นคืนแรก...
---Copy.jpg)
วันรุ่งขึ้นขอไปเที่ยวน้ำตกเกิ์งหลวง แล้วขี่จักรยานผ่านวังชิ้น ไปขออาศัยนอนที่สำนักสงฆ์ผารัดทองมหาลาโภ (3)...
![]() |
| ภาพจาก Google Street Views - ขอขอบคุณ |
หวังว่าคงจะได้ไปเยือนสถานีผาคันในเร็ววันนี้ครับ!
w.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
No comments:
Post a Comment