วันไหน...หากร่างกายตาแก่ยังพอไหว ประตูหน้า HBH จะถูกเปิดออก เพื่อพา Eddy ไปสวนอู่หลง
ด้วยความมุ่งมั่นที่จะพัฒนาสวนอู่หลง ผืนดินเล็ก ๆ ริมทางรถไฟ ให้มีสภาพดินที่สามารถปลูกป่าและทำแปลงผักได้ในเร็ววัน
แต่มันไม่ง่ายเลย เป็นงานที่ท้าทายและต้องอาศัยเวลาอยู่ไม่น้อย ชาวบ้านคงแปลกใจเมื่อเห็นตาแก่ผมขาวเดินหิ้วถังเที่ยวรดน้ำต้นไม้ที่เพิ่งลงดิน
จริง ๆ แล้วเขาควรอยู่บ้านพักผ่อนมากกว่า
มีน้ำใช้แล้ว...อะไร ๆ มันก็ดีขึ้น มักเผลอเปิดน้ำทิ้งไว้จนล้น...ผมต้องติดตั้งลูกลอยให้ปิดเมื่อน้ำใกล้เต็ม
ต้นไม้...กว่าจะโตก็ต้องผจญกับหนอนและแมลงมากัดกิน หากไม่ใส่ใจไม่กี่วันก็แห้งตาย!
วันนี้ผมไม่ทำงานที่สวนอู่หลงนะครับ เมื่อวานนี้ปั่น สหัสเดช ไปเยี่ยมชายคนหนึ่งซึ่งเคยช่วยเหลือพาพี่ชายไปโรงพยาบาล ก่อนไปยังห้องผู้ป่วย ผมปั่นจักรยานล้ม ใช้ฝ่ามือซ้ายช่วยยันพื้น แต่หน้าก็ยังกระแทกพื้นคอนกรีตอยู่ดี (โชคดีหัวไม่ฟาด) มีเลือดออกตรงโคนหิ้วโป้งและสะโพกซ้าย รู้สึกเจ็บบริเวณใบหน้าที่กระแทกพื้น แต่ก็ไม่เป็นไร...เพราะไม่ตาย ไปเยี่ยมเค้าแล้ว...ผมปั่นจักรยานกลับบ้าน เช้านี้รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว ก็เลย take a day off ซะเลย ถือโอกาสเอาเต็นท์เก่าที่คุณป้า Alice ส่งมาให้จาก Canada เมื่อ 30 ปีก่อนออกมาซ่อม...
แล้วยังต้องทำขนมปังอีก...
Having a day off doesn't mean doing nothing.
No comments:
Post a Comment