มีอยู่หลายครั้งหลายคราที่ผมอยากจะทำป้ายไวนิล "ขาย/ให้เช่า โทร xxx xxxxxxxx" มาแขวนไว้หน้าบ้านร้านเปียโน
คิดว่า...ไหน ๆ ก็อยู่มาขนาดนี้แล้ว สมบัตินอกกายขายไปซะ...ก็หมดเรื่อง ขนาดอาคาร 2 คูหาที่บ้านปงแสนทองก็ยังขายได้เลย
 |
| อาคารบ้านปงแสนทองซึ่งย้ายเข้าไปอยู่เป็นคนแรก |
แต่คำถามนึงที่ทำให้ผมยั้งคิดคือ "ขายได้เงินแล้วเอาไปทำอะไร?" ทุกวันนี้ผมก็ไม่ต้องการซื้อหาอะไรอีกแล้ว เงินล้านที่อยู่ในมือเป็นแค่กระดาษหนัก 1 กิโลกรัม ค่าของมันเทียบกันไม่ได้เลยกับตึกที่ผมซื้อและสร้างมันมากับมือเป็นระยะเวลากว่าหนึ่งทศวรรษ ทุกอย่างที่เป็นความฝันได้ทำสำเร็จจนไม่มีอะไรติดค้างแล้ว...
Backpacker Hostel ก็ทำเสร็จ แม้จะไม่มี hosteller มาพักแม้แต่คนเดียว
ร้านเปียโนก็เป็นรูปเป็นร่างพร้อมกับเคาน์เตอร์ที่ทำกับมือจากเตียงเก่าและเศษไม้ระแนง (แม้ไม่สวยไม่ปราณึต...แต่ก็เป็นสิ่งที่ผมฝันที่จะทำ)
สร้างมันจากอาคารว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย ผมจะปล่อยไว้อย่างนี้แหละ ตายแล้วก็ค่อยว่ากัน (ฮา) สวนอู่หลง...ก็เช่นกัน
มองตัวเองในคลิปวิดีโอที่ทำไว้บน Facebook เมื่อวันก่อน ดูสารรูปตาแก่แล้วเห็นถึงความไม่เที่ยงแท้ของสังขาร
.jpg) |
(ขอบคุณเพื่อน ๆ เข้าดูและให้กำลังใจ) |
นักดนตรีที่เคยแต่งตัวดีเหรอ? ก็เป็นแค่ชายคนหนึ่งซึ่งเล่นดนตรีหาเลี้ยงชีพมาเท่านั้นเอง หาได้เก่งกาจหรือมีความสามารถใด ๆ ที่ทำประโยชน์ให้สังคมไม่!
ก้าวมาถึงวันนี้แล้ว วันที่ผมหมดแรงที่จะอุ้มหีบเพลงหนัก ๆ ได้อีกต่อไป!
คิดถึงผู้ที่จากไปอยู่บ่อย ๆ พี่อาลี บรรณาธิการและเจ้าของหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษในบังกลาเทศ ก็จากไปเสียก่อนด้วยภาวะหัวใจล้มเหลว ไม่อยู่รอให้ผมไปหาที่ Khulna ตามที่ตั้งใจไว้
ตื่นเช้าเปิดประตูออกมา ผมก็เจอ "Banian" บอกเขาว่า "เดี๋ยวจะพาไปเที่ยวอีก"
No comments:
Post a Comment