"เวียงลอ"...จะต้องรออีกเมื่อใด?

 

เดือนพฤศจิกายน 2566 ผมเขียนเรื่องการทดสอบสหัสเดชครั้งที่ 3 ตั้งใจว่าจะไปให้ถึงเวียงลอ จังหวัดพะเยา แต่ไปได้แค่อำเภอเมืองปาน จังหวัดลำปาง.... 

 

 

 

"เวียงลอ" เป็นหนึ่งจุดหมายใน bucket list ผมยังไม่ได้ไปในวันนั้น แต่ "ผาช่อ" ทำได้สำเร็จแล้วเมื่อเดือนมิถุนายน 2568 กับเจ้า Banian

 

 

 

 

ช่วงบ่ายแก่ ๆ วันนี้มีฝนตกลงมาระยะสั้น ๆ ผมแหงนดูท้องฟ้า บอกตัวเองว่าอากาศอย่างนี้แหละที่เหมาะสำหรับการปั่นจักรยาน

 

มันไม่ร้อนครับ ปั่นไปเรื่อย ๆ เหนื่อยก็พัก ฝนตกหนักก็หลบอยู่ใต้ชายคาศาลาวัด ค่ำไหนนอนนั่น สหัสเดชไม่กลัวอยู่แล้ว...

 

 

วันนี้ผมลงไปสูบลมล้อให้สหัสเดช เช็คระบบเบรคและเกียร์ (มี 12 สปีด) แต่ยังไม่ได้หยอดน้ำมัน เสร็จแล้วขึ้นมาเขียน "จดหมายน้อย" (พินัยกรรมชีวิตจำลอง) แนบไว้กับบัตรประจำตัวผู้อุทิศร่างกายให้คณะแพทย์ศาสตร์...

 

 

สอดใส่ไว้ในกระเป๋าตังค์... 

สหัสเดชเตรียมตัวแล้ว ตาแก่บ้านห้างฉัตรก็เช่นกัน แต่ยังบอกไม่ได้ว่าจะ hit the road เมื่อใด ! 

ความฝันเสียงในฟิล์ม

วันนี้ตาแก่บ้านห้างฉัตรนั่งหน้าคอมพ์ฯ เขียนระบายความรู้สึกนึกคิด... เช้าหน่อยนะครับ!

 

 

เมื่อคืนนี้นอนไม่หลับ กว่าจะหลับได้ก็หลังเที่ยงคืน สะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับภาพในฝันที่ค่อนข้างแปลกและน่าอัศจรรย์ใจ ผมคิดถึงความตายอยู่บ่อย ๆ อาจเกิดสัมผัสความตายล่วงหน้าได้บ้างเป็นครั้งคราว ทุกวันนี้ไม่กลัวตาย แต่เสียดายเวลาที่เหลืออยู่ หากจะปล่อยให้ผ่านไปอย่างไร้ซึ่งประโยชน์ รู้ตัวดีว่าปีนี้ทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ตาแก่น้ำหนักลด ใบหน้าตอบ เนื้อหนังเหี่ยว เรี่ยวแรงหมด 

   

 

แปลกแท้!! เมื่อคืนฝันเป็นภาษาปะกิตตลอดทั้งธีม ผมเห็นภาพของ Jan คนเช็กโกฯ ที่อพยพไปตั้งรกรากอยู่ที่ออสเตรเลีย เราพบกันในวันที่ผมกำลังเลิกเล่นอิเล็คโทนที่ห้องอาหารโรงแรมเชียงใหม่ออคิดแล้วเดินทางไปออสเตรเลีย ผมขอที่อยู่ใน Adelaide ของผู้ใจดีเอาไว้...วันนึงก็เดินทางแบกเป้ไปหาเขาจนเจอ!!

 

 

ในฝันเห็นตัวเองไปทำความสะอาดห้องน้ำให้ที่บ้านแอดิเลด ผมพูดกับ Jan ว่า "ํYou look thinner. It's undoubted, we are older." 

 

 

Jan ถามว่า "How about the promise?" ในฝันผมตอบว่า "I am so sorry." พิลึกแท้...ตื่นขึ้นมา ผมยังจำความฝันเสียงในฟิล์มได้!! (เคยบอก Jan และ Jean ใน South Australia และว่าจะช่วยดูแลสองตายาย แต่ผมดันหนีกลับมาเสียก่อน...บวกลบอายุดูแล้ว...คิดว่า Jan คงจากโลกนี้ไปแล้ว

 

 

 

ความฝันเสียงในฟิล์มเมื่อคืนนี้อาจส่งสัญญาณให้รู้!  

ปล่อยตามยถากรรม

มีปัญหาที่ทำให้มึนตึ้บจริง ๆ เมื่อตาแก่บ้านห้างฉัตรเห็นกิ่งก้านของต้นเสาวรสที่ปลูกไว้โดนตัดขาดเกือบทุกต้น???

 

ยังไม่มีท่านผู้รู้ใด ๆ ช่วยไขปัญหา ผมจึงต้องดูแลต่อไป ด้วยความสงกะสัยว่าบรรดานกที่บินโฉบเฉี่ยวไปมาอยู่เหนือหลังคาดาดฟ้า อาจจะมากัดกินก็ได้ เพราะผมเห็นขนนกติดอยู่ที่กิ่งที่หักอยู่!! แต่เอาเถอะ ปล่อยไปตามยถากรรมก็แล้วกัน (คนมือร้อนอย่างผม...ปลูกอะไรก็มักตายเกลี้ยงอยู่แล้ว... ฮา) 

 

 

ถังสีฟ้าที่เห็นซ่อนอยู่นั่น เป็นถังสำหรับเก็บน้ำรดต้นไม้แบบอัตโนมัติ 

 

 

มีถังเก็บน้ำใช้ตั้งอยู่บนดาดฟ้า น้ำที่ใช้บริโภคประจำวันจะถูกส่งขึ้นมาจากถังเก็บที่อยู่บนชั้น 2 โดยมีสวิชอัตโนมัติ (SW) ที่ติดตั้งไว้คอยควบคุม...

ต่อท่อพร้อมลูกลอยปิดเปิดอัตโนมัติ ให้น้ำไหลลงถังเก็บสีฟ้านั่นด้วย...

 จากถังเก็บน้ำสีฟ้า ผมต่อสายระบบน้ำหยดไปรดต้นไม้ที่ปลูกไว้...

 

ลากสายยาวมาเท่าที่จะทำได้...

 

กลัวแต่เพียงว่าถ้าผมไปเที่ยวกับสหัสเดชหลาย ๆ วัน ไม่ได้ใช้น้ำ ทำให้ไม่เกิดการสูบน้ำขึ้นถัง ระบบน้ำหยดก็จะไม่มีน้ำป้อนให้ บรรดาดอกไม้ใบไม้ก็จะเหี่ยวแห้ง...

 

ต้นกะเพราที่หักกิ่งไปปักชำจะรอดมั้ย?

แล้วโหระพาที่งอกได้งอกดีอีกหละ?

กลับมาจากทริปไกล ๆ อาจจะไม่มีอะไรเหลือก็ได้!!!

สหัสเดช...เตรียมตัว

ตาแก่ผู้เดียวดายกำลังพิจารณาพาสหัสเดชออกเดินทางไกลด้วยกันอีกครั้ง!

มี panniers หนึ่งคู่อยู่ข้างหน้า ด้านขวาใส่เครื่องมือและอุปกรณ์ต่าง ๆ ด้านซ้ายใส่เสื้อผ้า ยา และอุปกรณ์ที่ต้องใช้บ่อย ๆ กระเป๋าสามเหลี่ยมติดเฟรมใส่เสบียงอาหาร กระเป๋าตูดมดบรรจุเครื่องนอน มีแค่นี้ก็เดินทางได้ไกล ๆ ค่ำไหนนอนนั่น อุทยานแห่งชาติเห็นว่าแก่แล้ว...เค้าก็ให้นอนฟรี

 

เสบียงส่วนใหญ่ก็ทำเอง...

 

 

เช้านี้เริ่มลงมือจัดของ มียาสีฟันแบบเบา ๆ กล่องใส่ยาที่ต้องกินประจำ เทแป้งเย็นใส่ขวดเล็กพกไปด้วย...

 

 

"หลงจัง" นั่งเฝ้ามองดูตาแก่จัดของ...  

"อยากไปด้วย" หลงจังร้องขอ... 

 

ผมได้แต่บอกให้ "หลงจัง"อยู่บ้านกับอู่หลง 

 

พาหลงจังไปด้วย หากเกิดพลัดหลงกลางทาง ผมคงไม่ให้อภัยตัวเอง!!

มันมิใช่เป็นเพียง a bed sheet

เครื่องซักผ้าเก่ากำลังโอดครวญปั่นผ้าอยู่ชั้นถัดลงไป ตาแก่บ้านห้างฉัตรนั่งจิบกาแฟดำถ้วยเล็ก ๆ อยู่หน้าคอมพิวเตอร์บนชั้น 4

 

 

ไม่ได้ใช้ไฟจากระบบโซล่าเซลล์เพราะกลัวเครื่องซักผ้าพัง ส่วนคอมพิวเตอร์นั้นตอนนี้สามารถเปิดใช้งานได้ตลอดทั้งวัน หลังจากเปลี่ยนแบตเตอรี่รถยนต์มาเป็นลิเธียม... 

 

  

 

ก็ทำไปตามเรื่องตามราว มิได้มีความรู้นวัตกรรม (innovation) สมัยใหม่ ผมเป็นเพียงผู้ที่เกิดมาในสมัยทีต้องคีบสายอากาศวิทยุแร่เข้ากับรั้วลวดหนามสวนหมอหม่องข้างบ้านเพื่อฟังวิทยุ วปถ.2 เท่านั้น

 

ภาพประกอบนำมาจาก Facebook Classic Corner -ขอขอบคุณ

 

เสียงเครื่องซักผ้าร้องเตือนว่าเสร็จแล้ว ผมนำผ้าขึ้นมาตากบนดาดฟ้า วันนี้แดดดีจังเลย...

 

ผ้าปูที่นอนที่อู่หลงนอนเป็นประจำ ทุกวันนี้ไม่มีขนของผู้จากไปติดอยู่ แต่ภาพการเคลื่อนไหวและความรักอันปราศจากเงือนไข (unconditional love) ยังไม่เคยเลือนลางแม้แต่น้อย...

คืนนี้ได้นอนบนผ้าปูหอมกรุ่นอีกแล้ว...อู่หลงเอ้ย 

  

 Good sleep, friends.

The unhealable wound

Some people say that time heals all wounds.  อยากถามว่า "จริงหรือ?" 

 

อู่หลงจากผมไปได้กว่าครึ่งปีแล้ว เมื่อวานนี้ผมขึ้นไปทาสีไม้ระแนงรั้วบนดาดฟ้า 

 

 

เป็นเหมือนคนบ้า ทาสีไปได้แต่คิดถึงสายตาอู่หลงที่จ้องมองดูผมทำงานอย่างไม่เบื่อไม่หน่าย เมื่ออยู่ลับตาก็ส่งเสียงเรียกวิ่งหา... 

 

 

โต๊ะเก้าอี้ที่อู่หลงเคยโดดขี้นไปยืนมองผม ทุกวันนี้ว่างเปล่า... 

 

 

 

ขึ้นลงตรงประตูออกไปยังดาดฟ้า แต่ก่อนเคยมีเจ้าหมาน้อยตามติด...

 

เมื่อวานผมค้นเจอปลอกคอที่รีบไปหาซื้อในวันแรก ๆ ที่ได้อู่หลงมา ตอนนั้นยังตัวเล็ก คอไม่ใหญ่...

 

หยิบขึ้นมาลูบคลำ แล้วน้ำตาก็เอ่อล้นทำนบ ผมร้องไห้อยู่ได้ครึ่งวันโดยไม่ได้ทำอะไรเลย!!... 

 

 

The wound of losing you has never been healed, Oolong. Perhaps, until the day I take my last breath. 

 

ภาพจาก Facebook Grandma Recipes & Home Cooked Meals - thanks!

ขอโทษครับ...ผมอ่อนแอเกินไป!