Happiness on the FB trip

สถานีรถไฟห้างฉัตรเป็นจุดเริ่มต้นการเดินทางแบบ FB Trip ของผมเป็นส่วนใหญ่...

 

 

ด้วยจักรยานพับ กระเป๋าตูดมด และ backpack ผมสามารถเดินทางไปได้ทุกที่ถ้ามีรางรถไฟไปถึง! นอกจากสะดวกสบายแล้ว ยังถูกตังค์ด้วย ค่ารถไฟชั้น ๓ จากห้างฉัตรไปเชียงใหม่แค่ ๒๑ บาทเอง! ระหว่างรอรถไฟส่วนใหญ่ผมก็มักจะมีความเพลิดเพลินไปกับการเก็บภาพบริเวณสถานี ซึ่งถ้าดูดี ๆ ก็จะเห็นรูปทรงและสีสันของ subject ที่มีให้เลือก...

 

นั่งรอนอนรอ...ก็ขอให้ได้กดชัตเตอร์เก็บภาพ

 

เห็นได้ว่าการรถไฟกำลังจะขยายทางวิ่ง...

 

ที่สถานีห้างฉัตรจะมีเสียงนกขับกล่อมตลอดเวลา...

 

 

สีสันมีให้เห็นทุกแห่งแม้แต่ที่ห้องน้ำ...

เพื่อน ๆ ลองมาเดินทางแบบนี้ดูบ้างสิครับ

อยู่ได้กั๊บ!

ทุกเย็นวันพุธ บริเวณลานกว้างตรงข้ามบ้านห้างฉัตรของผม จะมีตลาดนัดซึ่งมีของกินให้เลือกซื้อมากมาย...

ตั้งแต่ต้นปีนี้...ผมกลับมาเป็นนักมังสวิรัติได้เต็มที่ รู้สึกดีเหลือเกิน นอกจากทำให้สุขภาพดีแล้วยังประหยัดเงินในกระเป๋าได้เยอะเลย อย่างเช่นวันนี้ผมซื้อ ถั่วฝักยาว ๒ มัด (๑๐ บาท) ข้าวโพด ๔ ฝัก (๒๕ บาท) มะเขือเทศ ๑ ถุง (๑๐ บาท) ต้นหอมผักชี ๑ กำ (๕ บาท) ผักบุ้ง ๑ มัด (๑๐ บาท) กะหล่ำดอก ๓ หัว (๒๕ บาท) เสาวรส ๙ ลูก (๑๕ บาท) รวมทั้งหมดเป็นเงิน ๑๐๐ บาทพอดี ทำอาหารกินได้ทั้งอาทิตย์เลยเชียว

 

 

บอกแล้วไงว่าอยู่ได้... มื้อเย็นวันนี้แค่ผัดไทห่อเดียว ๒๐ บาท กินผักเยอะ ๆ ก็อิ่มแย้ว!

 

 

ก่อนนอนก็รับอาหารสมองก่อนหลับฝันดีจากการอ่านหนังสือซึ่งมีผู้ใจดีส่งมาให้...

 

ไม่ต้องห่วงครับ ผมอยู่ได้!

ขอบคุณ Google

อากาศวันนี้ดีจริง ๆ ผมมีความสุขมากกกกกกกกก

 

 

ลุงน้ำชา เพิ่งได้รับกำลังใจจาก Google บอกว่าผมเป็นผู้ร่วมให้ข้อมูลดีเด่น

 

 

ไม่มีอะไรให้เป็นรางวัล...นอกจากเมลที่ได้รับ แค่นี้ก็พอใจและมีสุขแล้วล่ะ

 

 

 

สำหรับชีวิตที่เหลืออยู่... ฝันที่จะทำให้ของผมมีอยู่แค่นี้จริง ๆ

๔๔ ก้าวแล้วพัก!

งานซ่อมแซมบ้านห้างฉัตรของผมยังคงดำเนินต่ออย่างค่อยเป็นค่อยไป...

 

 

ทรายหยาบหมด! ผมต้องซื้อมาเพื่อก่อบล็อกต่อ....ไม่มีรถไปซื้อ บ่ายโมงครึ่งวันนี้ ผมเดินจากบ้านห้างฉัตร (1) ไปที่บริษัทจำหน่ายหินทราย (2) ข้างบ้าน ระยะทางประมาณ ๓๐๐ เมตร

ราคาถุงละ ๔๐ บาทครับ คนตักทรายถามว่ารถอยู่ไหน ผมบอกว่าไม่มี ต้องหิ้วไปเอง เขาบอกว่าไหวเหรอ?

 

ผมบอกว่าไม่มีรถจริง ๆ ตักทรายใส่ถุงปุ๋ยให้เถอะ ถ้าสงสารลุงก็ขอให้แบ่งเป็น ๒ ถุง ให้น้ำหนักพอ ๆ กัน จะได้หิ้วแล้วเดินไปได้...

 

 

เจ้าสี่ขาอาสามาแบกให้...ก็คงไม่ไหว หลังหักแน่!

 

ขอบคุณที่แบ่งให้เป็นสองถุง (ภาษาเหนือบอกว่า "สองไต้") ผมจ่ายเงิน ๔๐ บาทแล้วหิ้วถุงทรายเดินออกมา หยุดที่ริมทางหลวงก่อน...เป็น first rest!

 

หิ้วต่อ...ตาแก่เมืองรถม้าเดินอีก ๔๔ ก้าวแล้วพัก

 

๔๔ ก้าวแล้วพัก....ทำไปเรื่อย ๆ

 

ผ่านร้าน 7-11 ซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของซุปเปอร์ไฮเวย์

 

 

ก่อนจะมาหยุดพักนานหน่อยที่ร้านลำแต้ซึ่งจำหน่ายอาหารพื้นเมือง...

 

 

 

เพื่อนบ้านน่ารักนำน้ำดื่มเย็น ๆ กับผลไม้มาเลี้ยงดู

ได้คุยกันพักนึงแล้วเดินต่ออีก ๘๘ ก้าว (พักอีก ๑ ครั้ง) ในที่สุดผมก็ถึงบ้าน...

มีทรายแล้วแต่วันนี้ยังไม่ทำงานปูนครับ ขอติดรูปก่อน!

0-BAHT FRAME

เคยบอกเพื่อน ๆ ว่าหากรอบให้รูปต้นไม้ยืนเดี่ยว...  ผมทำเอง! ไม่ต้องซื้อกรอบใหม่ ใช้แค่ขี้เลื่อยกับกาวลาเท็กซ์ที่มีอยู่

บ่ายวันนี้นำลงมาติดตั้งไว้ที่ร้านเปียโน ใกล้ ๆ กับแกรนด์เปียโนของผม... 

ทำแบบง่าย ๆ แขวนติดตั้งด้วยตะปูตัวเดียว ประหยัดค่าใช้จ่ายครับ!

Please come and see, if you get a pass-by.

ของขวัญจากโน้ตตัวเล็ก

 "สมุดบันทึกกับปากกาดี ๆ สักหนึ่งด้าม...พอแล้ว" นี่คือปรารภถึงสิ่งที่อยากได้ของลุงน้ำชา ตาแก่บ้านห้างฉัตร!

 

 

ทุกวันนี้นี้แม้ไม่สามารถสลักอักษรลงบนแผ่นกระดาษให้เป็นระเบียบงามตาเหมือนแต่ก่อน (คงเป็นเพราะวัยที่สูงเกินและสมองไม่สามารถบังคับให้มือจรดปากกาได้นิ่ง ๆ) แต่ผมก็ยังคงจดบันทึกอยู่เป็นประจำ...

 

 

 

วันสุขวันนี้ช่างดีเหลือเกิน เมื่อผมได้รับพัสดุไปรษณีย์ส่งมาจากโน้ตตัวเล็ก เพื่อนผู้รู้จักกันมาตั้งแต่สมัย Windows 98 หรือ Pantown ตอนที่ลุงน้ำชาย้ายมาอยู่บ้านปงแสนทอง

 

 

แกะกล่องออกดูทันทีด้วยความตื่นเต้น...

 

 

โห! กล่องของขวัญปีใหม่

ข้างในเป็นอะไร...ใจระทึก? ว้าว...ปากกาอย่างดี!

ถูกใจมากกกกกกกกกกกก สลักชื่อให้ด้วย!

จะใช้ปากกาด้ามนี้จดบันทึกจนกระทั่งถึงฉากสุดท้ายในชีวิต ด้วยความหวังว่าจะได้เจอและขอบคุณครูฟ้าแบบตัวเป็น ๆ สักวันนึง!

  

ขอบคุณครูฟ้ามาก ๆ ครับ

ครูตั้ม

๒๓ ธันวาคม ๒๕๖๕...  โรงเรียนแม่เมาะวิทยาจัดงานกีฬาสี มีวงดุริยางค์บรรเลงนำขบวนพาเรด ผมปั่นจักรยานแวะไปดู หวังว่าจะเจอครูดนตรีซึ่งครั้งหนึ่งเคยสอน ยังไม่รู้นะว่าใคร?

ภาพเก่าถ่ายไว้สมัยสอนราชภัฏ

จริง ๆ แล้วอยากเจอครูต้น แต่ครูต้นสอนอยู่ที่วังชิ้น จังหวัดแพร่โน่น

 

 

ตาแก่ผมขาวขี่จักรยานแวะไปถามนักเรียนในขบวนพาเรดที่กำลังตั้งแถวรอเริ่มพิธี 

 

 

ถามนักเรียนว่าครูดนตรีชื่ออะไร? คำตอบคือ "ครูตั้ม" ผมพอจะนึกออกแล้วว่าผู้ที่กำลังควบคุมวงดุริยางค์อยู่ในโรงเรียนขณะนี้คือใคร! ขี่จักรยานเข้าไปถึงในโรงเรียนซึ่งวงดุริยางค์นำขบวนกำลังนั่งรอเวลา...

 

 

เห็นครูผู้ควบคุมสวมเสื้อสีฟ้าสวมแมสก์มองมา ผมตะโกนเรียกเสียงดังว่า "ตั้ม"

อืมมม...จำได้แล้วล่ะ ครูรูปหล่อคนนี้เก่งนะ เล่นกีต้าร์คลาสสิก เรียนได้ A หลายตัว!! ผมทักทายนิดหน่อย เพราะไม่อยากรบกวนงานของเขา ขอถ่ายรูปไว้ ๒-๓ บานก่อนอำลา...

คิดถึงครูต้นนะ ถ้าได้เจอกัน ครูนักเล่นเปียโนที่โรงเรียนวังชิ้นคงจะดีใจไม่น้อย!