ซ่อมบันไดเจ้า Bruiser

ผมต้องขออภัยที่เขียนเรื่อง "ขอแสดงความเสียใจ"  ลงในบล็อก countdown แล้วนำขึ้นแชร์ใน Facebook ทำให้เพื่อน ๆ บางคนเป็นห่วง โดยคิดว่าอุบัติเหตุนั้นเกิดกับผม

 

 

ยังครับ...ผมยังดีอยู่ มีชีวิตสูดฝุ่น PM 2.5 จากถนนหลวงลำปาง-เชียงใหม่ต่อไป จักรยานของผมไม่มีคันไหนล้อคดอย่างที่เห็นในภาพ...

 

ภาพจาก thairath online - ขอขอบคุณ

มีแต่เจ้า Bruiser (เสือภูเขาล้อ 26") ที่บันไดข้างหนึ่งเสียอยู่ (ตัวซ้าย) มันใช้ปั่นไม่ได้เพราะสกรูตัวล็อคแกนบันไดกับแป้นเหยียบหลุดหายไปตอนไหนไม่รู้

 

ตั้งแต่ไปโรงพยาบาลห้างฉัตรด้วยกันแล้ว ก็ไม่ได้พามันไปไหนอีกเลย...

 

 

 

สงสารเจ้า Bruiser ในขณะที่เพื่อนจักรยานคันอื่นได้ออกไปเที่ยวข้างนอก เห็นมันมองตาปริบ ๆ ก็คิดอยู่เหมือนกันว่าจะต้องซ่อมบันไดที่เสียให้ได้ โดยไม่ต้องซื้อใหม่!  

 

 

พยายามมองหาเจ้าสกรูตัวที่ใช้ปิด...แต่ก็ไม่พบ มีน้อตสกรูมากมายในขวดโหลแต่ไม่มีซักตัวที่ใช้ได้! อยู่ ๆ ช่างเหอะก็เกิดความคิด โดยไม่ต้องอาศัยเณรน้อยอิคคิวซัง เห็นกาวดินน้ำมันที่เหลืออยู่ เฮ้ย...ใช้ได้นี่หว่า!

 

แบ่งออกมาเป็น 2 ส่วนเท่า ๆ กัน แล้วปั้นผสมกันเหมือนดินน้ำมัน... 

ก่อนอุดกาว ต้องรองกระดาษหรือแผ่นอะไรก็ได้ที่กันไม่ให้กาวเข้าไปยึดตัวแกน แล้วจึงค่อยอัดเจ้ากาวดินน้ำมันลงไป...

ทิ้งไว้ให้กาวดินน้ำมันแข็งตัว เสร็จแล้วก็นำบันไดมาประกอบเข้าที่ (ด้านซ้ายขันทวนเข็มนาฬิกา ด้านขวาตามเข็ม)...

 

เสร็จแย้ว!! เกือบต้องโยนทิ้งไปแล้วล่ะ เดี๋ยวต้องพาไปทดสอบบันไดหน่อย เอ้า! เติมลมก่อน อยู่ว่าง ๆ มานานแล้ว...เจ้าเสือภูเขายางอ่อน

พร้อมแล้วจ้า... เดี๋ยวปั่นไปถ่ายรูปพระเจดีย์ที่วัดใกล้ ๆ บ้าน

คอมพิวเตอร์ 530 บาท

 

 

Deja หรือที่ผมเรียกว่า "เดช"  คือเพื่อนศิลปินผู้ออกแบบโลโก HBH

 

 

การมาเยือนครั้งสุดท้ายของเดชก่อนที่จะเสียชีวิต คือเมื่อวันที่ ๒ กรกฎาคม ๒๕๖๖ เดชเอาคอมพิวเตอร์ที่ใช้ทำงานที่บ้านป่าตันมาให้ช่วยซ่อม ผมพบว่าเจ้าเมนบอร์ดซึ่งใช้โปรเซสเซอร์ Intel® Core™ i3 เสีย

 

 

ครั้นจะซื้อบอร์ดมาเปลี่ยนใหม่ก็เห็นว่าไม่คุ้ม ผมจึงหาซื้อคอมพิวเตอร์มือสองซึ่งมี spec พอ ๆ กันส่งให้ พร้อมกับเพิ่ม SSD 256 GB กับ HDD 3 TB ให้อีก หลังจากส่งคอมพิวเตอร์ที่ตรวจเช็คแล้วจากลำปางไปให้ที่เชียงใหม่ทาง Flash Express ไม่กี่วันเดชก็โทรศัพท์มาหาแต่ผมไม่ได้รับ จากวันที่พบกัน ๒ กรกฎาคม เราไม่ได้พูดคุยกันอีกจนกระทั่งถึงวันที่เดชจากไป ทุกวันนี้บ้านห้างฉัตรเหลือไว้ก็แต่ผลงานของเดชบนฝาผนัง...

 

 

ไม่นานมานี้คอมพิวเตอร์เก่า (Lenovo เก่า) ที่ผมใช้งานอยู่ใช้บนเกิดเสีย มันเกินที่จะเยียวยา ผมจำเป็นต้องหาคอมพ์ฯ ตัวใหม่มารับหน้าที่แทน ช่างเหอะผู้ตั้งใจว่าจะพยายามเก็บอะไหล่และอุปกรณ์ที่พอจะหาได้นำมาใช้ให้ได้มากที่สุดได้สำรวจดูเมนบอร์ดตัวที่เสียของเดชแล้ว พบว่า CPU และ PSU ยังคงใช้ได้ จึงจำเป็นต้องซื้อเมนบอร์ดและแรมมือสองมาจาก Shopee เริ่มต้นด้วยการสั่งแรมก่อน ต้องใช้ 2 ตัว ผมสั่งขนาด 4 GB ราคาตัวละ 110 บาท

 

 

จากนั้นก็สั่งเมนบอร์ด ผมพยายามหาที่ถูกที่สุด ได้จากร้าน CPU2DAY ราคา 293 บาท... 

ได้เมนบอร์ดมาแล้วก็ทำการทดสอบทันที...

 

 

ปรากฏว่าช่องใส่แรมนั้นเสียอยู่ช่องนึง...

 

 

 

ทำความสะอาด slot แล้วก็ยังคงเงียบกริบ...

 

 

ยังดีที่อีกช่องยังคงใช้ได้...

ใช้แรมได้ตัวเดียว... ผมนำเมนบอร์ดพิการเข้าประกอบในเคสเก่าและอุปกรณ์อื่นที่มีอยู่

 

ใช้งานได้แล้ว CPU รันที่ 3.2 GHz  ด้วยแรมตัวเดียวแค่ 4 GB มันพอใช้งาน PhotoShop ได้อยู่ สรุปแล้วได้คอมพิวเตอร์มาใช้แทนตัวเก่าด้วยงบประมาณ 530 บาท...

กระเป๋าแห้ง...ไม่อยากเสียตังค์ แต่ก็จำเป็นต้องมีคอมพิวเตอร์ใช้ทำงานจริง ๆ !

บ้านปิน - โพนสะหวัน

เมื่อสองวันกก่อน...ผมไปตลาดบ้านปันง้าวได้เห็นภิกษุและเณรมาเรียงแถวบิณฑบาต

 

  

   

 

อดนึกถึงการใส่บาตรข้าวเหนียวที่หลวงพระบางไม่ได้... ช่วงที่การท่องเที่ยวบูมสุด ๆ ธุรกิจซึ่งพึ่งพาการใส่บาตรข้าวเหนียวทำให้แม่ค้าลาวมีรายได้จากการจัดข้าวเหนียวและของใส่บาตรอย่างเป็นกอบเป็นกำ แต่ทุกวันนี้ผมคิดว่าจำนวนนักท่องเที่ยวไปลาวได้ลดลงอย่างน่าใจหาย รถโดยสารวิ่งจากเชียงใหม่ไปหลวงพระบางก็ไม่มีเหมือนแต่ก่อน แถมค่าใช้จ่ายทุกอย่างใน สปป.ลาวก็แพงขึ้น พ่อค้าแม่ค้าชาวหลวงพระบางคงจะลำบากไม่น้อย

 

 

ถามว่าอยากกลับไปเยือนหลวงพระบางอีกมั้ย? คำตอบคือ...จริง ๆ แล้ว "ไม่" แต่มันอาจจำเป็นต้องผ่านไปหลวงพระบางอีกครั้ง ถ้าหากหนึ่งโครงการ bucket list ถูกหยิบขึ้นมาทำ ทุ่งไหหิน...ผมคงไม่สามารถยิ้มได้เมื่อคิดถึง สปป.ลาว แล้วตระหนักว่ายังมิได้ไปเยือน!

 

ทุ่งไหหิน - ภาพจาก manager online (ขอขอบคุณ)

 

เส้นทางปั่นจักรยานไปทุ่งไหหินโดยผ่านด่านภูดู่ที่บ้านโคก จังหวัดอุตรดิตถ์ ยังคงชวนให้ผมเนื้อเต้นเมื่อคิดถึง...

 

 

แต่ความตื่นเต้นน่าจะมีมากขึ้นอีกเมื่อนำจักรยานลงที่สถานีบ้านปิน แล้วปั่น 653 กิโลเมตรไปโพนสะหวัน...

 

 

คงต้อง 2 อาทิตย์กว่าจะได้เห็นทุ่งไหหิน

Let's cut the trees... ชีวีจะสุขสม!!!

ได้ข่าวค่าฝุ่น PM 2.5 ในเชียงใหม่เกินมาตรฐานระดับสีแดง ติดอันดับ 2 เมืองใหญ่ที่มีมลพิษมากที่สุดของโลก...ผมคิดในใจว่าลำปางก็คงไม่น้อยหน้ากัน!

ภาพจาก thairath.co.th - ขอขอบคุณ

ในภาคเหนือนั้นระดับ PM 2.5 เกินค่ามาตรฐานเป็นส่วนใหญ่ ตรวจวัดได้ 43.9 - 196.1 มคก./ลบ.ม. ผมขึ้นมายืนอยู่บนดาดฟ้าก็รู้สึกได้ เช้านี้ทัศนวิสัยเป็นอย่างไร...ดูเอา!!

ด้านทิศเหนือเป็นอย่างไร? ไม่มีภาพภูเขาที่เคยเห็น ดูคล้ายกับวันที่หมอกตกในเหมันตฤดูซะมากกว่า!

น้ำในแอ่งหลังบ้านเหือดแห้งไปตั้งนานแล้ว ความเขียวสดของใบหญ้าก็เริ่มลดน้อยลง สงสารเจ้าวัวกับเพื่อนนกยางคู่ใจที่ยังคงไม่ไปไหน...

มนุษย์นี่แหละคือผู้ทำลายธรรมชาติมากที่สุด...ผมมองไปด้านทิศใต้ ตรงหัวมุมที่สถานีตำรวจ ทัศนียภาพเปลี่ยนไป ทุกวันนี้เหลือต้นไม้อยู่น้อยนิด จากที่ผมเคยเห็นเมื่อมาอยู่ห้างฉัตรใหม่ ๆ เพื่อน ๆ เห็นตอไม้ขนาดใหญ่ทางด้านซ้ายของภาพมั้ยครับ?

 

เมื่อก่อนมันมีต้นไม้สูงใหญ่ตั้งอยู่ตรงนั้น ก็เพิ่งไม่นานมานี้เองที่เค้าตัดต้นไม้ทิ้งหมด ปรับพื้นที่ให้โล่งเรียบจอดรถยนต์ได้มากขึ้น และใช้เป็นที่พักรอรถของผู้เดินทางที่จะต่อรถไปทำงาน 

 

ต้นไม้น้อยลงไปทุกที  ชีวีก็ยิ่งสั้นลง ยอมรับสภาพเหอะ...สหายเอ๋ย!

อุทยานแห่งชาติแม่ปิงที่รัก!

ช่วงนี้...ผมมักคิดถึงความสุขที่ได้รับในการเดินทางท่องเที่ยวด้วยจักรยาน

อุทยานแห่งชาติแม่ปิงที่เคยไปกางเต็นท์นอนเมื่อหลายปีก่อนก็เป็นอีกหมุดนึงซึ่งปักเอาไว้ว่าจะต้อง revisit

"แก่งก้อ" ติดค้างเอาไว้...ยังไม่ได้ไป ผมคิดว่าคราวหน้าคงไม่พลาด!  อุทยานแห่งชาติแม่ปิงได้มอบความประทับใจให้แก่ผมมาแล้วเมื่อ FB Trip ไป อช.แม่ปิง เมื่อปลายปี 2562

เสียดายที่วันนั้นผมไม่ได้ซื้อ postcard หรือหนังสือที่วางจำหน่ายอยู่ในตู้โชว์ที่สำนักงานฯ กลับมาเป็นที่ระลึก

ยังมีที่ท่องเที่ยวอีกมากมายให้ผมกลับไปทัศนา....

 

พระธาตุอินทร์แขวน ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งทะเลสาบแม่ปิง ยังคงรอให้ผมไปสัมผัส....

นักเขียนชื่อ จุติญาณ สายใยทอง กล่าวไว้ว่า...

พระหากพูดถึงองค์พระธาตุอินทร์แขวน อันอยู่สุดแดนฟ้าต่อ ตามที่คนโบร่ำโบราณกล่าวขานไว้ เราก็จำเป็นต้องเดินทางไกลไปถึงประเทศพม่า แต่หลายท่านคงจะยังมิทราบว่า ในประเทศไทยของเรานี้ยังมีสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์อีกแห่งหนึ่ง ซึ่งมีความสวยงาม มหัศจรรย์มิแพ้กันเลย นั่นคือ พระธาตุผาไข่อินทร์แขวน ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งทะเลสาบแม่ปิง

นอกจากนั้นเว็บเทศบาลตำบลก้อก็ยังอธิบายถึงถ้ำยาวีไว้ว่า...

จากทุ่งกิ๊กเดินเท้าไปทางใต้ ระยะทาง 9 กม.เป็นจุดท่องเที่ยวที่ไกลที่สุดของอุทธยานแห่งชาติแม่ปิง มีแต่ทางเดินเท้าไปและกลับทางเดิมเท่านั้น ต้องมีเจ้าหน้าที่นำทาง เป็นถ้ำหินปูนขนาดใหญ่ที่ปลอดจากการรบกวนของมนุษย์ ภายในมีหินงอกหินย้อยที่สวยงาม และเป็นที่อยู่ของค้างคาวนับ ล้านตัว มีความยาวจากปากถ้ำด้านหนึ่งไปยังอีกด้านหนึ่งประมาณ 150 ม. ภายในประกอบด้วยโถงถ้ำ ขนาดใหญ่สี่ห้อง ห้องแรกมีผลึกหินแก้ว ระยิบระยับในความมืด ถัดมาประมาณ 85 ม.เป็นโถงห้องที่ 2 มีหิ้นย้อยพลิ้วไหวเหมือนม่าน เรียกว่าม่านหินย้อย ห้องที่ 3 มีเสาหินเจ้าแม่ทับทิม และหินงอกหินย้อยที่ยังก่อกำเนิดอยู่ จากนั้นจะผ่านอ่างเก็บน้ำเก่าซึ่งเป็นอ่างใส รองรับน้ำฝนที่หยดมาจากเพดานถ้ำ และห้องที่ 4 เป็นโถงถ้ำกว้างขวาง
ระหว่างทางไปถ้ำยางวีประมาณ 10 กม. จากทุ่งกิ๊ก จะเป็นป่าสนสองใบ ผสมกับป่าเต็งรัง พื้นที่หลายพันไร่ บรรยากาศร่มรื่น เรียกว่าป่าพระบาทยางวี เนื่องจากภายในป่าสนแห่งนี้มีรอยพระพุทธบาทขนาด 0.80x1.20 ม. มีการสร้างศาลาครอบรอยพระพุทธบาทไว้ แต่ไม่มีประวัติความเป็นมา

A revisit to Maeping National Park... อีกไม่นานเกินรอเน้อ!!!!!

ไปตลาดกับเจ้าแชมป์

พักนี้...ผมมักไปตลาดเช้าบ้านปันง้าวกับเจ้าแชมป์!

 

 

 

จักรยานทัวร์ริ่งพับได้สีส้มคันนี้ ผมซื้อมาจากเว็บขายจักรยานมือสองญี่ปุ่น เอามา upgrade เปลี่ยนหลายอย่างหมดไปหลายตังค์ น่าเสียดายหากจอดทิ้งไว้เฉย ๆ ต้องพามันไปเปิดหูเปิดตาเสียบ้าง

 

 

น้ำเต้าหู้-ปาท่องโก๋ เป็นสิ่งที่ต้องซื้อทุกครั้ง ราคาไม่แพง (ถุงละ 4 บาท) เค้าไม่ผสมแป้ง เก็บไว้ถึงเย็นก็ไม่เปรี้ยว

 

 

ไข่เป็ดหรือไข่ไก่...ผมซื้อของแม่ค้าซึ่งมาจากหมู่บ้านใกล้เคียง พยายามหลีกเลี่ยงห้างหรือร้านค้าในเมือง..

จ่ายตลาดนี้ต้องมาก่อน 8 โมง ไม่งั้นจะไม่เหลืออะไรให้ซื้อหา

 

ขากลับ...เจอป้าคล้ายนั่งอยู่หน้าบ้าน (หญิงชราวัยแปดสิบประสบอุบัติเหตุหกขะล้มแขนหัก) ผมหยุดจักรยานแวะเยี่ยม และแบ่งปันน้ำเต้าหู้-ปาท่องโก๋ ขอให้หายไว ๆ นะครับ

 

กลับถึงบ้านเห็นพระอาทิตย์กลมโตและท้องฟ้าสีเทาหม่น คิดในใจว่ามันมีทั้งรังสีและหมอกควัน

คงไม่เหมาะสำหรับการปั่นจักรยานท่องเที่ยว!

หนักหน่อยก็ช่างมัน!

เช้านี้ผมเอาเลนส์มือหมุน Tonkka 60-300 mm มาลองใช้งานกับเจ้า Nikon D50 อีกครั้ง...เตรียมตัวสำหรับทริปที่รออยู่!

 

 

 

นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน...ลองจับภาพ Sarode Corner ในสภาพที่มีแสงน้อย

 

 

 

ขึ้นมาบนดาดฟ้า...ลองจับภาพไกลออกไปในทุ่งหญ้า 

 

 

ปรับระยะหาความงามของใบไม้ที่อยู่ขวางหน้า...

 

หลายคนอาจจะไม่เคยได้รับรู้ความสุขในการปรับเลนส์หาความคมชัดและฟังกลไกกล้องส่งเสียงยามกดชัตเตอร์...

เห็นทีว่าทริปหน้าต้องเอาเจ้า Tokina ไปด้วยซะแล้ว...หนักหน่อยก็ช่างมัน!