นั่งนับวันรอฟื้นจากอาการเจ็บป่วย...ผมคิดถึง "อามุย" จักรยานที่เคยเอาไปปั่นในกรุงเทพฯ ในสมัยที่ยังใช้กล้องฟิล์มเก็บภาพขาวดำ...
 |
| "เจ้าอามุย" ปั่นไปดูโรงเรียนประสาทวิทยาอนุชน ท่าพระ บางกอกใหญ่ (เรียน ป.1-ป 2.) |
เจ้าอามุยถูกนำกลับมาทำหน้าที่พาพี่ชายปั่นจากบ้านพระบาทไปสอนหนังสือวันละ 10 กิโลเมตร ก่อนที่จะให้เค้าไป...
เพื่อน ๆ ที่รักครับ แม้ว่าร่างกายผมจะทรุดโทรมลงเพียงใด ก็ยังคงไม่เลิกปั่นจักรยานอยู่ดี ตอนนี้ปลดระวางจักรยาน 3 คันคือเจ้า Champ, Bruiser และสหัสเดชไปแล้ว ยังเหลือ Banian และเจ้ายักษ์ที่จะรับหน้าที่พาผมท่องโลกต่อไป (เลียนแบบคุณตาที่ผมชื่นชอบ)...
 |
| ภาพจาก Pinterest - ขอขอบคุณ |
ปัจจุบันบนถนนหลวงเมืองไทยไม่มีความปลอดภัยให้ใครทั้งนั้น ต่างกับสมัยก่อนที่วงจรชีวิตไม่เร่งรีบสับสน เห็นได้จากภาพซึ่งผมบันทึกไว้ด้วยกล้องฟิล์มเมื่อหลายสิบปีก่อน...
 |
| ยามเช้าหน้าหนาว บนสะพานนวรัฐ เชียงใหม่ |
 |
| กลางทุ่งนาบริเวณใกล้สถานทูตเมกาปัจจุบ้น |
ผมอยู่มานานเกินพอแล้ว ได้ดูโลกมาก็ไม่น้อย แม้แต่ผลพวงจากความโหดร้ายของมนุษย์ที่ทุ่งสังหาร กัมพูชา ก็ได้เห็น
ยังจะมีอะไรให้ต้องไขว่คว้าอีกล่ะ?
No comments:
Post a Comment