สวนอู่หลง - "ศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงยิ่งนัก"

ขุนศึกนายหนึ่งตื่นขึ้นมาตอนตี 4 กว่า ๆ ประเมินตัวเองว่าวันนี้ไหวมั้ย? 

 

 

หมายความว่าพอจะมีแรงออกศึกสู้รบกับเหล่าวัชพืชในสวนอู่หลงหรือไม่? ทำไมจึงเรียกตัวเองว่า "ขุนศึก"  นึก ๆ แล้วเห็นเจ้ายักษ์เป็นอาชาไนยพร้อมศาสตราวุธเพรียบพร้อม ไม่ว่าจะเป็นดาบยาว-ดาบสั้น! 

 

 

 

ถึงสวน (สนามรบ) เวลา 8 โมง 

 

 

ถ่ายรูปม้าศึกคู่ใจไว้หน่อย...

 

 

เปิดประตู พาเข้ามาในสวน...

 

 

ลงมือจับดาบสู้ศึกทันที เคลียร์พื้นที่ออกไปอีก (ปูเสื่อน้ำมันเก่าแล้วขนดินมาเททับ) วันนี้ได้เนื้อที่กว้างพอ ๆ กับเมื่อวาน...  

 

 

 

จากนั้นก็เข้ามาฟาดฟันกับศัตรูสีเขียวข้างในสวน...

 

 

 

ยกโต๊ะเก้าอี้สนามมาไว้ทางนี้ดีกว่า สงบเงียบและห่างไกลสายตาผู้คน...

 

 

ซากศพศัตรูหอบมาโยนกองทับถมให้สลายกลายเป็นปุ๋ย...

 

 

 

ต้นฝรั่งกิมจู กะถินเทพา และอื่น ๆ (เท่าที่พอเห็นหัวโผล่ออกมาจากการจองจำของเหล่าศัตรู) ได้รับน้ำ ส่วนต้นกล้วย-ต้นมัน พากันสะบัดใบให้ไปหา แต่ขุนศึกผู้กล้าอ่อนล้าจนต้องทำเป็นเมิน...

 

11 โมง...ม้าศึกพร้อมที่จะพานักรบกลับบ้าน 

 

 

ปิดประตู ล็อคกุญแจ แล้วเก็บภาพเจ้ายักษ์ไว้อีก 2 บาน... 

 

 

"ศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงยิ่งนัก" ขุนศึกคิด มองเข้าไปในสนามรบ แล้วขับเคลื่อนเจ้ายักษ์จากมา!