Saturday, March 30, 2013

สี ๓๑๐ บาท...ใช้ให้คุ้ม!

ผมซื้อสีน้ำมัน หรือที่เรียกว่าสีเคลือบเงา (gloss enamel) ขนาด ๑ แกลลอน ยี่ห้อ Mark มา ๑ กระป๋อง  ราคาที่ติดไว้ข้างกระป๋อง คือ ๕๓๐ บาท(ไม่รวม VAT)  พอดีห้างไทวัสดุนำมาจัดโปรโมชั่น เหลือแค่กระป๋องละ ๓๑๐ บาท...

ผมเลือกสีเทา (Dawn Grey) มาสร้างความสดใสให้กับบ้าน... มาดูกันนะว่าเงิน ๓๑๐ บาททำอะไรได้บ้าง... 

เริ่มจากทาบานประตูเหล็กหลังบ้านชั้นล่างและชั้นสอง...


ทาราวบันได....


 ทาขั้นบันไดชั้น ๑ และชั้น ๒...  


ทาฝาผนังและเพดานห้องน้ำชั้น ๓....


ทาผนังและเพดานห้องน้ำชั้น ๒...


ทาเพดานและผนังห้องน้ำชั้นล่าง...


ทาขั้นบันไดชั้น ๓....


ยังมีสีเหลืออีกนิดนึง พรุ่งนี้ผมต้องใช้ให้หมด ก่อนออกเดินทางไปเชียงแสนตามโครงการ folding bike trip...


เพื่อน ๆ ที่รักครับ  สงกรานต์ปีนี้...งดดื่มเบียร์สัก ๓ - ๔ ขวด เอากะตังค์มาซื้อสี นำไป repaint อะไรต่ออะไรที่บ้านให้ดูงามตา จะคุ้มค่ามั่ก ๆ เลย!   

Friday, March 22, 2013

โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านแม่กืย

ผมกินยาเพลินจนลืมที่จะไปโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านแม่กืยตามนัด  เพิ่งมารู้ตัวเมื่อเช้านี้ตอนหายาความดันแล้วไม่เห็นแม้แต่เม็ดเดียว


จะเหลือได้ยังไงในเมื่อเลยวันนัดไปเป็นเดือน!!  ผมรีบคว้าแมงกะไซค์แล้วบึ่งไปโรงพยาบาลฯ ทันที…



ได้รับบริการรักษาพยาบาลจากหน่วยงานของรัฐที่สะดวกสบายและรวดเร็วที่สุดเท่าที่ประสบมาในชีวิต ผมไม่ต้องรออะไรเลย ไปถึงก็ยื่นบัตร ชั่งน้ำหนัก วัดความดัน รับยาแล้วกลับบ้านได้  แอบคิดในใจว่าบั้นปลายชีวิตนี้คงต้องฝากไว้กับที่นี่ และโรงพยาบาลศูนย์ฯ นอกนั้นแล้วก็คงไม่ต้องไปพึ่งพาอาศัยที่ไหนอีก...

ช่วงนี้ผมต้องใช้เวลาไปกับการดูแลสุขภาพหลายวัน นอกจากวันนี้แล้ว วันที่ ๒๕ ผมก็ต้องพาพี่ชายไปพบแพทย์ วันที่ ๒๖ ตัวผมไปพบหมอโรคหัวใจ วันที่ ๒๗ ไปหาหมอฟัน และวันที่ ๑ เดือนหน้าไปหาหมอตา

วันนี้อยากจะขอบคุณ “โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล บ้านแม่กืย” สำหรับการรักษาพยาบาลที่ผมได้รับต่อเนื่องมาหลายปีด้วยความประทับใจ


ขอบพระคุณเจ้าหน้าที่ทุกคนครับ!

Wednesday, March 20, 2013

ฝันของชายแก่

งานชุบชีวิตเจ้า “Scandalli” ยังคงดำเนินต่อไป วันนี้ผมซ่อมมาถึง Reed Blocks ทางด้านเบสแล้วครับ…


การซ่อมเจ้าหีบเพลงเก่าครั้งนี้ช่วยให้ผมได้เรียนรู้อย่างมากมาย เสียดายที่ยังไม่สามารถนำมาถ่ายทอดให้เพื่อน ๆ ผู้สนใจทางด้านนี้ได้ในขณะนี้  จริง ๆ แล้วหากเป็นเหมือนสมัยก่อนซึ่งยังไม่มีข้อมูลให้ค้นหาทางอินเทอร์เน็ต ผมก็คงทำอะไรไม่ค่อยได้!  แต่ปัจจุบันนี้ช่างง่ายจริง ๆ อยากรู้เรื่องอะไรก็เข้าไปคลิกค้นหาในอินเทอร์เน็ต ทำให้ได้รู้ในสิ่งที่ในสมัยโบราณเค้าถือว่าเป็นความลับ…

วันนี้ผมสามารถทำ Reed Wax ได้เอง โดยใช้ยางสนไวโอลินและขี้ผึ้งที่ซื้อจากร้านสังฆภัณฑ์  การซ่อมเบื้องต้นครั้งนี้เปรียบได้เหมือนกับแค่ชุบชีวิตให้หายใจได้ก่อน จากนั้นจึงค่อยมาบำรุงรักษาให้กลับมามีสุขภาพแข็งแรงกันอีกที  ถึงตอนนั้นคงต้องใช้เวลา และหาวัสดุอุปกรณ์มาเปลี่ยนอีกหลายอย่าง


ที่เห็นในภาพคือลิ้น (reeds) ทางด้านเบส ที่ผมถอดออกมาล้าง  เจ้าแผ่นหนังเล็ก ๆ (reed leathers) เหล่านั้นส่วนใหญ่เสื่้อมสภาพหมดแล้ว ผมจำเป็นต้องเปลี่ยนใหม่ ซึ่งก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะใช้อะไรมาตัดใส่ดี


หลังจากลงมือชำแหละเจ้า Scandalli  ผมเริ่มรู้สึกว่าอะไรก็ตามที่ดูเหมือนยาก หากเราได้ศึกษาและค้นหาหนทางที่จะเอาชนะอุปสรรคทั้งปวง…ในที่สุดก็จะพบทางออก และเห็นได้ว่ามันไม่ยากอย่างที่คิด


นานมาแล้วผมเคยอ่าน pocket book เล่มหนึ่งซึ่งเขียนโดยนักเขียนชาวอังกฤษ เป็นเรื่องของเจ้าของร้านซ่อมเล็ก ๆ ที่ต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้าในงานของเขา คล้าย ๆ กับพระเอกคนเก่งในหนังทีวีเรื่อง MacGyver  ทำให้ผมฝันอยากเป็นเช่นนั้น เมื่อถึงวันที่เรียกตัวเองว่า “ชายแก่” ได้เต็มปาก


นี่ก็ใกล้เข้ามาแล้วครับ!!

Tuesday, March 19, 2013

ของฝากจาก olddreamz

เมื่อวานนี้ผมควบแมงกะไซค์จากบ้านไปที่ทำการไปรษณีย์หัวเวียง เพื่อรับพัสดุซึ่งส่งมาจากเชียงใหม่  ได้เห็นรถยนต์ป้ายแดง  นับแบบผ่าน ๆ ตา ไม่ได้เอาจริงเอาจังได้ประมาณ ๔ คัน  ไม่ได้อิจฉาหรอกนะ  เพียงแต่คิดว่าทุกวันนี้ประชาชนยอมรับการใช้น้ำมันแพงระดับ ๒ ลิตร ๑๐๐ ได้อย่างไร?  ยังดูมีความสุขในการจับจ่ายและขับรถไปไหนต่อไหนกันอย่างไม่รู้ร้อน  เห็นนักการเมืองโกงกินกันโดยปราศจากหิริโอตัปปะ…ก็ยังเฉย!

บุรุษไปรษณีย์นำพัสดุมาส่งตั้งแต่วันพฤหัสที่ ๑๔ แล้วมีความเห็นว่า “บ้านปิด” นำของกลับไป ก่อนที่จะเขียนใบแจ้งมาใส่ไว้ในตู้รับจดหมายในวันรุ่ง ผมเคยขอร้องว่าที่บ้านนี้มีคนอยู่ตลอดเวลาแน่นอน เพียงแต่เค้านอนอยู่ในห้อง ถ้าเขย่าประตูเรียกก็จะไม่มีคำว่า “บ้านปิด”  เพียงแแต่ทำงานตามหน้าที่แล้ว…ถ้าท่า่นเพิ่ม “ความเห็นอกเห็นใจ” เข้าไปอีกหน่อย  ก็ช่วยได้เยอะ  ผู้รับก็จะได้รับของ ตัวท่านเองก็ไม่ต้องนำกลับ ไม่ต้องทำใบแจ้ง และผมก็ไม่ต้องบึ่งจักรยานยนต์สร้างมลภาวะไปรับของ  รู้ว่าคนที่จะออกมารับนั้นค่อนข้างอุ้ยอ้าย ท่านก็ต้องให้เวลาสักนิด ไม่ต้องลงจากจักรยานยนต์ เพียงแค่จอดอยู่หน้าประตูแล้วใช้ปลายเท้าเตะบานประตูเหล็กเรียกให้คนมาเปิดเพื่อรับพัสดุ   เหยาะความเมตตาลงไปในหน้าที่การงานอีกนิดเดียว ยอมเสียเวลาอีกหน่อย ปล่อยให้ฝุ่นเข้าเกาะปลายรองเท้าท่านอีกสักนิด  ท่านก็จะได้ช่วยคนอีกไม่น้อยกว่า ๓ คน (รวมถึงตัวท่านเอง)  แต่เอาเหอะ เมื่อท่านเลือกที่จะทำเช่นทุกครั้ง ผมก็ไม่ว่ากระไร ผมไปรับพัสดุเองก็ได้…

ณ ที่ทำการไปรษณีย์ พอเห็นพัสดุ…ผมก็ถึงบางอ้อ เพื่อนนักวาด เจ้าของเว็บ olddreamz.com ได้ส่งอะไรมาให้อีกแล้ว!   ผมนำกล่องกลับมาแกะที่บ้าน พบว่าข้างในบรรจุแผ่นดีวีดี แสตมป์ดวงละ ๓ บาทจำนวนมาก พร้อมกับจดหมายที่พิมพ์อย่างดีอีก ๓ หน้ากระดาษ

dvd3



ของเหล่านี้ส่งมาให้โดย “มือกีต้าร์”  คนที่เห็นในภาพต่อไปนี้…

เป็นสหายที่ผมชื่นชมในความสามารถด้านจิตรกรรมและงานเขียน นอกจากนั้นก็ยังศรัทธาในการใช้ชีวิตที่สมถะและเรียบง่ายของเขาอีกด้วย เนื้้อความในจดหมายตอนหนึ่งมีว่า…

Alamo ที่ผมวาดไปแล้วราวสามอาทิตย์ ยังไม่เสร็จเสียที เพราะทำ ๆ หยุด ๆ แล้วผมก็ไม่ถนัดกับสีน้ำมันเลย เพราะมันควบคุมยาก รูปก๊อปปี้อาจจะไม่มีค่าหรือราคาสำหรับคนที่ชอบงาน original บางคนว่าการก๊อปปี้มันง่าย แต่มันก็ไ่ม่ง่า่ยเท่าไหร่สำหรับผม แต่ก็รู้สึกสนุกดี เพราะมันมีเรื่องราวและ composition ที่จัดวางไว้เรียบร้อยแล้วในตัว รู้สึกถึงอารมณ์เก่า ๆ สมัยเป็นเด็กที่ชอบไปแกะโปสเตอร์หนังตามรั้วมาวาดเลียนแบบ…


ขอบพระคุณ olddreamz มาก ๆ ครับ!

Sunday, March 17, 2013

time to revive…

หวัดดีฮับ… วันนี้เป็นวันอาทิตย์! ผมอยากจะรายงานความคืบหน้าให้เพื่อน ๆ ทราบสักเล็กน้อย
   

Nontri Dictionary ให้ความหมายว่า
revive    (vi) นำกลับ,ฟื้นฟู,เร้าใจ
revive    (vt) ฟื้นฟู,ทำให้คืนชีพ,กระตุ้น
ใช่แล้ว! ผมจะต้องฟื้นฟู หรือกลับมาให้ความสนใจในสุขภาพอีกครั้ง ถึงเวลาแล้วครับ  เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาได้พาพี่ชายซ้อนจักรยานยนต์ไปตรวจเลือดประจำปีที่โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านแม่กืย…


น้ำหนักตัวพี่ชายชั่งตอนท้องว่างคือ ๙๖ กิโลกรัม  เจาะเลือดแล้วกลับบ้านได้เลย  รอฟังผลเลือดและรับยาในวันจันทร์ที่ ๒๔ นี้…

ผมรู้สึกเสียดายโอกาสของพี่ชายที่จะใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้คุ้มค่า  เห็นได้ว่าทุกวันนี้ร่างกายของเขากลับมาอ้วนท้วนสมบูรณ์เหมือนเดิม แข้งขาก็ไม่ลีบเล็กเหมือนตอนป่วยหนัก เสียงดัง สมองก็เป็นเลิศ แต่กลับไม่ทำอะไรเลย!  ผมคงต้องปล่อยวางแล้วล่ะ หลังจากที่ได้เพียรพยายามให้กำลังใจและคอยพูดตักเตือนมาเกือบ ๔ ปี  ผมเหมือนคนบ้าที่พูดอยู่คนเดียว ถ้ายังคงหวังที่จะให้พี่ชายทำอย่างนั้นอย่างนี้เพื่อตัวเขาเอง ผมก็คงโดนแรงตีกลับ ทำให้ตัวเองเครียดและเป็นบ้าหนักยิ่งขึ้น  สุขภาพของผมเริ่มแย่ลง อาการที่เกิดกับฟันและดวงตามาอันดับแรก  ตามด้วยโรคความดันและโรคหัวใจซึ่งยังคงอ่อนข้อให้อยู่


ขอประกาศไว้ตรงนี้ว่า ตราบใดที่ยังสามารถเคลื่อนไหวและมีสติพอที่จะนึกคิด ผมจะไม่หยุดหวัง และจะทำในสิ่งที่เป็นประโยชน์ทั้งต่อตนเองและผู้อื่น แม้ว่าศักยภาพจะมีน้อยนิด และสุขภาพเริ่มเป็นอุปสรรคใหญ่หลวง…

Saturday, March 16, 2013

ซ่อมเจ้า Scandalli

สองวันมานี้ ผมใช้เวลาหลายชั่วโมงในการชุบชีวิตเจ้าแอคคอร์เดียนเก่าซึ่งถูกแกะชิ้นส่วนออกวางทิ้งไว้ตั้งแต่เดือนตุลาคมปีที่แล้ว…

เนื่องจากมีความเป็นไปได้ว่าอาจต้องย้ายบ้านในราวเดือนเมษายนนี้  หากยังปล่อยให้เจ้าลิ้น (reeds) เหล่านั้นวางเกะกะอยู่ข้างนอก รับรองว่าจะต้องมีบางตัวหายไปอย่างแน่นอน  ผมจึงได้ตัดสินใจลงมือซ่อมให้รู้ดำรู้แดงกันไปเลย…

สำหรับความหวัง ๕๐/๕๐ ที่จะกลับมามีชีวิตอีกครั้งของเจ้า Scandalli  ผมจะเขียนเล่าให้ฟังในบล็อกช่างเหอะ เพื่อน ๆ คอยติดตามนะครับ

ถ้าหากซ่อมได้จริง หีบเพลงตัวนี้จะมีส่วนที่ทำให้ชีวิตข้างหน้าของผมเปลี่ยนไป  แอคคอร์เดียนขนาด ๔๘ เบสของอีตาลีเหมาะที่จะพกพาไปเล่นตามที่ต่าง ๆ   ผมจะฝึกหัดอย่างจริงจัง แล้วใช้มันเป็นเครื่องดนตรีประจำตัวคนแก่ไปจนตาย

ถ้าได้ซ้อมแอคคอร์เดียน ผมก็คงมีโอกาสแชร์ประสบการณ์กับเพื่อน ๆ ผ่านเว็บที่มีอยู่  วันไหนเล่นได้ดีขึ้น ผมก็อยากเล่นเปิดหมวกหาเงินเป็นทุนการศึกษาให้เด็กยากจน เป็นกิจกรรมส่วนหนึ่งของกองทุนคีตอาสา…

เรื่องการขายตึก ผมยังไม่อยากฟันธงว่าเมื่อไหร่จะขายได้ หรือเมื่อขายได้แล้วจะย้ายไปอยู่ไหน  แต่ที่แน่นอนคือ ผมจะอยู่ที่ลำปางต่อไป  ส่วนเจ้าแกรนด์เปียโน เครื่องสาย รถยนต์ รถจักรยาน หนังสือหนังหา และของสะสมต่าง ๆ ผมก็จะไม่ขาย แต่จะใช้สำหรับห้องเพื่อการเรียนรู้ให้เด็กผู้ด้อยโอกาสในโอกาสต่อไป..



พอใจในสิ่งที่มีอยู่ครับ!

Sunday, March 10, 2013

“ใบเตย” กับ “เมเปิล”


เมื่อวานนี้ “ใบเตย” นักเรียนวิโอล่าคนแรกและคนเดียวของผมได้มาเรียนเป็นครั้งที่ ๙ แล้ว  ผมก็อยากให้นักเรียนได้ก้าวหน้าเป็นมือวิโอล่าที่ดีในอนาคต!


แรกเริ่มทีเดียว…ผมก็ให้ใบเตยใช้ไวโอลินขนาด 1/2 ของผมเรียนไปก่อน เพื่อจะให้นักเรียนได้มีเวลาพิจารณาก่อนที่จะซื้อเครื่องเป็นของตนเอง เมื่อครบ ๑ เดือน ใบเตยบอกว่าอยากจะเรียนเครื่องสายต่อ  ผมแนะนำว่าถ้าอยากจะให้ไม่เหมือนใครก็น่าจะเล่นวิโอล่า  สาธิตให้นักเรียนได้ฟังเสียงวิโอล่า…ผมพูดว่าถ้าเลือกเจ้าตัวนี้ ใบเตยก็จะเป็นเด็กประถมคนเดียวในจังหวัดลำปางที่ได้เรียนวิโอล่าอย่างจริง ๆ จัง ๆ  ตกลงใบเตยตัดสินใจเรียนวิโอล่า…ด้วยความเห็นดีจากผู้ปกครอง  ผมบอกให้ไปซื้อเครื่องเองแต่หากันไม่ได้  สุดท้ายผมก็ต้องช่วยสั่งให้!

แล้วจะใช้วิโอล่าขนาดไหนดีล่ะ?  ในเว็บ kennedyviolins.com  มีตารางขนาดวิโอล่าสำหรับเด็ก ๆ แสดงไว้ดังนี้
Age     Viola Size
3-5     1/16 size -1/10th Violin strung “as” Viola
5-6     1/8 size Violin strung “as” Viola
7-9     1/4 size Violin strung “as” Viola
8-10     1/2 size Violin strung “as” Viola
10-11     14″ Viola
12-13     15″ Viola
13-14     151/2″-16″ Viola
14+     151/2″-161/2″ Viola
สามารถสั่งวิโอล่าขนาดเล็กสุดได้แค่ 16 นิ้วครึ่งเองครับ  แม้จะใหญ่ไปหน่อยสำหรับใบเตย แต่ก็คิดว่าใช้ได้   วิโอล่าคันนี้จะใช้ไปได้อีกหลายปีทีเดียว (ผมบอกนักเรียนว่าเด๋วจะดึงให้แขนยาวเร็ว ๆ อิอิ)   รู้สึกดีใจที่ได้สอนวิโอล่า…ผมใช้วิโอล่าของผมเล่นคู่กับนักเรียนและสอนให้อ่านโน้ต C Clef  ดูเหมือนว่าใบเตยจะมีความสุขมาก ๆ กับการเล่นวิโอล่า…


เช่นเดียวกับ “เมเปิล” ซึ่งเล่นไวโอลินขนาด 1/2  ตอนนี้เรียนถึงเพลง Minuet 3 ในตำราซูซูกิแล้ว….




จริง ๆ แล้ว….ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสังขารจะสามารถสอนเด็ก ๆ ได้อีกนานแค่ไหน



ได้แต่หวังว่าเด็ก ๆ เหล่านี้อาจช่วยสานฝันของผมให้เป็นจริงได้ แม้ว่าผมจะจากโลกนี้ไปแล้วก็ตาม!

Saturday, March 09, 2013

ขนำตำรา

ที่บ้านผมมี “ถนนหนังสือ” ฉบับเดือนกันยายน ๒๕๒๖ อยู่บนชั้นวางหนังสือ ส่วนหนึ่งโดนปลวกสังกัดพีพีคอนโดมิเนียม จังหวัดเชียงใหม่ ขบเคี้ยวเป็นอาหารไปแล้ว แต่ผมก็ยังเก็บมันไว้จนถึงวันนี้


ในหน้า ๓๙-๔๐ มีบทความเรื่อง “ขนำน้อยกลางทุ่งหญ้า” อยากให้เพื่อน ๆ ได้อ่านดังนี้…
ห้องสมุด ขนำน้อยกลางทุ่งหญ้า  รายการวัสดุอุปกรณ์ที่ใช้ในการก่อสร้าง “ขนำตำรา”
        ไม้ (โครงร่างทั้งหมด) ตัดจากอำเภอนาทวี
        จากกั้นฝาและมุงหลังคา ราคา ๓๐๐ บาท
        ปูน ๗ กระสอบ ๆ ละ ๗๐ บาท รวม ๔๙๐ บาท
        สังกะสีแผ่นเรียบ ๒ แผ่น ๗๐ บาท
        ค่าน้ำมันรถ (ยืมรถบรรทุกศูนย์การศึกษานอกโรงเรียน) ๕๐๐ บาท
    รวมค่าใช้จ่ายทั้งสิ้น ๑,๓๖๐ บาท….
 


    “ขนำ” ในภาษาปักษ์ใต้หมายถึงกระท่อม และกระท่อมที่เห็นในรูปเป็นห้องสมุดกระทัดรัดน่าทึ่งของโรงเรียนเกาะแต้วพิทยาสวรรค์ ตั้งเด่นอยู่กลางทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์อันเป็นที่ตั้งของโรงเรียนแห่งนี้ ห่างจากตัวเมืองสงขลา ๘ กิโลเมตร เหตุที่ต้องสร้างเป็นกระท่อมไม่ใช่เพราะอารมณ์โรแมนติคอยากสร้างห้องสมุดเป็นกระท่อมเล่นโก้ ๆ หรืออะไรอื่น  หากแต่เป็นเพราะโรงเรียนแห่งนี้เพิ่งก่อตั้ง อาคารเรียนยังใช้เป็นอาคารชั่วคราว และเป็นโรงเรียนมัธยมแบบประสมตามหลักสูตรปี ๒๕๒๑ ที่เน้นให้นักเรียนรู้จักศึกษาค้นคว้าเองจำเป็นต้องมีห้องสมุดอย่างรีบด่วน คณะครูอาจารย์อันเป็นทีมงานของคนหนุ่มสาวพร้อมใจกันพึ่งแรงตนเอง สามัคคีกับผู้ปกครองนักเรียนสร้างห้องสมุดเอง

    ขนำตำราเปิดบริการนักเรียนตั้งแต่วันที่ ๓๑ สิงหาคม ๒๕๒๔ เป็นต้นมา มีหนังสือระยะเริ่มต้นประมาณ ๑,๕๐๐ เล่ม  ภายในตัวขนำตำราคับแคบมาก จึงใช้เป็นที่เก็บหนังสือเท่านั้น ที่นั่งอ่านหนังสือจะใช้ร่มไม้รอบ ๆ ให้เป็นประโยชน์ ใช้ขอนไม้ต่างเก้าอี้ และทำที่นั่งอ่านหนังสือง่าย ๆ  หนังสือที่นักเรียนสนใจเป็นหนังสือพ็อกเก็ตบุ๊คส์แนวบันเทิงเริงรมย์ เช่น ต่วยตูน รวมเรื่องสั้น ฯลฯ….
ผมกำลังคิดว่าเงิน ๑,๓๐๐ บาทที่กรุงเทพฯ ซื้อเหล้าได้ขวดเดียว แต่ที่กลางทุ่งหญ้าสงขลา เขาสร้างห้องสมุดได้หนึ่งหลัง บริการนักเรียนได้เป็นพันคน! ถ้าขายตึกได้แล้ว หากได้ย้ายไปอยู่บ้านหลังใหม่ที่ได้เล็งเอาไว้ ภายในเนื้อที่ ๘๐ ตารางวา…ผมก็อยากจะลงมือสร้าง “ขนำตำรา” ด้วยมือตัวเอง แล้วนำหนังสือหนังหาที่มีอยู่ทั้งหมดไปรวบรวมไว้ให้เด็ก ๆ ที่อาศัยอยู่ใกล้เคียงได้มาอ่านกันในวันหยุด


ได้รับ “หนังสือโน้ตเพลงไทย” ที่ป้าไก่ได้กรุณาส่งมาให้จากจังหวัดนครราชสีมาแล้ว ขอขอบพระคุณเป็นอย่างสูง ผมจะได้นำไปไว้ใน “ขนำตำราลุงน้ำชา” เพื่อใช้ประโยชน์ต่อไปครับ…


คงต้องรออีกสักระยะนึง กว่าจะมีคำตอบว่าฝันเรื่อง “ขนำตำราลุงน้ำชา” จะเป็นจริงหรือไม่?…

Tuesday, January 22, 2013

เล่นเปียโนหากิน ๑



เคยเล่นดนตรีหาตังค์ใช้มานานกว่า ๓ ทศวรรษ...แต่ตอนนี้ผมเลิกแล้ว อิอิ เปลี่ยนมากดแป้นคอมพิวเตอร์แทนการเคาะคีย์เปีียโน...โดยตั้งใจว่าจะทำเว็บไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะตาย พอดีวันนี้มีคำถามจากเพื่อนสมาชิกเกี่ยวกับเรื่องของการเรียนเปียโน ผมจึงขออนุญาตนำมาตอบใน"บล็อกช่างเหอะ" เผื่อว่าจะมีประโยชน์สำหรับผู้สนใจอยากประกอบอาชีพเป็นนักเล่นเปียโนอย่างผมบ้าง...

คำถาม - จะประเมินว่าเราเรียนเปียโนแล้วมีความเข้าใจ เกิดการเรียนรู้ วัดจากอะไร?
คำตอบ - ตามความคิดของผม การที่จะวัดว่าเรามีความเข้าใจและได้เรียนรู้จากการเรียนเปียโน ก็คือ เมื่อไปหยิบโน้ตเพลงอื่น (ยากง่ายอยู่ในระดับเดียวกัน) มาลองซ้อมด้วยตนเอง แล้วสามารถทำได้เองโดยไม่ต้องพึ่งครูผู้สอน

คำถาม - เพลงที่เรียนผ่านมาแล้วทิ้งไว้ไม่นาน ก็เล่นไม่ได้แล้ว แสดงว่าเรายังไม่ได้เข้าใจเพลงเลยหรือเปล่า?
คำตอบ - ตามปกติเพลงที่ผมเล่นได้แล้วทิ้งไปนาน เมื่อนำกลับมาเล่นอีกครั้ง ก็ยังพอจะเล่นได้ แม้ไม่คล่องเหมือนเดิม แต่เมื่อได้ทบทวนอีกสักหน่อยก็จะฟื้นได้อย่างรวดเร็ว หากเป็นเพลงง่าย ๆ สมัยเริ่มเรียน ถ้าได้ย้อนกลับไปดู...อาจเห็นว่าเป็นของกล้วย ๆ ไปเลย
คำว่า "เล่นไม่ได้แล้ว" น่าจะหมายถึงเล่นได้ไม่คล่อง(เหมือนตอนที่เรียน)มากกว่า ผมคิดว่าถ้าเข้าใจและเกิดการเรียนรู้ ก็ต้องสามารถฟื้นได้โดยใช้เวลาไม่นาน  (คงไม่ใช่ completely blank)

คำถาม - สมมุติว่าเพลง ๆ หนึ่งยาวแค่ห้องเดียว ก่อนจะเล่นเราควรหาให้ได้ก่อนหรือเปล่าว่ามันเป็นคอร์ดอะไร แล้วหา block chord ที่สัมพันธ์กับรูปมือ แต่แน่นอนว่า โน้ตในห้องนั้นย่อมมีตัว passing note ที่ไม่ได้เป็นตัวโน้ตใน chord อยู่บ้างก็ได้ ที่แล้ว ๆ มาก็พยายามแต่จะจำเพลงให้ได้ หรือเป็นแค่ finger memory คือทำให้เรามีความเคยชินกับสัมผัส (เหมือนพิมพ์ดีดแบบสัมผัส) พอเปลี่ยนเพลงก็ต้องมาจำกันใหม่...
คำตอบ - ผมคิดว่าจำอย่างเดียวคงไม่ได้ แต่ต้องเข้าใจในองค์ประกอบทั้งหมด แล้วนำไปฝึกฝนให้เกิดความชำนาญ ตัวเลขที่มีให้นั้นเป็นแค่การแนะนำให้ใช้นิ้วที่เหมาะสม ต้องหัดอ่านที่ตัวโน้ต มิใช่ที่ตัวเลข มิฉะนั้นจะเป็นเพียงแค่การพิมพ์ดีดแบบสัมผัส

คำถาม - ทำไมเราไม่หัดจับ chord หรือพวก broken chord และไล่ scale ให้มากกว่าเล่นเพลง?
คำตอบ - นักเรียนเปียโนคลาสสิกต้องฝึกเล่นเสกลหนักกว่าเล่นเพลงเสียอีก แต่สำหรับเรา ๆ ท่าน ๆ การฝึกเล่นเพลงก็เป็นการฝึกหัดจับคอร์ดและเล่นเสกลไปในตัวแล้วครับ

คำถาม - เคยไปยื่นดูนักเปียโนในห้างเซ็นทรัลชิดลม คนเล่นอายุไม่มากเลย ตัวโน้ตไม่ได้เยอะ มีเพียง melody กับชื่อ chord เท่านั้นเอง แต่เสียงที่เล่นออกมานั้น accom มีเสียงประสานครบ แสดงว่าคนเล่นมีความเข้าใน chord, scale, key รู้ว่าจะเล่นอะไรเพิ่มเติมใช่ไหม?
คำตอบ - ถูกต้องครับ และถ้าจะให้ดีกว่านั้น...ควรเล่นโดยไม่ต้องอาศัยโน้ต ให้พยายามจำเพลงให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถ้าเป็นนักร้องก็ต้องจำเนื้อเพลงให้ได้มาก ๆ

คำถาม - ผมมีความเข้าใจว่าจะเพิ่มโน้ตอะไรให้เสียงประสาน แต่ต้องเขียนออกมาก่อน จะต้องซ้อมยังไงครับ จึงจะสามารถเล่นแบบ improvise ได้ ตอนนี้เหมือนผมบวก 1+1 = 2 แต่ผมต้องหากระดาษมาทดก่อน อยากเล่นออกมาได้เลย...จะทำอย่างไร?
คำตอบ - คงต้องใช้เวลาหน่อยครับ เพราะจะต้องอาศัยประสบการณ์ซึ่งสั่งสมได้เรื่อย ๆ จากการทดลองปฏิบัติ จากการดูการฟัง และหาผู้ชี้แนะ  ต้องเรียนรู้จากการปฏิบัตินอกกรอบให้เกิดความแตกฉาน รวมทั้งฝึกเล่น "เพลงครู" ให้เชี่ยวชาญ

คำถาม - ทั้งหมดนี้เป็นแนวการเรียนรู้ที่ต่างจากแนว classic ที่ผมเรียนมาเลยใช่ไหม?
คำตอบ - ไม่ว่าจะเรียนเปียโนแนวไหน...ก็ต้องเรียนรู้ด้านพื้นฐานเหมือนกันหมด จากนั้นก็ค่อยแยกไปฝึกในแนวที่ปรารถนา ในกรณีอายุมากแล้วและอยากมีความสุขกับการเล่นเปียโน ตำราของ Alfred ใช้ได้เลยครับ แต่อย่าฝึกให้แค่เล่นเพลงได้เพียงอย่างเดียว ต้องศึกษาทฤษฎีและแบบฝึกหัดซึ่งถูกวางไว้เป็นอย่างดีจนเข้าใจและนำไปประยุกต์ใช้ได้

คำถาม -  ผมจับประเด็นได้ว่า ถ้าผมมีทางเดิน chord อย่างเ่ช่น C-Dm-G7-C แล้วผมก็ซ้อมไปตามนี้โดยเล่นเป็นตัวโน้ตแต่ละตัวไปตามแต่ละ chord ถ้าผมซ้อมบ่อย ๆ ก็จะ improvise ได้ เป็นการเดินถูกทางหรือไม่?
คำตอบ - ถูกต้องครับ เค้าถึงได้มีตำราอย่างของ Jamey Aebersold มากมาย สำหรับผู้ที่อยากจะฝึกแจ๊สเปียโน


ขอบคุณที่ให้เกียรติสอบถามครับผม

Monday, January 14, 2013

ซ่อมสวิตช์อัตโนมัติ...


สวิตช์อัตโนมัติ (automatic switch) ของเครื่องสูบน้ำซึ่งทำหน้าที่ปิดเปิดให้น้ำจากถังเก็บขึ้นสู่อาคารชั้น ๒ และ ๓  มีปัญหาใ้ห้เห็นมานานนับเดือนแล้ว ผมสังเกตได้ว่ามีน้ำรั่ว...นองอยู่บริเวณที่ตั้งสูบน้ำบนกันสาดซึ่งปกติจะแห้งสนิท แต่ผมก็ยังไม่ได้ลงมือซ่อมสักที

เนื่องจากแรงดันในถังสำรองน้ำ (1) ลดลง  ตอนกลางคืนจะได้ยินเสียงมอเตอร์ทำงานประมาณ ๒-๓ วินาทีแล้วหยุดเป็นระยะ ๆ...น่ารำคาญและเปลืองไฟด้วยครับ!

วันนี้มีสาเหตุทำให้ต้องไต่หลังคาห้องน้ำขึ้นไปดู ผมเห็นน้ำหยดติ๋ง ๆ จากบริเวณถังสำรอง (1) ลงไปตามท่อพีวีซีขนาด ๑ นิ้วที่เห็น มันรั่วตรงจุดที่ปลายท่อ(พลาสติกสีดำ)ชุดสวิตช์อัตโนมัติถูกขันเข้าในท่อต่อเกลียวในขนาด ๑ นิ้ว (2)    คิดว่ามันอาจจะขันไม่แน่น...ผมใช้มือจับถังสำรองน้ำ (1) แล้วหมุนตามเข็มนาฬิกา  "ก๊อบ"...หักหลุดออกมาเลย!  มอเตอร์ทำงานทันที...ดันน้ำให้พุ่งออกมาจากปลายท่อที่ัหัก (2)  ผมต้องใช้วิชาตัวเบา...กระโดดไปบนหลังคาสังกะสี เพื่อลงไปปิดสวิตช์อย่างไม่รอช้า!  จากนั้นก็กลับขึ้นมาหาวิธีซ่อมตามประสา "ช่างเหอะ"...  

งั่ม ๆ ถ้าจะซื้อมาเปลี่ยนทั้งชุดก็หลายตังค์  ค่าแรงวันละ ๓๐๐ บาทเอาไม่อยู่แน่นอน ตัวสวิตช์อัตโนมัติ (3) ก็เพิ่งเปลี่ยนได้ไม่นานนี้เอง (เคยเขียนถึงแล้ว) 

"ช่างเหอะ" บึ่งแมงกะไซค์ไปห้างไทวัสดุ  ซื้อ "ข้อต่อตรงเกลียวนอก" ขนาด ๖ หุนมา ๑ ตัว (๓ บาท) และท่อลด 1"-3/4" อีก ๑ ตัว (๔.๕๐ บาท)  สองอย่างเองครับ...น้ำยาประสานท่อไม่ต้องซื้อ เพราะที่เหลือเก็บไว้ในตู้เย็นยังใช้ได้อยู่    เอาล่ะ... เมื่อได้อะไหล่แล้ว เรามาลงมือซ่อมกันเลย


ลองเทียบดูซิว่าข้อต่อเกลียวนอกจะใช้กับรูท่อที่หักได้ไหม?  ว้าว! แจ๋วเลย  ผมใช้กระดาษทรายลูบ ๒-๓ รอบ (เอาเคล็ด..โดยไม่ต้องเสกคาถา) แล้วทาน้ำยาประสานลงบนเกลียวและรูท่อพลาสติกสีดำ จากนั้นก็หมุนและดันเจ้าข้อต่อตรงเกลียวนอกเข้าไป... ฮึด!


นี่ไง...เรียบโร้ย! เชื่อมสนิท ไม่มีรูรั่ว!  เอาวางไว้ก่อน   หันไปคว้าเลื่อยมาตัดท่อ ๑ นิ้วออก เอาส่วนที่เป็นข้อต่อเกลียวในซึ่งมีปลายท่อพลาสติกดำหักคาอยู่ทิ้งไป...


นำท่อลด 1"-3/4" ที่ซื้อมาต่อเข้าไปโดยใช้น้ำยาประสาน.... 


หาเศษท่อขนาด 3/4" หรือ 6 หุนมาตัดใส่อย่างเนี้ย....


แล้วนำเจ้าตัวที่ทำเตรียมไว้แล้วเข้าสวม   (ใช้น้ำยาประสานท่อทุกขั้นตอน)


เสร็จแล้วจ้า! แน่นสนิท..ปราศจากรอยรั่ว!  ต่อสายไฟเข้าอย่างเดิมแล้วครอบด้วยลังพลาสติกให้เรียบร้อย  ผมลงไปเปิดสวิตช์ เจ้าปั้มน้ำอัตโนมัติกลับมาทำงานได้ตามปกติ ไม่มีอาการลักปิดลักเปิดอีกเลย...


งานนี้แทนที่จะเสียเงินไม่ต่ำกว่า ๔๐๐ บาท  "ช่างเหอะ" ชุบชีวิตเจ้าสวิตช์อัตโนมัติโดยใช้งบประมาณไม่ถึง ๑๐ บาทเองคร้าบ...