Saturday, June 13, 2015

ดูแลกันหน่อย...

วันนี้ท้องฟ้าเหนือทะเลสาบขามแดงดูสดใส... 


พยากรณ์อากาศลำปางแจ้งว่า มีแดดจัดเป็นส่วนใหญ่ อุณหภูมิ ๓๕ องศาเชลเซียส ความชื้น ๔๙ เปอร์เซนต์ ลมแรง ๕ กิโลเมตรต่อชั่วโมง และโอกาสฝนตกมี ๗ เปอร์เซนต์  แต่ทว่าเมื่อสองวันก่อนมีฝนตกนะ ทำให้น้ำในบึงเต็มเช่นเดิม ความอุดมสมบูรณ์กลับมา ผมเห็นฝูงนกบินมา แล้วยืนรอหาอาหารอยู่กลางแดดด้วยความอดทน...


เมื่อวานนี้ ผมเดินลงไปเปิดประตูระเบียงชั้นลอย เห็นน้ำขังอยู่ที่พื้น...


แสดงว่ามีน้ำรั่วเข้ามาตั้งแต่วันก่อน ผมคิดถึงสาเหตุ ๒ อย่างคือ เกิดจากน้ำฝนที่สาดเข้ามา และน้ำซึ่งรั่วออกมาจากท่อหรือถังเก็บน้ำ...


ประการแรกไม่น่าเป็นไปได้ เพราะในช่วงฝนตกไม่มีลมแรง น้ำฝนคงจะสาดเข้ามาไม่ได้มากถึงขนาดนั้น  หันไปสำรวจดูท่อ...ผมก็ไม่เห็นร่องการของการรั่วซึม

แต่ที่ถังมีรอยน้ำไหลลงมาจากฝาปิดข้างบนแฮะ!


ก็ทำถูกวิธีแล้วนี่นา...รั่วได้ยังไงกัน!


ปีนขึ้นไปเปิดฝาออกดู พบว่าน้ำในถังมีอยู่เต็มจนเกือบล้น มันอยู่เหนือระดับปกติ แสดงว่าต้องมีช่วงใดช่วงหนึ่งซึ่งตัววาล์วลูกลอยปิดไม่สนิท ทำให้น้ำยังไหลต่อจนล้นออกนอกถัง!  ลูกลอยอิตาลีราคา ๓ ร้อยกว่าบาทใช้ได้ครบ ๒ ปีก็ออกอาการ ยังดีที่มันกลับมาทำงานตามปกติ แสดงว่าเป็นการเรียกร้องเจ้านายให้หันมาดูแลเอาใจใส่มันบ้างเท่านั้นเอง!


ไม่ต้องทำอะไรมากครับ ไม่ต้องถอดออกมา เพียงแค่ปิดวาล์วน้ำเข้า แล้วใช้น้ำจนระดับน้ำในถังลดลง จากนั้นก็ทำการขยับแกนลูกลอยขึ้นลง ๆ หลาย ๆ ครั้ง เพื่อปลดเปลื้องความฝืดและอาการติดขัดของกลไก เช้านี้ผมขึ้นไปสำรวจอีกครั้ง ระดับน้ำอยู่ต่ำอย่างที่เห็น แสดงว่าลูกลอยทำหน้าที่ของมันตามปกติแล้ว!


อยากบอกเพื่อน ๆ ว่ามีถังเก็บน้ำอย่างนี้ ก็ให้เปิดฝาเข้าไปคุยกับเจ้าลูกลอยสักปีละหนก็ยังดี มันจะได้อยู่รับใช้เราได้นาน ๆ แล้วน้ำก็จะได้ไม่ท่วมบ้านด้วยครับ! 

Thursday, June 11, 2015

ไม่ต้องเนี้ยบก็ได้

แต่ก่อนผมเคยคิดว่าทำอะไรก็ต้องให้เนี้ยบ  ถ้าเป็นงานสีก็ต้องมีเครื่องไม้เครื่องมือพร้อม ก่อนลงสีก็ต้องย้ำหัวตะปู โป้วแล้วขัดกระดาษทรายให้เรียบเสียก่อน...  

 

แต่รู้สึกว่าผมจะเปลี่ยนความคิดมานานแล้วนะ ตอนหลังยิ่งได้เห็นผลงานของช่างอาชีพ ยิ่งคิดว่าเราทำเองไม่ต้องพิถีพิถันก็ได้ อย่างเช่น การปรับปรุงฝาผนังชั้นสองซึ่งถึงอย่างไรก็ยังดีกว่าตอนมาอยู่ใหม่ ๆ หรืองานบนดาดฟ้า ผมก็ทำตามประสาคนเบี้ยน้อยหอยน้อย ใช้วัสดุเท่าที่หาได้ ซื้อสีด้อยคุณภาพมาแล้วก็ต้องใช้ให้หมด! 








ทำเอง...อยู่เอง  ไม่ต้องเนี้ยบก็ได้! 

Wednesday, June 10, 2015

คิดถึงเอแคร์

ช่วงที่ยังมีวงเครื่องสาย (string ensemble) ของเด็ก ๆ....มะเหมี่ยวซึ่งโตกว่าเพื่อน จะรับหน้าที่ในตำแหน่งไวโอลินหนึ่ง! 


โดยมีเอแคร์ช่วยเล่นใน part เดียวกัน....


เด็กสองคนอยู่บ้านตรงข้ามกัน ตอนแรกผมไปสอนมะเหมี่ยวที่บ้าน เสียงไวโอลินคงจะดึงดูดให้เอแคร์สนใจอยากเรียนบ้าง... 


เอแคร์ไปเรียนไวโอลินกับผมที่บ้านปงแสนทอง  จนกระทั่งผมย้ายบ้านจึงได้หยุดไป 


เท่าที่ผมเห็นนักเรียนมีความมุ่งมั่นสูง สามารถเล่นเพลงในตำราซูซูกิเล่ม ๒ ได้อย่างรวดเร็ว แม้จะมีเวลาฝึกซ้อมไม่มาก  เอแคร์เคยบอกว่าอยากเป็นหมอ ผมก็แนะนำว่าเป็นหมอก็เล่นไวโอลินได้..


ก็น่าจะดี ถ้ามีคุณหมอเล่นไวโอลินอยู่ในลำปาง...

(ขอขอบคุณสำหรับภาพจากฝีมือของคุณสันติ)

Tuesday, June 09, 2015

เสียงนกกระเต็น


เมื่อ ๔ ปีที่แล้วที่ปงแสนทอง ทุกบ่ายวันเสาร์ เมื่อผมเปิดประตูบ้านให้เด็ก ๆ มาเรียนและบรรเลงร่วมกันในวงเครื่องสาย ถ้าเป็นช่วงพัก ๑๕ นาที หากมีเสียงวิ่งลงบันไดจากชั้นสองพร้อมเสียงหวีดร้อง ผมรู้เลยว่านั่นคือ "น้องกระเต็น" นักเรียนไวโอลินตัวน้อยที่น่ารักไม่แพ้ใคร!


กระเต็นเริ่มเรียนไวโอลินพร้อม ๆ กับเมเปิล, เจ้าขา และบาร์บี้  ตอนแรกเริ่มด้วยไวโอลินขนาด 1/10 (ถ้าผมจำไม่ผิด)...


ต่อมาเปลี่ยนไปเล่นไวโอลินขนาด 1/4...





เสียดายที่น้องกระเต็นเลิกเล่นไปเสียก่อน... 


 ทุกวันนี้ขาดเสียงน้องกระเต็น ทำให้รู้สึกเงียบเหงาไปเยอะ!

หมายเหตุ - ภาพถ่ายทั้งหมดได้รับจากคุณสันติ (ขอขอบคุณ)

Monday, June 08, 2015

ทำอย่างนี้ไม่ได้อีกแล้ว!

เมื่อเดือนพฤศจิกายน ปี ๒๕๕๔  วงเครื่องสายของเด็ก ๆ ไปเรียนกันที่สวนพฤกษชาติแม่เมาะ... 




ตอนนั้นผมยังใช้เจ้าหีบเพลงตัวใหญ่...



เห็นภาพตัวเองกับเจ้า accordion ตัวหนักแล้วอดขำไม่ได้....



  ไม่รู้เหมือนกันว่าเล่นไปได้อย่างไร?





เลิกเล่นวง bluegrass....ผมยกเครื่องดนตรีให้เพื่อนที่เชียงใหม่นำไปฝึก
 

ถ้ายังมีเครื่องมืออยู่...ผมก็คงเล่นแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว!  เพราะสังขารไม่อำนวย!

หมายเหตุ - ภาพถ่ายทั้งหมดได้รับจากคุณสันติ  (ขอขอบคุณ)

Sunday, June 07, 2015

มือเชลโลตัวน้อย

วันนี้ผมมีโอกาสเปิดแผ่นซีดีซึ่งคุณพ่อของอินดี้ทำให้อีกครั้ง เป็นภาพวงเครื่องสายของเด็ก ๆ ที่ไปเรียนกันที่สวนพฤกษชาติแม่เมาะ...


ทุกบานเป็นภาพถ่ายจากฝีมือคุณสันติซึ่งบันทึกไว้ด้วยกล้องราคาแพง พร้อมเลนส์ซูมที่ทำให้หลังเบลอกระจาย...  


เจ้าของภาพใจดี copy ซีดีให้นำมาแจกจ่าย ผมจำได้ว่าผู้ปกครองบางท่านยังไม่ได้รับ เท่าที่จำได้ก็มี คุณพ่อของน้องกระเต็น ซึ่งเป็นช่างภาพระดับมือโปร แต่ส่วนใหญ่ได้รับไปแล้ว เพราะมีแผ่นซีดีเหลืออยู่แค่เพียง ๒ แผ่น ผมขออนุญาต resize ภาพทั้งหมด แล้วเลือกมาโพสต์เก็บไว้ในบล็อกช่างเหอะ เผื่อว่าอีกหน่อยเด็ก ๆ อาจอยากเห็นภาพตัวเองตอนเริ่มเล่นเครื่องสาย...


สุดยอดแห่งความน่ารักในวงก็คือ "มือเชลโลตัวน้อย" ผู้ที่ผมลืมไม่ได้...





เดี๋ยวนำภาพมือไวโอลินมาโพสต์อีกครับ.... 

Saturday, June 06, 2015

นักเรียนรุ่นสุดท้ายของผม...

หลายปีมาแล้วที่ผมเปิดสอนเครื่องสายฟรีให้กับเด็กนักเรียนชั้นอนุบาล รุ่นแรกก็มีเจ้าขา กระเต็น บาร์บี้ และเมเปิ้ล.....


ต่อมามีเด็กอนุบาลมาสมัครเรียนอีก ๒-๓ คนแล้วเลิกลาไป พร้อม ๆ กับนักเรียนกลุ่มแรก พอผมย้ายมาอยู่ห้างฉัตรก็เหลือเพียงน้องเมเปิ้ลและอินดี้ ซึ่งยังคงตามมาเรียนที่บ้าน เมเปิ้ลโตขึ้นมาก...ทุกวันนี้ใช้ไวโอลินขนาด 1/2    


ไม่มีเด็กมาสมัครเรียน แม้จะประกาศขยายการสอนฟรีให้ถึงเด็กชั้นประถม พอดีคุณพ่อของเมเปิ้ลแนะนำให้น้องใบเฟิร์นมาเรียนเพิ่มอีกหนึ่งคน (ทีแรกทำท่าว่าจะเรียนไวโอลิน แต่เปลี่ยนใจไปเรียนเปียโน ซึ่งผมก็สอนให้ทั้ง ๆ ที่อยากสอนเครื่องสายมากกว่า)  ดังนั้นทุกวันเสาร์ที่บ้านผมจึงมีนักเรียนมาเรียนดนตรี ๔ คนด้วยกัน...  


เรียนไวโอลิน ๒ คนคืออินดี้และเมเปิ้ล ส่วนเปียโนก็มีใบเฟิร์นและโปรแกรม เปียโนมีไว้ให้พร้อม...ผมคิดว่าที่นี่น่าจะเป็นแห่งเดียวที่ผู้ปกครองสามารถนั่งดูนักเรียนเล่นเปียโนได้อย่างใกล้ชิดเช่นนี้!


คงไม่มีใครสนใจมาเรียนอีก...ผมไม่รับเพิ่มอีกแล้วคร้าบ!  

Thursday, June 04, 2015

เสียดาย...และเจ็บปวด!

หลังจากอดอาหารล้างพิษ ๒ วัน.... เมื่อวานนี้ผมเริ่มกลับมากินข้าวอีกครั้ง แต่ก็กินไม่มาก เช้านี้ก็ยังคงเหมือนเดิมคือ muesli กับแลคตาซอย...แล้วกินยา รู้สึกตัวเบาขึ้นนะ อยากให้เพื่อน ๆ ได้ใส่ใจตัวเองด้วยการอดอาหารดูบ้าง!

สำหรับอาหารเช้าของพี่ชายวันนี้ ผมผัดกุ้งกระเทียมพริกไทยหวานให้กินกับข้าวต้ม ปกติจะใช้ข้าวขาว แต่เช้านี้หาไม่ได้ จึงต้องใช้ข้าวกล้องไรซ์เบอรี่ที่มีอยู่แทน ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าพี่ชายชอบแต่ข้าวขาว แต่ก็จำเป็นต้องทำให้ คิดว่ามีกุ้งผัดหวานตัวใหญ่ ๕ ตัวก็คงกินจะหมด...


ลงไปเก็บชาม ผมเห็นข้าวที่เหลืออยู่ในชาม ใจแป้วอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกมีทั้งเสียดายและโกรธ...

คนอยู่เพื่อกินไม่เคยแคร์ความรู้สึกของผมแม้แต่น้อย!!