โคอาลานาวิน

พระพุทธเจ้าตรัสกับพระอานนท์เกี่ยวกับกัลยาณมิตรว่า เพื่อนที่ดีคือผู้หวังดี ผู้ให้กำลังใจและให้ข้อคิด ผมรู้สึกดีใจที่ในชั่วชีวิตหนึ่งได้มีเพื่อนดี ๆ มากมายหลายคน บางคนเจอกันตอนเป็นเด็ก บางคนเจอกันแค่ใน cyber world บางคนเป็นชนต่างชาติ ฯลฯ  

เมื่อเช้านี้เพื่อนมงฟอร์ตคนหนึ่งต่อสายเข้ามาทาง facebook messenger  ผมได้ยินเสียงเรียกแล้วล่ะ แต่ไม่สามารถจะรับสายได้ เพราะใช้ PC (personal computer) ที่ไม่ได้ต่อ microphone ไว้ จึงต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ แต่ก็ยังดีที่การโต้ตอบทาง chat box ทำให้เราพูดคุยกันได้ ผมพิมพ์ด้วยคีย์บอร์ดเครื่องคอมพ์ฯ อาจจะเร็วกว่าเพื่อนซึ่งใช้ smartphone เล็กน้อย แต่ก็ไม่เป็นปัญหาใด ๆ 

เพื่อนคนนี้คือ "นาวิน" ผมเรียกตามเพื่อนชวลิตว่า "ละอ่อนโฮงย้อม" ซึ่งมีอยู่ ๒ คนในรุ่น MC08 คือชวลิตกับนาวิน  ขี่จักรยานไปโรงเรียนทุกเช้า พอลงสะพานนวรัฐ เลี้ยวซ้ายไปตามถนนเจริญประเทศ อีกไม่ไกลผมก็จะต้องผ่านโรงย้อมด้านซ้ายมือ เสียดายนะที่หาภาพเก่า ๆ ไม่ได้เลย...

 

ปัจจุบันนี้เพื่อนนาวินของผมย้ายบ้านเรือนไปอยู่กับหมีโคอาลาในรัฐ NSW ออสเตรเลียแล้วครับ วิกิพีเดียกล่าวว่า โคอาลาเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมีกระเป๋าหน้าท้อง จำพวกพอสซัม ตัวเมียจะมีกระเป๋าหน้าท้อง สำหรับให้ลูกอ่อนอาศัยอยู่ จากการที่มีลักษณะรูปร่างหน้าตาคล้ายสัตว์ในตระกูลหมี ทำให้ส่วนใหญ่นิยมว่า "หมีโคอาลา" หรือ "หมีต้นไม้"

ผมแอบฉวยรูปของเพื่อนมาให้ดูด้วย ดูดิ...หน้าตาเหมือนเจ้าหมีโคอาลาเลย เพื่อน ๆ ว่ามั้ย?  โปรดสังเกต "ฮูดัง" *

ภาพจาก facebook ของเพื่อนเนี้ยว (นาวิน)

 

ยังมีอีกคนคือ "จงฤทธิ์" ตอนเรียนชั้น ม.ศ.๓ (ห้องมาสเตอร์ส่ง) นั่งอยู่ข้างหน้าผมกับไอ่แมวน้อย ติดหน้าต่างข้างบ้านแขก ดมกลิ่นแคบไข**  ทุกเย็นเลย (ฮา)

สำหรับ final trip  ก่อนบินจากซิดนีย์ไปนิวซีแลนด์ ผมไม่แน่ใจว่าจะมีโอกาสแวะไปเยี่ยมเพื่อนเก่านาวินและจงฤทธิ์หรือเปล่า?

 

อยากเห็นเจ้าหมีโคอาลานาวินอ่ะ!

-----------------------------------------------------------------------

*   จมูก (คำเมือง) หมายถึงรู ๒ รูที่มีเสียงดัง

** เนื้อวัวชิ้นเล็กติดมันชิ้นใหญ่ เอามาทอดเรื่อย ๆ เป็นชั่วโมง จนได้ก้อนไขมันวัวแห้งและกรอบบาง

ภูเขาไฟเริ่มปะทุ

ทุกวันนี้ความรักของผมที่มีต่อเจ้า Banian (จักรยานพับจีน ๙ สปีด) ก็ยังคงเหมือนเดิม แม้ว่าจะมีเจ้ายักษ์ น้องทัสซูเฮะ และสหัสเดชะ มาอยู่ด้วย.... 

 

ผมวางตัวจักรยานพับคันนี้ไว้แล้ว ให้ใช้สำหรับการเดินทางแบบที่เรียกว่า "FB Trip" คือนำใส่รถไฟหรือรถยนต์โดยสารไปปั่นเที่ยวภายในประเทศโดยใช้เวลาไม่นานนัก!  สัมภาระที่นำไปด้วยก็จะใช้กระเป๋าติดท้ายราคาถูกอย่างที่เห็นในภาพ...นอกจากนั้นก็ยังมีการเดินทางที่เรียกว่า Busking Trip คือมีเครื่องดนตรีไปด้วย ผมกำลังคิดว่าถ้าจัดสัมภาระแบบ bikepacking จะเอา accordion ไปด้วยได้หรือเปล่า?  

 

ภาพจาก instagram - ขอขอบคุณ

 

ภาพจาก instagram - ขอขอบคุณ

 

 

 

 

Living as free as a bird ผมคิดถึงชีวิตที่อยากให้เป็นเช่นนั้น แต่จากวันนี้คงไม่มีทางเป็นไปได้อีก ไหนจะสถานการณ์โรคระบาด ภัยพิบัติ มลภาวะ ความยากจนข้นแค้น สงครามที่เริ่มก่อตัว ฯลฯ ทุกอย่างเริ่มกำลังเข้ามาขวางหน้าทุก ๆ เส้นทาง โอกาสที่จะมองเห็นฟ้าสีทองผ่องอำไพในเมืองไทยคงไม่มีอีกแล้ว ผมอดคิดถึงประเทศอินโดนีเซียซึ่งประชาธิปไตยกำลังเบ่งบานไม่ได้...

 

น่าเสียดายที่เพื่อนชาวอินโดนีเซียของผมกลับต้องเผชิญกับเถ้าถ่านและฝุ่นควันจากภูเขาไฟที่ประทุติด ๆ กัน ไม่ว่าจะเป็นภูเขาไฟ "ซีนาบุง" บนเกาะสุมาตราเมื่อเดือนเมษายน ๒๕๖๓ "อิลเล เลโวโตลอค" (Ile Lewotolok) ในจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออกตอนปลายปี  หรือ "เซอเมรู" ทางฝั่งตะวันออกของเกาะชวาเมื่อต้นปีนี้เอง

 

ล่าสุดข่าวจากไทยรัฐออนไลน์เมื่อวันที่ ๒ มีนาคม ๒๕๖๔ แจ้งว่า...

ภูเขาไฟซีนาบุงของอินโดนีเซีย ปะทุพ่นเถ้าถ่านมหาศาลลอยสูงเต็มท้องฟ้า นับเป็นการปะทุครั้งใหญ่ครั้งแรกนับตั้งแต่เดือนเมษายนเมื่อปีที่แล้ว กลุ่มเถ้าถ่านลอยสูงขึ้นไปในอากาศถึง ๕ กิโลเมตร และเริ่มมีความเคลื่อนไหวต่อเนื่องมาตลอดจนต้องเพิ่มระดับประกาศเตือนภัยเป็นระดับสูงสุดอันดับ ๒

าพจากไทยรัฐออนไลน์ - ขอขอบคุณ

วิกิพีเดียอธิบายว่า...

เขาซีนาบุง เป็นภูเขาไฟในสุมาตราเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย มีการไหลของลาวาที่เย็นตัวแล้วด้านข้างของภูเขา การปะทุครั้งล่าสุดก่อนหน้า พ.ศ. ๒๕๕๓ เกิดขึ้นในปี พ.ศ. ๒๑๔๓ การพ่นไอน้ำ แก๊ส และลาวาทางรอยแตกบริเวณภูเขาได้รับการบันทึกครั้งล่าสุดใน พ.ศ. ๒๔๕๕

ภูเขาไฟซีนาบุงอยู่ห่างจากทะเลสาบโตบาประมาณ ๔๐ กิโลเมตรเอง บ้านริมทะเลสาบของโทนี่ที่ผมจะไปพักอาศัยในปี ๒๕๖๕ จะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้ ?  หวังว่าถึงตอนนั้นตาแก่เมืองรถม้าคงได้ไปดูให้รู้เห็นกับตา ใจจริงก็อยากไปเสียตอนนี้...ไปให้พ้นจากสังคมไร้ความยุติธรรม จากประเทศที่ผู้ปกครองใช้อำนาจกลั่นแกล้งกดขี่ประชาชน

เดินทางอีกไม่กี่ปีผมก็กลายเป็นธุลีดินแล้ว!

บัลลังก์เชียงรุ้ง

จำได้ว่าหนังสือนวนิยายเล่มแรกที่ผมได้อ่านเป็นจริงเป็นจังก่อนจบชั้น ม.ศ.๓ จากโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย เชียงใหม่รุ่นปี ๒๕๐๘  คือ "บัลลังก์เชียงรุ้ง" ของ พลตรี หลวงวิจิตรวาทการ...

เว็บร้านหนังสือริมขอบฟ้ากล่าวถึงบัลลังก์เชียงรุ้งว่าเป็น...

นวนิยายอิงประวัติศาสตร์ที่มีคุณค่าอีกเล่มหนึ่งของหลวงวิจิตรวาทการ กับเรื่องราวของหนุ่มสาวผู้มีเลือดกบฏอยู่ในหัวใจ เคียงบ่าเคียงไหล่โค่นล้มอำนาจแห่งความไม่ชอบธรรม ซึ่งได้เปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ และสร้างตำนานบทใหม่ให้แผ่นดิน หลากหลายเรื่องราวที่ถูกนำมาถ่ายทอด นอกจากจะให้ความเพลิดเพลินแล้วยังได้เรียนรู้ถึงขนบธรรมเนียม ประเพณีไทยตั้งแต่สมัยโบราณกาล เช่น ผีฟ้าเหลือง ชิงบัลลังก์เชียงรุ้ง ฆาตกรรมประหลาด สมเด็จหญิงเฟื่องฟ้า เป็นต้น 

พิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. ๒๔๙๒ เป็นหนังสือปกอ่อน หนา ๔๘๘ หน้า พิมพ์โดยสำนักพิมพ์เพลินจิตต์ ภาพปกวาดโดยเฉลิมวุฒิรูปร่างหน้าตาเป็นเช่นนี้ครับ...

ภาพจากคุณแม่บุ๊คดอทคอม - ขอขอบคุณ

 

ต่อมาก็พิมพ์ครั้งที่ ๒ หนังสือปกแข็งจำหน่ายในราคาเล่มละ ๙ บาท ปกอ่อน ๗ บาท ที่ผมรู้สึกชื่นชอบและยังจำได้ก็เพราะเป็นนวนิยายอิงประวัติศาสตร์อันแฝงไว้ด้วยเรื่องราวของความรักที่เด็กหนุ่มอย่างผมกำลังแสวงหาในขณะนั้น จำหน้าปกของหนังสือบัลลังก์เชียงรุ้งที่เคยอ่านเมื่อ ๕๐ กว่าปีที่แล้วได้ดี แต่นึกไม่ออกว่าได้มาอย่างไร พี่ชายของผมซึ่งมีความจำเป็นเลิศบอกว่า "ยืมมาจากพ่อไอ้จงไง" ทำให้ผมรู้ว่าหนังสือที่ได้อ่านนั้นเป็นของคุณพ่อของเพื่อนซึ่งมีบ้านอยู่ในซอย ๓ ถนนทุ่งโฮเต็ล "พรหมมา มโนรส" ทนายผู้มีการศึกษาสูง มีเครื่องพิมพ์ดีด มีวิทยุ และมีหนังสือราคาแพง ฯลฯ

 

ขอบคุณภาพจาก siambook.net

กาลเวลาล่วงเลยมาจนถึงวันนี้ วันที่สถานการณ์โควิดปิดทางไม่ให้ได้ไปเที่ยวเชียงรุ้ง วันที่ประชาธิปไตยเมืองไทยถูกลบเลือนด้วยอำนาจเผด็จการ ผมเฝ้าคิดถึงหนังสือเก่า ๆ ที่เคยอ่านตอนเป็นเด็กหลายเล่ม "บัลลังก์เชียงรุ้ง" ของหลวงวิจิตรวาทการก็เป็นหนึ่งในนั้น โชคดีที่มีร้านหนังสือเก่าออนไลน์ให้ได้แสวงหา มีบางเล่มที่ผมหามาอ่านได้แล้วเช่น "ปรีชา จักรยานข้ามสามทวิป"  (ยอมเสียเงิน ๒๕๐ บาทซื้อมา) สำหรับบัลลังก์เชียงรุ้งที่เป็นหนังสือเก่านั้น ช่างน่าเสียดายยิ่งนักที่หาซื้อไม่ได้แล้ว สำหรับเนื้อเรื่องนั้นผมจำไม่ได้แม้แต่น้อย แต่ก็หวังว่าจะได้กลับไปอ่านอีกครั้ง...

ของเก่าหาซื้อไม่ได้ก็ต้องสั่งของใหม่ ซึ่งจัดพิมพ์จำหน่ายในปี ๒๕๔๗ โดยสำนักพิมพ์สร้างสรรค์บุ๊คส์ เป็นหนังสือปกอ่อนหนา ๒๗๐ หน้า รูปร่างดังนี้...

 

ราคาปก ๑๕๐ บาท เสียค่าส่งเพิ่มอีก ๒๗ บาท ผมได้อ่านเรื่องราวของหนุ่มสาวผู้มีเลือดกบฏในหัวใจ เคียงบ่าเคียงไหล่โค่นล้มอำนาจแห่งความไม่ชอบธรรม...

ขอเป็นกำลังใจให้นักสู้หนุ่มสาวผู้มีเลือดกบฏอยู่ในหัวใจคนไทยในยุคนี้ครับ!

ไม่อยากตกยุค

 ในสายตาชาวโลก ทุกวันนี้มีเรื่องให้ติดตามมากมาย ทั้งข่าวจริงข่าวเท็จ ข่าวดีข่าวร้าย!

เพื่อน ๆ ที่รักครับ.... ผมรู้สึกว่าเวลาเหลือน้อยเต็มทีแล้ว แต่ละนาทีมีค่าสำหรับผม ด้วยเหตุนี้จึงต้องอ่านมากขึ้น เขียน(ด้วยปากกา)มากขึ้น เฝ้าศึกษานวัตกรรมใหม่ ๆ แต่ก็ยังไม่ละทิ้งความระแวดระวังในเรื่องของภัยพิบัติอย่างต่อเนื่อง ทุกวันนี้ก่อนหลับตานอน ผมจะต้องอ่านหนังสือจากเจ้า Kindle (E-book reader) รุ่นเล็กสุดซึ่งซื้อเงินผ่อนมาเดือนละ ๓๓๐ บาท โดยใช้เงินเบี้ยผู้สูงอายุที่เค้าให้มาซื้ออาหารให้กับท้องแต่ผมขอแบ่งมาซื้ออาหารให้สมองซึ่งโหยหามากที่สุดเป็นอันดับหนึ่ง

สำหรับงาน DIY นั้นก็มีให้ทำอย่างต่อเนื่อง เสียแต่ว่าหาเวลาได้ยากเหลือเกิน ผมอยากจะเขียนบล็อกทิ้งไว้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ด้วยมากกว่า วันนี้อยากจะเขียนถึง final trip ซึ่งแน่นอนอยู่แล้วว่าผู้ร่วมเดินทางของผมคือเจ้ายักษ์ขาวหรือสหัสเดชะ* ซึ่งขณะนี้กำลังอยู่ระหว่างการชุบชีวิต...

  

 

ส่วนอุปกรณ์พักแรม (camping gear)ก็เตรียมไว้ครบแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเต็นท์ ถุงนอน เปลญวน เสื่อปูนอน ผ้าคลุมกันฝน ฯลฯ ผมคงไม่หาอะไรมาเพิ่มอีก (มีแต่จะเอาออก!) คิดถึงตอนเดินทางไปต่างประเทศครั้งแรก ผมมีของไปด้วยไม่กี่อย่างเอง เป็นดั่งเช่นฤาษี ใช้กะลาใส่อาหาร เสื้อผ้าไม่กี่ชิ้น แต่ต้องพกฟิล์มถ่ายรูปไป ๖ ม้วน จะกดชัตเตอร์เก็บภาพแต่ละทีต้องคิดแล้วคิดอีก เพราะมีฟิล์มอยู่เท่านั้นเอง ไม่เหมือนปัจจุบันนี้ memory card 32 GB ตัวเดียวบรรจุได้นับพันนับหมื่นรูป!!...

ดีใจครับที่เกิดมาแล้วอยู่ทันได้ใช้ของมหัศจรรย์ในยุคดิจิตัล ภูมิใจเหลือเกินที่ตัวเองไม่ตกยุค  ผมประกอบคอมพิวเตอร์โดยใช้การระบายความร้อนด้วยของเหลว (liquid cooling system) ด้วยตนเอง ใช้คำสั่งด้วยเสียงในแอบ Google Assistant ก็ได้ ตอนนี้ก็เริ่มอัพเดทปรับปรุงการเขียนบล็อกให้ดูดีขึ้น!

 

เพื่อน ๆ คิดว่าผมควรจะใช้ชีวิตอย่างไรดี ให้คุ้มค่าทุกนาทีที่ยังมีลมหายใจอยู่ครับ? 

---------------------------------------------------------------------

*รากษส (อ่านว่า ราก-สด)กายสีขาวเจ้าเมืองปางตาลผู้มี ๑,๐๐๐ หน้า ๒,๐๐๐ มือ ร่างกายสูงใหญ่ดั่งเขาอัศกรรม มีกระบองวิเศษที่พระพรหมประทานให้มีฤทธิ์คือต้นชี้ตายปลายชี้เป็นและได้รับพรเมื่อข้าศึกหรือศัตรูเห็นต้องหลบหนีไปด้วยความกลัว

สายรัดหนวดกุ้ง

มีวัสดุอุปกรณ์อย่างหนึ่งชื่อว่า "สายรัดหนวดกุ้ง"  ไม่รู้ว่าใครนะตั้งชื่อได้ดีจัง? 

 

เคเบิ้ลไทร์ (Cable Ties) หรือที่รู้จักกันในชื่อ hose tie, zip tie หรือ tie-wrap เป็นผลิตภัณฑ์ที่ทำมาจากไนลอน มักจะถูกนำไปใช้งานในการรัดอุปกรณ์สายไฟต่าง ๆ นอกจากนั้นยังสามารถเอาไปรัดท่อ ปากกระสอบ ปากถุงต่าง ๆ ได้ด้วย  มีหลากหลายสีสันให้เลือกใช้ ความยาวตั้งแต่ ๔-๘ นิ้ว รับแรงดึงได้ ๘ ถึง ๒๒ กิโลกรัม...

ภาพจากอินเทอร์เน็ต - ขอขอบคุณ

 

ช่างเหอะเลือกโครงจักรยานเสือหมอบยี่ห้อ Giant SCR 2016 มาประกอบให้เจ้า "สหัสเดชะ" (ยักษ์ขาว)  ด้วยเหตุผลว่ามันเบาดี เค้าลดราคาให้ถึง ๗๐ เปอร์เซนต์ ก่อนสั่งซื้อขอให้ชั่งน้ำหนักได้ ๒.๑ กิโลกรัม...

 

 

คิดว่าน่าจะชั่งรวมกับกล่องซึ่งมีสภาพคล้ายเคยถูกน้ำท่วม ตามที่บริษัทขนส่งตั้งข้อสังเกตไว้ว่ากล่องมีคราบน้ำ... 

 

 

 

นี่แหละทำให้ผมได้ frame set ของ Giant มาในราคาถูก มันมีเพียงคราบเหลืองและร่อยถลอกนิดหน่อยบริเวณที่สวมกะโหลก ซึ่งมิใช่เรื่องใหญ่สำหรับผม...

 

วันนี้ไม่ได้มาคุยเรื่องประกอบจักรยาน แต่อยากพูดเรื่องเจ้าสายรัดหนวดกุ้งที่ติดมากับสินค้า มันถูกรัดมาไกลจากไต้หวัน ตอนที่แกะออก...บางท่านอาจคว้าคีมหรือมีดคม ๆ ตัดออกทันที

 

แต่ช่างเหอะผู้ขี้เหนียวอยากแนะนำว่าบางทีของดียังมีประโยชน์ ให้ใช้ปลายมีดจิ้มเข้าไปปลดล็อคแล้วดึงออกจะดีกว่า

 

ทำได้ง่าย ๆ แกะออกมาแล้วก็เก็บไว้ใช้ได้ในยามฉุกเฉิน

ดีกว่าตัดออกแล้วโยนทิ้งถุงขยะครับผม!

โรงเรียนบ้านสาด-ผึ้งนาเกลือ

 "ตำบลวังพร้าว" อยู่ในอำเภอเกาะคา จากบ้านห้างฉัตรของผมประมาณ ๒๐ กิโลเมตร...

 

เป็นตำบลที่แยกมาจากตำบลเกาะคา กล่าวกันว่าราษฎรส่วนใหญ่เดินทางจากอำเภอแม่ทะมาตั้งถิ่นฐานตามลำน้ำแม่จางที่ชื่อว่า "วังพร้าว" ซึ่งมาจากการขนส่งสินค้าเกษตรตามลำน้ำแม่จาง (บริเวณวังส้มป่อย) ซึ่งมักเกิดน้ำหมุนทำให้มะพร้าวที่ขนส่งมาขายจมหายในน้ำ มันเกิดขึ้นบ่อยครั้งจนชาวบ้านขนานนามว่า "วังพร้าว"  พื้นที่ส่วนใหญ่ของตำบลวังพร้าวเป็นที่ลาดชัน มีพื้นที่ราบตามลำน้ำแม่จาง ชาวบ้านตั้งบ้านเรือนตามแนวแม่น้ำและสองผั่งถนนพหลโยธิน มีอ่างเก็บน้ำแม่ธิสำหรับเป็นแหล่งน้ำในการเพาะปลูก แบ่งเขตการปกครองเป็น ๖ หมู่บ้าน ประกอบด้วย หมู่ ๑-บ้านแม่หลง  หมู่ ๒-บ้านวังพร้าว หมู่ ๓-บ้านสาด หมู่ ๔-บ้านม่อนหินแก้ว  หมู่ ๕-บ้านผึ้งนาเกลือ และหมู่ ๖-บ้านสบจาง  (ที่มา - เว็บไทยตำบลดอทคอม)

มีโรงเรียนอยู่โรงเรียนหนึ่งชื่อว่า "โรงเรียนบ้านสาด-ผึ้งนาเกลือ" ตั้งอยู่เลขที่ ๑๓๐ หมู่ ๓ ตำบลวังพร้าว อำเภอเกาะคา จังหวัดลำปาง  สอนระดับอนุบาล ๒ ถึงระดับประถมศึกษาชั้นปีที่ ๖

ผมเขียนรีวิวให้ไว้ใน google maps ว่า...

โรงเรียนบ้านสาด-ผึ้งนาเกลือ อยู่เลขที่ ๑๓๐ หมู่ที่ ๓ บ้านสาด ตำบลวังพร้าว อำเภอเกาะคา จังหวัดลำปาง 52130 เปิดสอนระดับอนุบาล-ประถมศึกษา ตั้งอยู่ริมถนนลาดยางเส้นเล็ก ๆ ที่รถยนต์สองคันวิ่งสวนกันได้สบาย ๆ  สภาพของโรงเรียนภายในพื้นที่กว้างขวางประกอบด้วยสนามหญ้ากว้างใหญ่ มองเห็นอาคารเรียนชั้นเดียวและสองชั้นทาสีสวยสด รั้วก็สวย...
ชอบตรงบรรยากาศของท้องทุ่ง ต้นไม้ และหมู่บ้านที่มองเห็นไกล ๆ... ผมคิดว่าตอนเช้า ๆ คงมีเด็กนักเรียนจำนวนไม่น้อยที่ขี่จักรยานมาโรงเรียน คงเป็นภาพที่ดูน่ารักดีครับ

ไปเที่ยวไหนไม่ว่าไทย-ลาวหรือพม่า ผมมักจะชอบหยุดดูโรงเรียนของเด็ก ๆ ยืนอยู่นอกรั้วแอบเก็บภาพเอาไว้...

ที่โรงเรียนบ้านสาด-ผึ้งนาเกลือก็เช่นกัน!

แฮนด์เสือหมอบ ๒๗๐ กรัม

Let talk a bit about the Surly Long Haul Trucker of Woojong Kim, my Korean friend who travelled more than 5 years long around the world... 

Woojong Kim undoubtedly is a man with endurance who has great ambition to conquer the world, fighting the enemy hard not by any sort of weapon but only with his accumulated strength and limitless patient.  

A long time ago I warm-showers hosted him just one night in Hang Chat and since then we'd become like brothers related to the same believe in cycling.  Unsurprisingly, his Long-Haul-Trucker Surly bike was very interesting to me and I would love to follow the way he managed his vehicle successfully.

Firstly let's have a look at his bike. I do not doubt that Surly is one of the great bicycles being used by many 'round-the-world cyclists.  I wish I could buy a complete one right away.  But, being hapless for years, this old man certainly has not enough dough to afford anything so dear like that. How can I do?

อืมมม... ไม่ไหว เขียนด้วยภาษาปะกิด ไม่ได้เป็นภาษาพ่อภาษาแม่ มันเลยไม่ไหลรื่นเหมือนเขียนไทยพากษ์ไทยในขณะที่หัวใจวิ่งเร็วจี๋ไม่รอรีให้กับสมองที่คิดช้า...

ตกลงผมจะต้องสร้างจักรยานอีกคันนึง (โดยใช้เงินคืนรายปีจากประกันชีวิตและวิธีการซื้ออุปกรณ์ผ่อนส่ง) หลังจากศึกษาเรื่องการซ่อมจักรยานมาได้เกือบ ๒ ปี ตอนนี้ผมประกอบจักรยานเองได้แล้ว

เตรียมไว้สู้กับ headwind และ steep hills ผมตั้งใจว่าจักรยานสำหรับ final trip จะต้องมีน้ำหนักเบาแค่เพียงตัวเลขหลักเดียว และใช้แฮนด์เสือหมอบ (drop bar) เพื่อให้เปลี่ยนรูปแบบการจับได้หลายแบบ (เคยเห็นผลแล้วกับการเดินทางกับเจ้าอามุย)  วันนี้ช่างเหอะหยิบเอาแฮนด์เก่าของเจ้าอามุยที่ยังคงเก็บไว้ได้ออกมา ลองวัดดูหน่อยว่าหลังจาก ๔๐ ปีที่โตขึ้น เจ้า handle bar จะยังคงพอใช้ได้กับช่วงใหล่ที่กว้างขึ้นหรือไม่?  อาจจะดูแคบไปนิด แต่คิดว่าใช้ได้ครับ...

ทีนี้มาลองชั่งดูว่าหนักแค่ไหน?  ๒๗๐ กรัมเองครับ น้ำหนักพอ ๆ กับแฮนด์ดี ๆ ที่มีขายในเว็บ

 

ใช้ตัวนี้แหละ แต่ว่า....ผมยังต้องหาเฟรมใหม่ที่น้ำหนักเบา ๆ มาเข้าคู่กัน!