วันนี้ขอเล่าเรื่องเก่า ๆ ก่อนปี ๒๕๐๘ หน่อยนะ... พอดีได้สมุดบันทึกใหม่มา
เด็กชายวิชัยชอบเล่นกีฬาเป็นชีวิตจิตใจ กลับจากโรงเรียนถึงบ้านที่ถนนทุ่งโฮเต็ลก็เล่นเตะตะกร้อกับเพื่อน ๆ และพี่ชายที่บ้านโดยใช้รั้วเป็นตะข่าย บางครั้งก็ออกไปเตะฟุตบอลที่ทุ่งนา (ก๋างโต้ง) ชุมชนทุ่งโฮเต็ลซอย ๓ ชอบอยู่ในตำแหน่งปีกขวา (เคยเบิกเงินออมจากธนาคารออมสิน ๕๐ บาทไปซื้อลูกฟุตบอลเบอร์ ๓ มาเล่น) เลิกเตะบอลแล้วก็กลับบ้าน มีบางวันไม่ได้อาบน้ำ วันรุ่งขึ้นไปโรงเรียนก็พกคราบสกปรกทั้งฝุ่นและเหงื่อไคลติดไปด้วย เพื่อน ๆ ที่เรียนหนังสือด้วยกันจึงตั้งฉายาและล้อเลียนว่า "เจ้าพญาขี้ไคล" มีวันหนึ่งถูกเรียกไปทำโทษหน้าชั้น มาสเตอร์จะบิดหู เห็นขี้ไคลเต็มใบหู ไม่กล้าแตะ เพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งร้องบอกว่า "เขาขี้ไคลเพอะครับ"
ช่วงพักก็มักวิ่งเล่นในสนามหญ้า บางครั้งก็กระโดดสูง กระโดดไกล หรือกระโดดค้ำถ่อ เวลาน้อยก็เล่นชกมวยกับเพื่อนสว่าง จินดาหลวง (นักเรียนมีกะตังจากบ้านโฮ่งลำพูน)...
นอกจากเล่นกีฬาแล้วก็ยังชอบอ่านหนังสือ ทุกเช้าวันจันทร์จะต้องยกมือสั่งซื้อหนังสือวีรธรรมที่ครูประจำชั้นมาจดชื่อผู้ที่สั่งซื้อ....
ชอบสะสมหนังสือเก่าด้วยครับ...
ผมชอบถ่ายรูปตั้งแต่เด็ก ซื้อกล้อง Kodak Instamatic มาใช้เป็นตัวแรก ตามมาด้วย Lubitel ใช้ฟิล์ม 120
ไม่มีระเบียบ... ขีดเขียนไปเรื่อยสมกับที่เป็นละอ่อนขี้ไคลเพอะ!
ผมชอบจดบันทึก...และทำสมุดภาพ
ความรักในกระดาษและปากกายังคงมิเสื่อมคลาย จนถึงวันที่กลายเป็นตาแก่เมืองรถม้า...
ได้สั่งซื้อสมุดบันทึกมาเข้าคู่กับปากกาหมึกซึมราคาถูกจากจีน เป็นสมุดที่ขอซื้อเป็นล้อทสุดท้ายในชีวิต วันนี้สินค้ามาถึงมือแล้วครับ...
ราคาไม่แพงครับ สมุดสันลวด ขนาด A5 กระดาษถนอมสายตา ๘๐ แผ่น ราคาเล่มละ ๓๙ บาท...
ซื้อมา ๗ เล่มด้วยกัน...ผมไม่แน่ใจว่าก่อนตายจะใช้หมดหรือเปล่า?
