เด็กน้อยบ้านปันง้าว

เช้านี้ตาแก่เมืองรถม้าออกจากบ้านร้านเปียโนประมาณ 6 โมงกว่า...ปั่นเจ้า Bruiser ไปตลาดสดบ้านปันง้าว

ตั้งแต่ตั้งตีนผีใหม่เมื่อเดือนที่แล้ว... เจ้า Bruiser เปลี่ยนเกียร์ได้ครบ (11 ถึง 40 เฟือง) ผมปั่นลงท้องร่องถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ได้สบาย

 

ก่อนข้ามท้องร่องไปบ้านปันง้าว...หยุดถ่ายรูปพระอาทิตย์กลมโตไว้หน่อย (รู้สึกว่าเจ้าจะเปลี่ยนตำแหน่งไปอยู่ทางทิศเหนือมากไปหน่อยนะ?)

 

ช่วงนี้ดอกไม้บานด้วยอ่ะ...

 

ที่ตลาดคงงดงามด้วยสีสันแบบบ้านนอก...มิใช่ห้างหรูในเมือง!

 

ได้เจอเด็กน้อยคนนึง เป็นหลานของแม่ค้าผู้เก็บผักจากบ้านมานั่งขายตรงทางแยกข้างวัดปันง้าว คุณยายบอกผมว่าคุณพ่อของน้องเพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อไม่กี่วันมานี้ มันทำให้ผมรู้สึกเศร้าใจ... 

ให้ตังค์แล้วปั่นจักรยานกลับบ้าน...

ชีวิตของเด็กน้อยจะเป็นเช่นไรในอนาคตอนางอ ผมรู้สึกไม่ม่วนใจสักเท่าใด!!

คุณหมอและ อสม. มาตรวจสายตาให้ถึงบ้าน

วันที่ 28 เมษายาน 2566... เวลาประมาณ 11 โมง รถเก๋งสีบรอนซ์เงินคันงามเข้ามาจอดใต้ต้นมะยมหน้าร้านเปียโน...

 

เป็นคุณหมอ อสม.บ้านขามแดง และสาว ๆ นักศึกษาฝึกงานอีก 3-4 คน...พากันมาตรวจวัดสายตาให้พี่ชายของผมซึ่งไม่สามารถไปรับการตรวจได้ที่เทศบาลห้างฉัตร กล่าวคือเค้าตามมาตรวจให้ถึงบ้าน นับเป็นพระคุณยิ่ง คงไม่มีที่ไหนในโลกอีกแล้วที่ความเมตตาต่อผู้สูงอายุจะได้รับการเผื่อแผ่ถึงบ้านได้เหมือนในประเทศไทย! ผมจัดเตรียมสถานที่ไว้รอตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

มีแต่พี่ชายผมเท่านั้นที่ไม่ค่อยให้ความร่วมมือสักเท่าใด กว่าจะขยับลงมาจากขั้นสามได้ก็แสนจะสุดทน ทั้ง ๆ บอกล่วงหน้าก่อนที่เจ้าหน้าที่จะมา!

ขออภัยที่เผลอบ่น! สิ้นเวรสิ้นกรรม ผมได้ออกเดินทาง final trip เมื่อใดก็จบข่าว!

 

คุณตา...นี่กี่นิ้วคะ?

นอกจากนั้นแล้ว ยังนำหน้ากากอนามัย (mask) อย่างดีที่ป้องกัน PM 2.5 ได้มาแจกให้ด้วย...(ให้พี่ชายผมคนเดียว อิอิ ตาน้องชายที่เห็นปั่นจักรยานไป ๆ มา ๆ ไม่ต้องก็ได้)

เรียบร้อยก็ถ่ายภาพไว้เป็นหลักฐานในการปฏิบัติงานที่เยี่ยมยอดไว้หน่อย...

จริง ๆ แล้วน้องชายซึ่งอายุน้อยกว่าลุงเสื้อเหลืองแค่ 2 ปีก็สภาพแย่ไม่น้อยเลย หุหุ จะตกบันไดวันใดก็ไม่รู้? ขึ้น ๆ ลง ๆ จัดหาข้าวให้พี่ชายกินทุกวัน

สั่งไว้ก่อนเลยว่าถึงวันนั้นขออย่าได้ทำ CPR นะครับ... ส่งไปลงถังน้ำยาที่คณะแพทย์ศาสตร์ลูกเดียว!

เช้านี้ที่บ้านปันง้าว

ออกจากบ้านร้านเปียโน ก่อนอาทิตย์ส่องสว่าง ผมกำลังจะขี่จักรยานไปตลาดสดบ้านปันง้าว... 

 

 

มองไปทางทิศตะวันตก เก็บภาพไว้หน่อยด้วยกล้องมือถือราคา 8 ร้อยกว่าบาท 

 

แวะมาที่วัดปันง้าว (วัดที่มีซุ้มประตูโขงงดงามอลังการ) ก่อน...

 

ได้ยินเสียงสวดมนต์ ย่องมาแอบดู เห็นพระเณรกำลังทำวัตรเช้า...

 

ท้องฟ้าเริ่มปรับแสง.... ตาแก่ยังมีแรงเดินกลับมาพาเจ้า Bruiser ไปจ่ายตลาด

 

 

ขออำภัยที่ได้ภาพไม่คมชัด...แต่ทุกอย่างเป็นจริง ไม่ต้องอาศัย AI ช่วย

ผมอยู่ได้ (อีกแย้ว ๆๆ)

พูดซ้ำแล้วซ้ำอีกว่า "ผมอยู่ได้" เหมือนแผ่นเสียงตกร่อง (เด็กรุ่นใหม่คงไม่เคยได้ยิน อิอิ) ผมก็อยากจะบอกเช่นนั้น

 

 

ก็ไม่มีสาระอะไร เพียงแค่อยากเตือนสติเรื่องการดำรงชีพให้อยู่รอดในภาวะเศรษฐกิจย่ำแย่ ซึ่งก็มิได้หมายรวมถึงผู้ที่มีเงินเดือน มีฐานะ มีความมั่นคงในรายรับ แต่เป็นคนแก่อย่างผมซึ่งต้องควักเงินแต่ละบาทที่เคยหาได้ออกมาซื้ออาหารแต่ละวัน ผมต้องพึ่งพาตลาดสดตามบ้านนอก ที่มีของกินและผักหญ้าให้ซื้อได้ในราคาถูก อย่างเช่นตลาดเช้าบ้านปันง้าวซึ่งอยู่ห่างจากบ้านไปประมาณ ๒ กิโลเมตร แต่ก่อนเคยเดินไป เดี๋ยวนี้หัวเข่าไม่ไหว ผมต้องปั่นเจ้า Bruiser ไป...

 

จ่ายตลาดผมเอาตังค์ไป 131 บาท เหลือกลับมาบาทเดียว นี่ไง...ข้าวของที่แขวนหน้ารถมาเมื่อเช้านี้!

 

 

แตงกวากองละ 10 บาท...มะเขือเทศ (ทางนี้เรียกบ่าเขือส้ม) จะเห็นได้ว่าได้เยอะ แต่ไม่สวยเหมือนที่วางขายอยู่ในห้าง แม่ค้าบอกว่าเก็บมาจากสวนหรือรั้วข้างบ้านวันละนิดละหน่อยแล้วมานั่งขายที่ตลาด น่าจะปลอดภัยจากยาฆ่าแมลงนะ...ผมว่า

 

ผักบุ้งจีนทำให้ตาหวานสองกำใหญ่ 10 บาท ผมต้องแบ่งผัดสองครั้ง ๆ ละกำ!

ผักคื่นช่ายกินลดความดัน 2 กำ 10 บาท...

หน้านี้มะกูดมะนาวหายากครับ แต่ผมก็ยังหามะกูดมาคั้นน้ำดื่มได้ ที่เห็นเนี่ยก็ ๕ บาท ขนมใส่ถาดโฟมอีก 5 บาท...

 

ขนมหวานเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับคนแก่ ผมมีทั้งข้าวต้มกล้วย บ้าบิ่น และข้าวเหนียวสังขยา ทุกอย่างแพ็คละ ๕ บาท

ขนมที่ยังคงใช้ใบตองห่อ...กินไปก็สรรเสริญไป แต่พวกใช้โฟม ผมรู้สึกไม่อร่อยเท่าใด!

The Happy Ranch Horse Farm in Siem Reap, Cambodia

ฟาร์มม้า "สันลมจอย" อยู่ไม่ไกลจากบ้านห้างฉัตรของผม...

เคยปั่นจักรยานไปถ่ายภาพมาโพสต์ลง Facebook แล้ว ลองได้ดื่มกาแฟเย็นจากฝีมือสาวสวยที่ cafe ราคาแก้วละ ๔๕ บาท ในฐานะที่เคยเป็นเด็กชงกาแฟมาก่อน...ผมอยากจะแนะนำทางร้านว่าควรปรับปรุงรสชาติให้เข้มข้นขึ้นอีกสัก 50 เปอร์เซนต์ เพื่อนักเที่ยวจะได้กลับไปสั่งดื่มอีกหลาย ๆ ครั้ง ผมขอขอบคุณเจ้าของฟาร์มที่ได้เพิ่มสถานที่ท่องเที่ยวแบบธรรมชาติ ๆ ให้กับจังหวัดลำปาง...รู้สึกยินดีที่มีผู้มาฝึกขี่ม้าเพิ่มขึ้นครับ

ภาพจาก facebook ของฟาร์มม้าสันลมจอย - ขอขอบคุณ

ตอนไปเที่ยวเขมร... ผมได้แผ่นพับมาฉบับนึง ขอนำมาสแกนให้เพื่อน ๆ ดู เพื่อให้เห็นว่าที่เสียมเรียบก็มี horse riding tour ให้กับนักท่องเที่ยวด้วยเหมือนกัน

 

ค่าบริการของเขามีดังนี้...

• ครึ่งชั่วโมง - $15
• 1 ชั่วโมง - $28
• 2 ชั่วโมง - $46
• 3 ชั่วโมง - $59
• 4 ชั่วโมง - $69
  
• นั่งรถม้า $17 (เด็ก 5-10 ขวบ $8 / ต่ำกว่า 5 ขวบ ฟรี) 

 

 เชื่อว่าไม่มีใครนำมาให้ดู...ผมโพสต์ไว้ให้ชาวไทยได้ใช้เป็นข้อมูลการท่องเที่ยวครับ!

Lumia 550

ผมถามพนักงานดูแลผู้สูงอายุคนหนึ่งว่ามือถือที่เธอใช้อยู่ราคาเท่าไหร่ คำตอบคือ "ตอนนั้นสี่หมื่น"  โห... I was so stunned! ไม่สงสัยเลยว่าจะต้องเป็น iPhone

 

iPhone ภาพจาก apple.com - ขอขอบคุณ

iPhone ก็อยากได้เหมือนกันนะ...แต่ชาตินี้คงไมมีปัญญา สำหรับผมแล้วพอใจในโทรศัพท์ราคาถูกที่หามาใช้ด้วยราคาเพียง 895 บาท...

 

ผมสั่งซื้อมาเมื่อเดือนตุลาคมปีที่แล้ว (วันนี้เข้าไปดูอีกทีราคาแทนที่จะลดลง กลับเพิ่มขึ้นเป็น 1315 บาท...แพงขึ้น)

 

 

 

เป็น windows phone มือหนึ่งนะครับ ผมใช้มาครึ่งปีแล้วยังไม่มีปัญหาใด ๆ 

 

 

สามารถใช้ถ่ายรูปได้ด้วยกล้องหน้ากล้องหลัง เวลากล้องถ่ายรูป compact ที่พกไปแบตฯ หมด ผมก็หันมาใช้เจ้า Lumia 550 นี่แหละ มือถือตัวเล็ก ๆ ก็ได้มาซึ่งภาพที่ใช้ได้เลย...

ด้วยกล้องจากมือถือราคาไม่ถึงพันบาท ผมพอใจมากกกก...

 

 

ใช้งานได้เหมือนกับบน PC ที่บ้านซึ่งลง Windows 10 

 

 

App ต่าง ๆ ของ Microsoft มีให้ใช้..

 

 

ใช้อ่าน e-books ได้เหมือนใน Kindle แถมถือง่ายกว่าและตัวหนังสือชัดเจน...

ดูแผนที่... ใช้เป็น Navigator ได้สบายยยยยยย

วันก่อนผมหา micro SD card ขนาด 256 GB มาใส่เพื่อเพิ่มขนาดที่เก็บข้อมูล ผมได้เพิ่มมาอีก 231 GB เหลือเฟือครับ....

ใช้ให้คุ้มนะครับ โทรศัพท์ออกแบบมาให้ทำหน้าที่ได้มากมาย!