วิธีขจัดคราบสีน้ำมัน...

หลังจากทาสีน้ำมันตามจุดต่าง ๆ เพื่อให้บ้านดูดียิ่งขึ้น  ผมพบว่ามีรอยเปื้อนและหยดสีเกาะอยู่บนพื้นกระเบื้องเป็นบางแห่ง....

เป็นเรื่องธรรมดาสำหรับการทาสีแบบมักง่ายของผม!  ก็เล่นไม่ใช้กระดาษหนังสือพิมพ์หรือแผ่นพลาสติกปูกันไว้นี่นา มันก็เลยหยดแมะ ๆ จากแปรงทาสีลงสู่พื้นตรง ๆ นะซิ  แ่ล้วจะทำอย่างไรดีล่ะ?

ไม่ยากครับ!  ผมใช้วิธี "หนามยอกเอาหนามบ่ง"   ก่อนอื่นต้องจัดหาอุปกรณ์ก่อน  ค้นหาที่ฉีดน้ำยาเคลือบเบาะซึ่งหมดแล้ว (sprayer) มาได้จากกองขยะ...ผมนำมันมาเติมน้ำมันสนลงไปจนเต็มแล้วทดลองฉีด   "ฟืด ๆ"  อืมมม...ใช้ได้!    ผมไปที่อ่างล้างจาน หาสก๊อตไบร์ทเก่าหมดอายุมาได้อีก ๑ ชิ้น!

ยังขาดอะไรอีกน้า?  อ่อ...ต้องมีเศษกระดาษทรายน้ำที่ใช้แล้วอีกสักแผ่น หาไม่ยากครับ...อยู่บนโต๊ะนั่นเอง   อ่อ..เดี๋ยวก่อน!  ถ้าจะให้ดี ต้องมีถุงมือและผ้าปิดจมูก (mask) ด้วย   พร้อมแล้วไปลงมือทำกันเลยครับ  รอยเปื้อนอยู่นั่น....

"ฟืด ๆ" ฉีดน้ำมันสนลงไปแค่บาง ๆ  แล้วใช้สก๊อตไบร์ทขัดเบา ๆ

เท่านั้นเอง... รอยเปื้อนสีหายเกลี้ยง!

อย่างรอยเนี้ย...น่าจะเป็นจาราบี!

ไม่ต้องฉีดน้ำมันสนเพราะมีอยู่ในสก๊อตไบร์ทแล้ว...ผมเพียงขัดถูเบา ๆ รอยเปื้อนก็หายวับไปกับตา!.

แต่มันก็ใช่ว่าจะง่ายไปหมด หยดสีเล็ก ๆ มักจะหัวแข็ง เกาะติดแน่น ไม่ยอมออกง่าย ๆ  สก๊อตไบร์ทยังส่ายหัว!

ต้องใช้กระดาษทรายน้ำครับ ฉีดน้ำมันสนลงไปที่หยดสีฟืดเดีียวพอ แหงนหน้าขึ้นไปยิ้มให้เพดานก่อน แล้วใช้กระดาษทรายขัดวนตามเข็มนาฬิกา (ไม่ต้องกดแรง)  หุหุ ไม่มีเหลือ!

ไม่ต้อง:ซื้อน้ำยากัดสงกัดสีหรอก...ใช้ของที่มีอยู่ก็สามารถขจัดคราบสีน้ำมันเหล่านั้นได้แล้ว!  ไม่เชื่อก็ดูผนังห้องน้ำชั้นสองบ้านผมซิ!

ผมพยายามปรับปรุงห้องน้ำชั้น ๒ เพื่อให้เด็กนักเรียนได้ใช้ แต่ดูเหมือนว่าจะใช้ได้อีกไม่นานแล้วมั้ง! 

แผ่นดินไหวที่ลำปาง

เช้าวันนี้ เวลาประมาณ ๘ โมงผมบอกตัวเองว่า "เฮ้ย นี่มันแผ่นดินไหวนี่หว่า!"  แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจ จนกระทั่งได้อ่านข่าวว่า...

เกิดแผ่นดินไหวที่ลำปาง ๔ ครั้งใน ๔ ชั่วโมง คือ ๐๘.๐๑ น.  (๑.๗ ริกเตอร์),   ๐๘.๐๙ น. (๓.๑ ริกเตอร์),  ๐๙.๔๓ น. (๒.๕ ริกเตอร์) และ  ๑๐.๕๒ น. (๑.๗ ริกเตอร์)  ศูนย์กลางอยู่ที่บ้านแม่แป้น หมู่ ๔ และหมู่ ๕ ตำบลนาแก อำเภองาว จังหวัดลำปาง  แผ่นดินไหวที่ำลำปางครั้งนี้ สืบเนื่องมาจากแผ่นดินไหวที่เมืองหยาอาน อำเภอหลูซาน มณฑลเสฉวน ซึ่งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีน วัดแรงสั่นสะเทือนได้ ๖.๗ ริกเตอร์...

ขอนำภาพจาก chinanews.com มาให้เพื่อน ๆ ได้ดูสักบานนึง เพื่อให้เห็นถึงความเสียหายอันเกิดจากแผ่นดินไหว  ที่เมืองจีนมีผู้เสีียชีวิตเกือบ ๒ ร้อยคน และบาดเจ็บนับหมื่น

ผมมีความเชื่อว่า ในอนาคตข้างหน้า ภัยพิบัติที่จะคร่าชีวิตของผู้คนและนำมาซึ่งความเสียหายอย่างมหาศาล ก็คือ แผ่นดินไหวแล้วตามมาด้วยอุทกภัย  มันคงยังไม่เกิดในช่วงที่ผมยังมีชีวิตอยู่ แต่ความเป็นไปได้อาจอยู่ในยุคลูก ๆ หลาน ๆ 

ช่างน่าเป็นห่วงเหลือเกินว่าประเทศไทยยังไม่มีขบวนการเรียนรู้อย่างเป็นรูปธรรมที่จะสอนและฝึกให้เยาวชนของเรารู้จักวิธีเอาตัวรอดและช่วยเหลือผู้อื่นในยามที่เกิดภัยพิบัติ  

ไม่อยากบ่นมาก วันนี้แค่อยากรายงานเรื่องแผ่นดินไหวที่ลำปางเท่านั้นครับ...

ซ่อมกระเบื้องปูพื้น ๑

วันนี้ผมตัดสินใจที่จะซ่อมกระเบื้องปูพื้นหน้าบ้านซึ่งส่วนหนึ่งแตกมาได้หลายปีแล้ว (ดูภาพ)

ผมนำเศษกระเบื้องตัวอย่าง ขี่มอเตอร์ไซค์ไปตระเวนหาซื้อแผ่นกระเบื้อง ไปดูหลายร้านแต่หาที่เข้ากันได้ไม่ได้เลย จนกระทั่งมีผู้แนะนำให้ไปดูร้านขายวัสดุก่อสร้างตรงใกล้ ๆ ห้าแยกหอนาฬิกา  ผมบึ่งรถไปทันที แม้จะหาที่ตรงกันเป๊ะไม่ได้ แต่ที่ร้านนี้ก็มีใกล้เคียงกันมากที่สุด เป็นกระเบื้องปูพื้นขนาด 12" x 12" ยี่ห้อ Duragres เกรด C (กล่องละ ๑๓๐ บาท)  ผมซื้อกลับมาแล้ว....

ลองนำออกจากกล่องมาเรียงเพื่อดูความเข้ากันได้ กระเบื้องใหม่ดูสีดูสดใสกว่า (คิดว่าพอใช้ ๆ ไปก็จะเก่าและเข้ากันได้อย่างสนิท)  พอดีเลย...ไม่ขาดไม่เกิน!  ผมต้องระวังไม่ให้แตก ไม่งั้นเดือนร้อนแน่!

พร้อมที่จะลงมือแล้วครับ  สิ่งแรกที่ต้องทำคือการนำกระเบื้องเก่าออกก่อน  เครื่องมือที่ใช้มีเพียง "ค้อน" และ "สายยางกับตะปูตอกคอนกรีต".... 

ผมใช้เวลาเกือบ ๒ ชั่วโมง นั่งกะเทาะกระเบื้องเก่าออก ที่ใช้เวลาค่อนข้างมากก็เพราะต้องทำด้วยความระมัดระวัง ค่อย ๆ สกัดออกทีละนิด ๆ ไ่ม่ทำให้กระเบื้องแผ่นที่ยังดีแตกอีก...

งานขั้นแรกเรียบร้อยแล้ว....

ขั้นต่อไปคือต้องเทปูนอุดรอยแตกที่เห็นนั่นเสียก่อน...

แล้วจะมาเล่าต่อครับ...

จักรยาน Giant - New Spirit

ผมมีจักรยานยี่ห้อ Giant รุ่น New Spirit อยู่คันนึง ซื้อมาจากร้าน "ชัยธวัช" ซึ่งอยู่แถว ๆ ประตูเชียงใหม่ ในราคา ๓,๖๐๐ บาท (หรือไม่ก็ ๔,๐๐๐ บาท)  ผมเรียกมันว่า "เจ้ายักษ์"  แต่จำไม่ได้แล้วว่าซื้อมาตั้งแต่เมื่อไหร่  ถ้าให้กะคร่าว ๆ ก็น่าจะอายุเกือบจะ ๓๐ ปีแล้วหละ 

ที่ซื้อจักรยานคันนี้ เพราะผมอยากจะทำเป็น touring bike ใช้ขี่ท่องโลกอีกครั้ง (ไม่รู้ว่าหวังเกินไปหรือเปล่า อิอิ) แต่ก็ค่อนข้างมั่นใจว่า สักวันหนึ่งผมอาจได้ปั่นเจ้ายักษ์ revisit มาเลเซียและสิงคโปร์  ถึงได้พยายามเก็บรักษามันมาจนถึงทุกวันนี้...

ไม่มีความรู้เกี่ยวกับจักรยาน.. ผมรู้แต่ว่า Giant เป็นจักรยานผลิตในไต้หวัน เห็นว่ามันสวยดีและราคาไม่ได้แพงเป็นหมื่น ๆ...ตอนซื้อผมไม่รู้หรอกว่าเฟรม (Frame) สีเขียวลูไซต์ของเจ้ายักษ์ทำด้วยอะไร?

ก่อนสงกรานต์ ครูหนิงมาช่วยซ่อมจักรยานพับเพื่อให้ผมได้นำไปปั่นที่เชียงแสน ก็เลยมีโอกาสได้เห็นโฉมเจ้ายักษ์  ผู้เีชียวชาญเรื่องจักรยานร่างเพียวลมบอกผมว่าเฟรมของจักรยานคันนี้เป็นโคโมลี่  ผมซึ่งไม่รู้มาก่อน (ฮา) เกิดความสงสัย จึงต้องเข้าไปค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ต ได้ความว่า...

Chromoly คือเหล็กอัลลอยที่มีส่วนผสมของ Chromium, Molybdenum, Carbon, Manganese   และโลหะอื่น ๆ (เรียกชื่อเต็ม ๆ ว่า Chrom Molybdenum Steel Alloy) ทำให้มีความแข็งแรงมากขึ้น และทนต่อการกัดกร่อน   Chromoly ถือว่าเป็นโลหะที่นิ่มที่สุด (???)

ด้วยความสนใจ ผมสำรวจตรวจดูบนเฟรมของเจ้ายักษ์ เห็นมีตัวเลข 3354 บนสติ๊กเกอร์ซึ่งยังคงติดอยู่  ผมเข้าไปค้นหาข้อมูลอีก พบว่า 3354 เป็น industry code หมายถึง bar made by extruding purchased Aluminium  ผมก็งงเหมือนกัน!!  ได้แต่คิดว่าเจ้า 3354 เป็นรหัสสำหรับท่อโลหะที่นำมาใช้แทนโครงอลูมิเนียมซึ่งเคยเป็นที่นิยมใช้กัน (เรื่องนี้คงไม่มีใครให้ความกระจ่า่งได้เท่ากับผู้เชีียวชาญด้านการผลิตโครงจักรยาน)

นอกนั้นผมยังเห็นข้อความว่า  "Special designed for Sport" และ  "handmade by GIANT"  อืมมมม์...ผมเพิ่งจะรู้ว่าเจ้ายักษ์ของผมก็ไม่ใช่ย่อยเหมือนกันนะ   ถ้ามีตังค์...ผมจะขอครูหนิงช่วยแต่งองค์ทรงเครื่องและปรับปรุงเพื่อให้ "เจ้ายักษ์" ได้เป็นจักรยานที่ดูดีและมีสมรรถนะ (Competency) ตามชื่อของมัน

เก่าแก่แต่ยังทรงคุณค่าทางจิตวิญญาณครับ

ปี๊บเก่าอย่าทิ้ง!

ในบล็อกช่างเหอะ ผมเคยเขียนเรื่อง "วิธีตากกล้วย"  และ "วิธีเตรียมเสบียงก่อนออกเดินทาง"   ก็ต้องยอมรับว่า "กล้วยตาก"  ช่วยให้ผมเดินทางท่องโลกได้อย่างราบรื่นมาแล้วหลายครั้ง... 

คนสูงวัยที่ต้องกินยาเป็นประจำ บางครั้งไม่มีอะไร ก็ได้เจ้ากล้วยตากนี่แหละ กินกับขนมปังโฮลวีทและแลคตาซอยเป็นอาหารเช้า ทำให้สามารถกินยาหลังอาหารได้ บางครั้งอยู่บนรถโดยสารก็อาศัยกล้วยตากช่วยบรรเทาความหิวไปได้....

ลงทุนซื้อกล้วยน้ำว้ามา ๔๐ บาท สามารถทำกล้วยตากได้อย่างเหลือเฟือ สำหรับผมมันเป็นเสบียงที่คุ้มค่าที่สุดก็ว่าได้!

ผมไปหลวงพระบางก็เห็นชาวบ้านนำกล้วยมาวางตากไว้ข้างถนน อย่างที่เห็นในภาพ...

ตอนเดินเข้าไปเที่ยวในวัดหมื่นนาฯ  ผมก็เห็นวิธีตากกล้วยของคนลาว  เค้าใส่ถาดวางกับพื้นดินเลยเชียว

ข้าวเหนียวเหลือกินก็นำมาตาก...

คิด ๆ ดูแล้ว การตากกล้วยของผมน่าจะดีกว่าของลาวนิดนึง ตรงที่ว่ามันอยู่สูงและมีตาข่ายกันแมลงวัน...

ทีนี้มาพูดถึง "ปี๊บ" กันหน่อย  นอกจากจะใช้คลุมหัว  (สำหรับผู้นำบางคน) แล้ว ก็ยังสามารถนำมาดัดแปลงทำตู้เป็น "ตู้อบพลังแสงอาทิตย์" ได้ด้วย  (ตามคำแนะนำของคุณเมธี)

ผมเก็บปี๊บเก่าเอาไว้เป็นปี รอจนกระทั่งมีสีน้ำมันสีดำที่เหลือจากงานช่าง...จึงได้ลงมือทำ  ผมใช้ที่เปิดกระป๋องตัดด้านที่เป็นฝาออก แล้วทารอบนอกด้วยสีดำ

แต่งขอบปี๋บโดยรอบให้ดี อย่าให้มีคม แล้วล้างให้สะอาด.ก็ได้ตู้อบแล้ว!.

ผมทดลองใช้ทำพริกแห้งก่อนเลย....

สีดำจะดูดความร้อนเข้าไปภายในปี๊บ ทำให้พริกขี้หนูสดที่ใช้ปี๊บครอบไว้กลายเป็นพริกแห้งได้ภายในเวลาไม่กี่วัน  (ขึ้นอยู่กับแดดจัดหรือไม่จัดด้วย)  ความจริงพริกแค่เนี้ย ถ้าจะตากกับแสงแดดโดยตรงก็ได้ แต่การใช้ปี๊บทำให้กันผุ่น (บ้านผมฝุ่นเยอะ)   และที่ผมชอบมากที่สุดคือ เราไม่ต้องคอยกังวลว่าจะลืมเก็บแล้วปล่อยให้โดนฝน  หุหุ ผมทิ้งมันไว้อย่างนั้นเลย  แกล้งทำเป็นลืม...พอไปเปิดดูอีกทีพริกสดกลายเป็นพริกแห้งไปซะแล้ว!

เพื่อน ๆ มีปี๊บเก่าอย่าทิ้งเด้อ  ถ้าไม่เอาไว้ใช้คลุมหัว ก็เอามาทำตู้อบแสงอาทิตย์ได้...อิอิ! 

คนขับแท็กซี่แห่งเมืองย่า่งกุ้ง

เมื่อวันที่ ๒๕ ตุลาคม ปีที่แล้ว  ผมได้คุยไว้ในเรื่อง "ท่องพม่า - หาที่พักในย่างกุ้ง" ว่า... 

วันที่ ๒๑ มิถุนายน ๒๕๕๕ ผมเดินทางถึงสนามบินย่างกุ้งเวลาประมาณ ๑๘.๕๐ น. ตามเวลาท้องถิ่นซึ่งช้ากว่าเมืองไทยครึ่งชั่วโมง   ผ่าน ตม. แล้วไปยืนรอรับเป้ที่สายพานลำเลียง  รอไม่นาน…เป้ก็เคลื่อนออกมา  ผมรีบคว้าขึ้นสะพายหลังแล้วเดินออกทางประตูหน้า!  มีคนมากมา่ยยืนรออยู่  บ้างส่งเสียงดังว่า “แท๊กซี่ ๆ”  ผมหยุดถามว่าไป Sule Pagoda เท่าไหร่?  คำตอบคือ “10 dollars”  ไม่ต่อความยาวสาวความยืด…ผมรีบเดินออกไปที่ถนน  มีแท็กซี่คันหนึ่งวิ่งผ่านมาพอดี เขาชะลอแล้วหยุด เราตกลงราคากันได้ที่ $6   พอผมขึ้นนั่ง…คนขับก็เหยียบคันเร่ง พารถทะยานออกจากสนามบินทันที!   พ้นจากสนามบิน…ฝนก็เริ่มตก!

สารถีผู้พาผมไปส่งยังพระเจดีย์สุเลที่ได้กล่าวถึงนั้น มีชื่อว่า Joseph เขาเป็นหนุ่มพม่าที่พูดภาษาอังกฤษได้ดีทีเดียว...

วันนี้ Joseph ได้ส่งภาพ "Happy Thingyan"  และข้อความจาก iPad ของเขามาให้ผมทางอีเมล...

ผมรู้สึกทึ่งไม่น้อยที่เห็นว่าแค่ผ่านไปเพียง ๑๐ เดือน... ตอนนี้คนขับแท็กซี่ของผมมี iPad ใช้แล้ว  แต่ก็คงเป็นเรื่องธรรมดา เพราะเมื่อพม่าเปิดประเทศ  มีนักท่องเที่ยวหลั่งไหลเข้าไปไม่ขาดสาย  Joseph คงจะทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำ การซื้อ iPad สักเครื่องเพื่อต่อเน็ตและใช้ทำธุรกิจของตัวเองก็นับว่าเป็นเรื่องที่น่าลงทุน...

แต่ที่ผมชอบมาก ๆ ก็คือ ภาพถ่าย "สุขสันต์วันสงกรานต์" จากพ่อสารถี Joseph   มันเป็นภาพที่ลงตัวไปซะหมด ไม่ว่าจะเป็นแสงสี  ตำแหน่งจุดยืนของหนุ่มสาวที่กำลังฉีดน้ำ ความโค้งของสายยางสีเขียว  ทิศทางของสายน้ำ ละอองน้ำ ตำแหน่งของรถปิคอัพและผู้คนที่อยู่บนรถ ตลอดจนป้ายโฆษณาที่เป็น background   เพื่อน ๆ ลองดูสิครับ!!

ผมคิดว่า Joseph นอกจากจะเป็นคนขับแท็กซี่ที่พูดจาดีแล้ว ยังถ่ายภาพได้สวยอีกด้วย!!  ใครได้ไปเที่ยวย่างกุ้ง จะเรียกใช้บริการของเขาก็ได้นะ...

อาหารเพื่อสุขภาพของผม

เมื่อวันที่ ๙ เมษายน ๒๕๕๖  ผมนั่งรถเมล์เขียวจากลำปางไปเชียงแสน เห็นหญิงสาว ๒ คนซึ่งนั่งถัดไปทางด้านข้าง เธอนำชาเขียวยี่ห้อดังขึ้นมาเปิดดื่ม แล้วแกะซองมันฝรั่ง (ยี่ห้อดังเช่นกัน) หยิบเข้าปากเคี้ยว...ในขณะที่สายตาจ้องจับอยู่กับหน้าจอโทรศัพท์!

สำหรับผมแล้ว ผมคิดว่าอาหารเหล่านั้นเป็นอาหารขยะ (junk food)  ไม่เคยซื้อกิน!  ส่วนท่านที่ชอบและคิดว่าเป็นของดีก็เป็นเรื่องของปัจเจกบุคคล....  ไม่ว่ากัน! 

ตอนนั่งรถกลับจากเชียงแสนไปพะเยา ผมก็เห็นพนักงานสาวของรถเมล์เขียวเปิดชาเขียว ๑ ขวดส่งให้คนขับรถ ส่วนตัวเองก็ดื่มด้วย จากนั้นก็หยิบมันฝรั่งในถุงส่งเข้าใส่ปาก เธอยื่นถุงให้พนักงานขับรถใช้มือล้วงเจ้ามันฝรั่งเคลือบผงชูรสไปกิน  ไม่นานนักมันฝรั่งก็หมดถุง!

คนหนุ่มคนสาวทั้งนั้นเลย ที่ผมเห็นบริโภคอาหารดังกล่าว!!

สำหรับคนแก่อย่างผม ไม่เคยดื่มทั้งเครื่องดื่มชูกำลังและชาเขียว  ซุบไก่ก็ไม่เคยกิน  ผมยังคงเชื่อว่า "You are what you eat."  จึงอยากจะเลือกแต่สิ่งดี ๆ ให้ร่างกาย แม้ว่ามันจะไม่อร่อยหรือไม่ซาบซ่าเท่ากับอาหารขยะ...

Central Plaza เปิดใหม่ที่ลำปางได้หลายเดือนแล้ว ผมไม่คิดที่จะไปเดินดูหรือหาอะไรกิน (มีครั้งเดียวที่ต้องไปเล่นเปียโนให้เด็ก ๆ แสดงไวโอลินและเชลโล ผมตรงไปที่เวที หมดหน้าที่แล้วกลับเลย)  

เช้าวันนี้ หลังจากดื่มน้ำผลไม้ ๑ แก้ว ผมอุ่นข้าวธัญพืชที่ซื้อมาจากตลาดเก๊าจาวกิน ส่วนผสมก็มีข้าวกล้อง ข้าวโพด ถั่วแดง แครอท และลูกเดือย ราคาแค่ถุงละ ๑๐ บาทเอง...

ที่เห็นในภาพนั่น ผมกินไปเกือบครึ่งนึงแล้วนะ.... หมดชามก็อิ่ม! 

ทำไมถึงอิ่ม?  ก็เพราะผมค่อย ๆ เคี้ยว (ไม่ได้รีบกลืน) บางครั้งก็นับไปด้วย (เคี้ยว ๒๒ ครั้ง) จนอาหารแหลกเป็นน้ำ กระพุ้งแก้มและลิ้นได้ลิ้มรสความอร่อย และซึมซับสารอาหารที่มีคุณค่าเข้าสู่กระแสเลือดได้โดยตรง  ไม่ต้องรอให้กระเพาะอาหารและลำไส้ทำหน้าที่  พอกินหมดชาม...สัญญาณก็ส่งไปยังสมองบอกว่า "อิ่มแล้ว" 

อิ่มจริง ๆ นะ! แต่ถ้าอยากจะล้างปาก ผมก็ชงโกโก้ร้อนถ้วยเล็ก ๆ ดื่มอีกหน่อย ผมพยายามหันหลังให้กาแฟมาได้เป็นเดือนแล้ว รู้สึกว่าสุขภาพดีขึ้น น้ำหนักตัวลดลง เดินเหินได้คล่องแคล่ว เกิดความหวังว่าอาจจะอยู่ได้ถึงเลข ๗ 

แค่นั้นก็พอแล้วคร้าบบบ...

เรื่องประกาศขายบ้าน

๑๕ เมษายน ๒๕๕๖…. ราว ๕ โมงเย็น เสียงฟ้าคำรามลั่น!!

ลมแรงพัดกระหน่ำผลักละอองฝนให้แทรกผ่านบานเกล็ดเข้ามาจนถึงโต๊ะอาหารที่ผมนั่งอยู่ ทำให้ได้เปียกนิด ๆ! คิดว่าเทวดาท่านคงจะเห็นใจที่สงกรานต์ปีนี้ลุงน้ำชาไม่โดนรดน้ำอีกปีนึง (หลายปีมาแล้วนะ) ก็เลยประทานน้ำทิพย์จากเบื้องบนลงมาให้ซะหน่อย พอให้ชุ่มชื่นหัวใจ อดสงสัยไม่ได้ว่า…นอกจากผมแล้ว จะมีตาแก่อีกสักกี่คนที่ไม่โดนรดน้ำในเทศกาลสงกรานต์!!  อิอิ

ไม่เคยรู้สึกสนุกสนานมาหลายปีดีดัก… ผมตระหนักดีว่าบ้านเมืองกำลังจะพังด้วยพิษของบริโภคนิยม ลัทธิบูชาเงิน และการบริหารประเทศโดยคนไร้หิริโอตัปปะ คงไม่ผิดแล้วที่่ต่อไปกระเบื้องจะเฟื่องฟูลอย น้ำเต้าน้อยจะถอยจม วันนี้ของดคุยเรื่อง FB Trip ๑ วัน… อยากจะรายงานความคืบหน้า “เรื่องประกาศขายบ้าน”

ก่อนเทศกาลสงกรานต์ ผู้ที่จะซื้อได้โทรมาขอเวลาผมอีกนิด อ้างว่าทางธนาคารขอให้ส่งเอกสารเพิ่มเติม ซึ่งผมก็ไม่รู้สึกอะไรเลย กลับคิดว่า “ไม่มาซื้อก็ดี”  เหตุผลก็คือ อีกไม่นาน (ช่วงเผาจริง ไม่ใช่เผาหลอก) เงินจะเฟ้อ ข้าวของจะแพง (ทุกวันนี้ก็แพงอยู่แล้ว คนไทยใช้น้ำมันลิตรละ ๔๕ บาทกว่ายังยิ้มได้ หุหุ)  อุบัติภัยและภัยพิบัติต่าง ๆ จะมีมากขึ้น  แม้มีเงินที่ได้จากการขายบ้าน แต่ค่าของมันจะน้อยลง ถ้าเป็นบ้านซึ่งอยู่ได้อย่างปลอดภัยกลับจะมีราคาแพงขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อวานนี้ตอนค่ำก็มีโทรศัพท์จากผู้หญิงท่านหนึ่่ง บอกว่าเห็นที่ผมประกาศลงเว็บ ขายอาคาร ๒ คูหาพร้อมที่ว่างด้านหลัง รู้สึกสนใจอยากซื้อไปทำคลีนิกรักษาสัตว์  ผมบอกว่ามีคนวางมัดจำไว้แล้วแต่ไม่มากและผมจะให้เวลาเค้าแค่ปลายเดือนนี้ ถ้ายังไงก็ให้ติดต่อมาอีกทีตอนต้นเดือนพฤษภาคมก็แล้วกัน...

ที่มาของภาพประกอบ – http://www.rd1677.com

ถ้าให้ผมเดา…ผู้ที่โทรมาคงเป็นสัตวแพทย์เจ้าของคลีนิกรักษาสัตว์ซึ่งอยู่ในเมือง ทุกวันนี้ในเขตเทศบาลเจริญขึ้นมาก มีการก่อสร้างอาคารใหญ่ ๆ อยู่หลายแห่ง ผมเห็นมีการปรับที่และรื้อถอน เข้าใจว่ากิจการร้านค้าหลายแห่งคงต้องขยับขยายหาที่อยู่ใหม่ (เหมือนกับร้านข้าวสารข้างบ้านซึ่งย้ายมาจากสบตุ๋ย) ในขณะเดียวกันผู้ประกอบการรายใหม่ที่จะมาตั้งในเขลางค์นครก็ต้องหาทำเลที่ตั้งด้วยเช่นกัน ผมบอกได้เลยว่าอาคารพาณิชย์ ๓ ชั้นครึ่ง ๒ คูหาของผมนั้น ทุกวันนี้ขายไม่ยากแล้ว (หากยังคงอยู่ในราคานี้)

คำถามคือ “แล้วยังอยากจะขายอยู่อีกรึ?”   เพื่อน ๆ ช่วยแนะนำหน่อยดิ!

จักรยานพับ Dr. Hon

วันที่ผมไปซื้อกระเป๋าใส่จักรยานพับที่ร้านจักรยานบรรเทิง ถนนฉัตรไชย ลำปาง  มีโอกาสได้คุยกับเจ้าของร้าน ทำให้ได้ความรู้ใหม่ ๆ เกี่ยวกับจักรยานหลายเรื่องทีเดียว

ผมมีโอกาสได้เห็นจักรยานพับยี่ห้อ Dr. Hon  คนขายบอกผมว่าถ้าปั่นทางไกลวันละเป็นร้อยกิโลเมตร ต้องใช้จักรยานยี่ห้อนี้  ต้องยอมรับว่าสวยมาก แต่ก็แพงสุด ๆ

วันนี้ได้เข้าไปค้นหาข้อมูลของจักรยานพับยี่ห้อ Dr. Hon แล้วเจอภาพและสเปคของจักรยานรุ่น N360 จึงอยากนำมาแบ่งให้เพื่อน ๆ ได้ดูด้วยดังนี้

รายละเอียด จักรยานพับ Dr. Hon (Dahon) N360

จักรยานพับเฟรม อลูมินัมอัลลอย ขนาดล้อ 20 นิ้ว จุดเด่นของรุ่นนี้อยู่ที่การใช้เกียร์ดุมแบบใหม่ ที่ทำให้การเปลี่ยนเกียร์ไปเป็นแบบ เรียบลื่นต่อเนื่องไม่สะดุด นอกจากนี้ มือเกียร์ยังเป็นแบบใหม่ใช้รูปเป็นสื่อทำให้เข้าใจง่ายมากขึ้น

Specification 

- Speed Continuously Variable Transmission 

- Wheel size 20" 

- Color Silver 

- Weight 14.2 kg. 

- Suggested Rider Height 142-185cm 

- Seatpost to Handlebar Min: 615 mm Max: 650 mm 

- Saddle to Pedal Min:695 mm Max:960mm 

- Maximum Rider Weight 105 kg. 

- Folding Size 66x30x79 cm 

- Fold Time 15 sec. 

- Frame PA series, Dalloy aluminum, V-Clamp technologies 

- Fork Dr.hon SlipStream, Dalloy aluminum 

- Handlepost/Stem Radius Telescope, adjustable, V-Clamp technologies 

- Handlebar 6061-T6 aluminum, flat bar 580 mm. 

- Grips Dr.Hon Ergo, RT twist shift 

- Saddle Dr.Hon comfort 

- Seatpost Dr.Hon postpump 33.9x580 mm. 

- Brake Alluminum V-brake 

- Brake lever Alluminum 

- Front Hub Dr.Hon Neutron cartridge bearings, Ultralight 58 g. design, 20H 

- Rare Hub All-New NuVinci? N360? CVP Drivetrain, 32H 

- Rims 20"x1.5"Dr.Hon by Vuelta, alloy, doublewall, cnc sidewall 

- Tires Dr.Hon 20"x1.75", 60 PSI, reflective stripe 

- Crankset Cold-forged 6061-T6 aluminum, double chain guard, 52T, CNC trim 

- Derailleur N/A 

- Shifter All-New NuVinci? N360? CVP Drivetrain Nexus Revo 

- Cassette N/A 

- Pedals folding, non-slip 

- Kickstand Single kickstand, aluminum 

- Clip System Magnetix system 

* Mudguard and Rack include 

เจ้า N360 คันนี้ราคาเกือบ ๔ หมื่นบาท แต่รุ่นที่วางขายที่ร้านจักรยานบรรเทิงราคา ๒ หมื่นกว่าครับ...

หุหุ  ไม่ว่าจะรุ่นไหน จักรยานพับ Dr. Hon ก็ยังแพงเกินฝันสำหรับผมอยู่ดี....

ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น

แม้จะมีแนวโน้มว่าอาคารหลังที่ผมอยู่ทุกวันนี้อาจต้องถูกขายไป แต่ผมก็ไม่เคยหยุดการปรับปรุงและซ่อมแซมในจุดเสียหลาย ๆ แห่ง และหนึ่งในสิ่งที่ทำให้ผมปวดหัวมานานเป็นเดือน ๆ ก็คือ อาการน้ำรั่วที่เพดานห้องน้ำชั้น ๒....

ผมไม่อยากให้มันรั่ว เพื่อคนซื้อจะได้พอใจ แล้วคนขายก็จะได้สบายใจด้วย

ความจริงอาการน้ำรั่วมาจากห้องน้ำชั้น ๓ นั้นเป็นมาหลายปีแล้ว แต่ก่อนนั้นสภาพของเพดานและฝาผนังห้องน้ำชั้น ๒ ดูไม่ได้เลย...(มีรูปนะ แต่หาไม่เจอ  เจ้า Picasa ยังส่ายหัวกับปริมาณภาพถ่ายของผม  ฮา)   เอายังงี้ละกัน...เพื่อน ๆ ลองคิดดูสิว่า วันหนึ่งผมใช้ไขควงแทงทะลุเพดานขึ้นไป น้ำที่ค้างอยู่ข้างบนแผ่นเรียบไหลพุ่งลงมานานกว่าครึ่งชั่วโมง ได้น้ำเกือบครึ่งกะละมัง!!  

นั่นงัย... แม้น้ำไหลลงรูที่เจาะไปแล้ว ยังคงมีค้างให้เห็นอยู่ข้างบน!

ที่เห็นอย่างนี้ได้ ก็เพราะผมใช้ jig saw  เจาะเพดานจนสามารถโผล่หัวขึ้นไปสำรวจหาจุดรั่ว แล้วหาวิธีแก้ไข...

โบกปูนทับเข้าไป....  แถมด้วยการทาสีกันซึม!

มีหลายอย่างที่ได้ทำ (ไม่ต้องสาธยายดีกว่า) เอาเป็นว่าวันหนึ่งผมเห็นว่าน้ำไม่รั่วลงอีก ผมก็ปิดรูเพดาน ด้วยการใช้ผงโป้วกับกาวลาเท็กซ์ยา  เรียบร้อยแล้วก็ลงสี...

เอาดิ...น้ำรั่วอีกแย้ว!! ทีแรกว่าจะปล่อยเลยตามเลย แต่ก็ทนไม่ได้ ผมต้องรื้อเพดานลงมา แล้วโผล่หัวขึ้นไปซ่อมนั่นซ่อมนี่อีก  ใช้เวลาอีกเป็นเดือน ๆ   (หุหุ เด็กนักเรียนที่ไปใช้ห้องน้ำคงรู้ดี)

พอเห็นว่ามันไม่รั่วแล้ว ผมก็ปิดรู สมานแผ่นเรียบเพดานด้วยผงโป้วกับกาวลาเท็กซ์อีกเหมือนเดิม...

นึกว่าโอแล้วนะ   วันรุ่งขึ้น เมื่อเดินเข้าไปในห้องน้ำ...ผมก็โดนน้ำหยดลงหัวอีก

ผมรื้อเพดานลงมาแล้วนำไฟขึ้นไปส่องดู เห็นเพดานปูนมีหยดน้ำเกาะอยู่  "เอ้..น่าจะเป็นมาจากข้างบนซะแล้ว"  ผมคิด ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านั้นก็ซ่อมข้างบนหลายจุดด้วยการโบกปูน ยาแนว แล้วใช้กาวอีบ๊อกซี่อุดบริเวณท่อรูน้ำทิ้ง เรียกว่าทำเกือบทุกอย่างแล้ว...จนบางครั้งผมอยากจะยกธงขาว!

เมื่อไม่กี่วันมานี้ ผมขอลองซ่อมอีกครั้งเป็นเฮือกสุดท้าย โดยนำปูนกาวมาผสมน้ำแล้วนำไปยาทับตามแนวกระเบื้องปูพื้น  ผมทำไปโดยมิได้หวังสักเท่าไหร่ว่าจะซ่อมได้...

แต่แล้ว ความมหัศจรรย์ก็บังเกิด หลังจากนั้นน้ำก็ไม่รั่วอีกเลย!!  ผมปล่อยทิ้งไว้ ๒-๓ วัน หมั่นตรวจสอบ  โห...แห้งสนิท!!

อีก ๒ วันผมต้องไปเชียงแสน งานนี้ต้องทำให้จบก่อน hit the road  ผมนำฝาเพดานขึ้นปิดแล้วสมานด้วยผงโป้วและกาวลาเท็กซ์ทิ้งไว้ทั้งคืน (เป็นครั้งที่ ๓ แล้วนะ)  

เช้านี้ผมสวม mask ขึ้นยืนบนเก้าอี้ แหงนหน้าขึ้นขัดกระดาษทราย...

ฝุ่นผงโป้วร่วงลงมายิ่งกว่าหิมะตก... หุหุ

 จากนั้นผมก็ทาสี...

ยังคงเหลือสีติดก้นกระป๋องไว้หน่อย พรุ่งนี้จะทาทับอีกครั้ง แล้วผมก็จะทำความสะอาดทั่วบริเวณ หวังว่าต่อไปนักเรียนคงใช้ห้องน้ำนี้ได้อย่างสบายอกสบายใจ!  (ถ้าบ้านไม่ได้ขายนะ อิอิ)

อ่อ... ลืมบอกไปว่า ถ้าไม่ได้คนที่ยืนยิ้มอยู่ในภาพ เป็นผู้ช่วยจับเก้าอี้ คอยระวังไม่ให้ผมตกลงมา ในระหว่างที่โผล่หัวขึ้นไปดูบนเพดาน  งานนี้ก็คงจะไม่สำเร็จอย่างแน่นอน!

ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น  เอวัง ก็มีด้วยประการฉะนี้แล!

นุ่งโสร่ง

สารานุกรมเสรีของวิกิพีเดียได้บรรยายเกี่ยวกับ "โสร่ง" ไว้ว่า....

"โสร่ง" เป็นผ้านุ่งอย่างหนึ่ง ที่ใช้ผ้าผืนเดียว เพลาะชายสองข้างเข้าด้วยกันเป็นถุง แบบเดียวกับผ้าถุง หรือผ้าซิ่น ใช้นุ่งอย่างแพร่หลาย ทั้งหญิงและชาย ในหลายประเทศของเอเชีย โดยเฉพาะเอเชียใต้ และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งรวมถึงประเทศไทยและประเทศเพื่อนบ้านด้วย นอกจากนี้ยังนิยมใช้ในหลายท้องถิ่นในหมู่เกาะแถบมหาสมุทรแปซิฟิก โดยที่แต่ละท้องถิ่น จะมีชื่อเรียกต่างกันไป ทว่าอาจเรียกรวม ๆ ได้ว่า โสร่ง  ในบางท้องถิ่น โสร่งอาจนิยมใช้อย่างลำลอง สำหรับแต่งกายอยู่กับบ้าน แต่ในบางประเทศ เช่น พม่า เราจะพบว่าโสร่งเป็นผ้านุ่งที่นิยมใช้กันทั่วไป ทั้งในหมู่ชนชั้นสูง ระดับผู้บริหารประเทศ นักการเมือง กระทั่งพ่อค้าแม่ขาย นักศึกษา และผู้คนทั่วไป

การท่องเที่ยวด้วยจักรยานพับ (Folding bike trip) ครั้งแรกในชีวิตของผมจะเริ่มในวันที่ ๙ เมษายน ๒๕๕๖ นี้  ต้องจัดของลงเป้ให้มีน้ำหนักเบาที่สุดเท่่าที่จะทำได้...ผมไม่สามารถนำถุงนอน กางเกงยีนส์ ร้องเท้าหนัง เสื้อกันหนาว และข้าวของเครื่องใช้ซึ่งกินเนื้อที่ไปได้เหมือนการเดินทางครั้งก่อน ๆ

"โสร่ง" หรือที่พม่าเรียก "ลองยี (longyi)" มีน้ำหนักเบา ม้วนพับแล้วเหลือนิดเดียว เดินทางคราวนี้ผมจัดให้อยู่ใน list เลยล่ะ  รู้สึกเสียดายที่ตอนไปเที่ยวน้ำตกกวางสี (หลวงพระบาง) ผมไม่มีโสร่งไปด้วย ไม่งั้นคงได้ลงแช่น้ำสีเขียวมรกตได้เหมือนกับคนอื่น...

โสร่งใช้นุ่งอยู่กับบ้าน นุ่งนอน ใช้ปูนั่งปูนอนก็ได้ จะใช้เช็ดตัว บังแดด หรือทำเป็น"ฟูโรชิคิ (Furoshiki)" ก็ได้...

ผมเตรียมโสร่งไว้แล้วกั๊บ!!