ปราสาทวัดพู สปป.ลาว

ปราสาทวัดพู ไม่ไปดูไม่ได้นะครับ ผมอยากให้เพื่อน ๆ ที่รักได้ไปเยี่ยมชม ก่อนที่หลายสิ่งหลายอย่างในลาวใต้จะเปลี่ยนไป...

 

 

 

สารานุกรมเสรี วิกิพีเดีย กล่าวว่า....

ปราสาทวัดพู เป็นโบราณสถานในประเทศลาว ซึ่งเป็นมรดกโลกแห่งที่สองของประเทศลาว เป็นโบสถ์พราหมณ์ที่สร้างถวายพระศิวะ ตั้งอยู่บนเนินเขาภู หรือเรียกกันว่าภูเก้า (หมายถึงมวยผม) ห่างจากตัวเมืองเก่าจำปาศักดิ์ประมาณ 6 กิโลเมตร ลักษณะของปราสาทเป็นเทวสถานขอม คล้ายกับเขาพระวิหาร สร้างในราวพุทธศตวรรษที่ 12 ในสมัยของพระเจ้ามเหนทรวรมัน โดยพระยากัมมะธา ถือว่าเป็นปราสาทหินที่มีอายุเก่าแก่ที่สุด

ปราสาทหินวัดพูและสิ่งก่อสร้างใกล้เคียงได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 25 เมื่อ พ.ศ. 2544 ที่กรุงเฮลซิงกิ ประเทศฟินแลนด์

ผมไปมาแย้ว เมื่อวันที่ ๒๒ ตุลาคม ๒๕๖๐ โห...หลายปีแล้วนะเนี่ย กลัวจังว่าจำปาสักที่รักของผมจะเปลี่ยนไปจนรับไม่ได้!

วันนี้ขอสแกนแผ่นพับที่ได้รับเมื่อ ๕ ปีที่แล้วมาโพสต์เก็บไว้ เผื่อว่าเอกสารอย่างนี้จะหาดูได้ยากในวันข้างหน้า...  

 

 

 

กึดฮอดเจ้าเด้อ...เด็กน้อย

รำพึงรำพันวันฝนตกพรำ

ไม่มีรายได้อื่นนอกจากเงินยังชีพเดือนละ ๗๐๐ บาท (ตกวันละ ๒๐ บาท++) กินหนึ่งมื้อยังไม่พอจ่าย! ทุกวันนี้ผมก็ได้แต่แย่งอากาศเพื่อน ๆ หายใจไปวัน ๆ แล้วใช้เงินเก่าที่มีอยู่ไปเรื่อย ๆ  

ยังคงสานฝันต่อไปที่จะทำที่พักฟรีให้นักท่องเที่ยว...

ที่บ้านห้างฉัตรวันนี้ท้องฟ้าขมุกขมัวมีฝนตกพรำ ๆ ไม่ได้มือทำงาน DIY...ผมคลิกรับหนังสือฟรีจาก Amazon มานอนอ่าน 

อ่านไปก็เพลินไป รู้ตัวอีกทีก็ตกเย็น ต้องรีบปั่นจักรยานไปซื้ออาหารให้พี่ชายและตัวเองที่ตลาดปันง้าว ผมซื้อข้าวนึ่งครึ่งกิโล ไส้อั่ว ๑ ชิ้น แกงเผ็ดและน้ำพริกปลาทูอย่างละถุง ใช้เจ้า Bruiser เพราะกระโดดลงร่องกลาง super highway ได้ดีด้วยรูปทรงเสือภูเขา

อาหารเย็นของผมวันนี้มีอย่างที่เห็นนี่แหละ อิอิ ตอนนี้เป็นลูกข้าวนึงเต็มตัว...

 

 เอาง่ายเข้าว่า และประหยัดตังค์ดี มื้อนี้ก็แค่ ๒๕ บาท... กินข้าวหมดยังเหลือกับ (น้ำพริกปลา) อยู่อีก!

 กินข้าวแล้วกินยาหัวใจและหลอดเลือดสมอง... มีสองอย่าง

คิดว่าถ้าออกเดินทางไกลไปต่างแดน... ก็คงไม่ได้กิน!

Opt for trekking

เพื่อน ๆ จำได้มั้ยครับว่าผมเคยบอกว่าดาวน์โหลดนิตยสารต่างประเทศเกี่ยวกับการเดินป่ามาดูเป็นประจำ อดชื่นชมการใช้ชีวิตท่องเที่ยวเดินป่า (trekking, hiking, bushwalking, trembling) ของเค้าไม่ได้!

 

ไม่ว่าสาว ๆ หรือหญิงวัยตกกระ trek ได้ทั้งนั้น... วันนี้ก็เพิ่งดาวน์โหลด "Walking New Zealand" มาอ่านเพิ่มเสริมกำลังใจอีก

 

 

ข่าวแทรก - แผ่นดินไหวที่นิวซีแลนด์อีกแล้วครับ...

 

ภาพจาก TNN News - ขอขอบคุณ

กำลังคิดว่าทริปต่อไปอยากจะเปลี่ยนเป็น trekking อยู่พอดี ขอลองแบบเบา ๆ ไปก่อนด้วยการนั่งรถไฟขบวนท้องถิ่นไปลงที่สถานีรถไฟแก่งหลวง จังหวัดแพร่ ซึ่งปกติเคยแต่นั่งรถไฟผ่าน...

จากสถานีรถไฟเล็ก ๆ (1) ตั้งอยู่ริมแม่น้ำยม (R) ผมจะเดินแบกเป้พร้อมเสบียงอาหารและน้ำดื่มไปยังหน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติดอยผากลอง (4) ผ่านศูนย์บริการนักท่องเที่ยวแก่งหลวง (2) ข้ามสะพานเอราวัณ (3)

ทำเลดีสำหรับการตั้งเต็นท์หาไม่ยากครับ...

อุทยานแห่งชาติดอยผากลอง (ภาพจาก google maps) - ขอขอบคุณ

อุทยานแห่งชาติดอยผากลอง (ภาพจาก google maps) - ขอขอบคุณ

 

เ

อุทยานแห่งชาติดอยผากลอง (ภาพจาก google maps) - ขอขอบคุณ

จากหน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติดอยผากลอง (4) ไปเที่ยวถ้ำเอราวัณ (3) ก็ไม่ไกล...

ถ้ำเอราวัณ จาก google maps - ขอขอบคุณ

camp out หนึ่งคืน วันรุ่งขึ้นค่อยเดินกลับไปขึ้นรถไฟกลับบ้าน

เปลี่ยนจากวัดวาอารามไปเที่ยวป่า น่าจะได้ภาพที่แปลก ๆ ไปกว่าเดิม...

my first trekking

Turning my face away from the picture of a baby-boomer hiker on the cover of a magazine I downloaded, I emotionally closed my eyes and let my mind flash back to a walking track in NSW, Australia. 

 

 

It happened a long time ago, over three decades, but I still could see my picture walking toward the cliff edge as clearly as focusing the sandy bottom through the glassy water in the creek. I recalled Frank's suggestion that I should have stayed in the youth hostel, socializing with people and sharing some outdoor activities. 

 

 

Yes, I believed him. I backpacked to stay overnights in the Gary Beach Hostel, a without-electricity shelter located on a little hill near the beach. No receptionist nor any roommate on service, I got to take care of myself as a lonely hosteller and enjoyed the beach with an unstoppable tune of waves.

 

After a few relaxing days, I picked up my backpack and started walking on a trekking track to Sydenham, one of the most enjoyable coastal walking tracks in NSW, Australia.

 

 

 

  

That was my first trekking.

back to nature

เคยปั่นจักรยานไปถึงวัดหนองบัว ตำบลช่อแล อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่...ผมเขียนลงบล็อกท่องโลกด้วยความตั้งใจที่จะแนะนำและโพสต์ภาพของวัดวาอารามที่ได้พบเห็น

ในการโพสต์ของผมบางครั้งก็อาจมีรูปของอาคารสถานที่ซึ่งค่อนข้างหรูหราและห่างไกลจากความจริงที่ว่าเป็นศาสนสมบัติหรือเสนาสะนะของภิกษุผู้ใฝ่ธรรมและความเรียบง่ายของชีวิต บางครั้งผมอาจจะสอดแทรกความคิดเห็นของตนเองลงไปซึ่งอาจทำให้ศรัทธาญาติโยมบางท่านไม่พอใจ อย่างเช่นการไม่เห็นด้วยกับอาศรมที่ดีเกินไป มากด้วยเครื่องอำนวยความสะดวก และก่อความสุขมากเกินไปในชีวิตสงฆ์

หรืออย่างซุ้มประตูโขงอลังการงานสร้างผมก็ไม่เห็นด้วย...

ไม่กี่วันมานี้ได้รับ comment ที่แสดงถึงความเดือดดาลและไม่พอใจกับสิ่งที่ผมโพสต์  (ลบออกไปหมดแล้ว ไม่อยากให้เปื้อนเปรอะเบล็อกของผม) ทำให้ผมต้องกลับมานั่งคิด พอดีกับได้ข่าวเรื่องพระมหาในเมืองกรุงสอดแทรกเข้ามาอีก ไม่รู้ว่าจะจริงเท็จแค่ไหน...แต่ใจผมก็แบกรับความเบื่อหน่ายเข้าเต็ม ๆ

เพื่อน ๆ คิดเหมือนผมมั้ยว่ากุฏิที่สร้างไว้ดีเกินไปนั้นไม่ส่งเสริมให้ผู้อยู่อาศัยได้เข้าถึงธรรมได้อย่างแน่นอน...

ผมขึ้นไปนั่งดื่มน้ำชาอยู่บนดาดฟ้า มองดูวัวและนกที่อยู่ใกล้หนองน้ำหลังบ้าน เห็นนกเอี้ยงเลี้ยงวัวเฒ่า เห็นนกยางเติมแต้มสีขาวลงบนฉากสีเขียว

 

ได้เห็นความงามของธรรมชาติ ชีวิตสัตว์ต่างชนิดที่อยู่ด้วยกันได้ ผมนั่งอยู่ท่ามกลางแสงแดดอุ่น สัมผัสกระแสลมเย็นบางเบา เริ่มคิดว่า...จริง ๆ แล้วตรงนี้น่าจะเป็นสวรรค์บนดินของผมมากกว่า

ไม่อยากเห็นวัดหรูมีประตูสวิงติดกระจกหนาสีชาอยู่หน้ากุฏิอีกแล้วครับท่าน! ตั้งแต่นี้ไป...การเขียนบล็อกของผมคงต้องเปลี่ยนแนวไปทางธรรมชาติมากกว่า

corn lover

Toothless with corn ภาพถ่ายโดย Joan Mcmanus - ขอขอบคุณ

วันนี้ก่อนลงไปทำงานต่อข้างล่าง ผมขอพูดเรื่องข้าวโพด (คำเมืองเรียกว่า "ข้าวสาลี") อีกหน่อย...

หลายปีมาแล้ว... ผมปั่นเจ้า Coyote (จักรยานพับล้อ ๑๖ นิ้วคันแรกที่ซื้อต่อมาจากครูหนิงในราคา ๒,๐๐๐ บาท) ไปน้ำตกแม่พูล ผ่าน "ม่อนจำศีล" ซึ่งเคยเป็นที่ที่บำเพ็ญศีลภาวนาของเจ้าฟ้าฮ่ามกุมาร เจ้าผู้ครองเมืองลับแลองค์แรก เมื่อปี พ.ศ. ๑๕๑๓ และเป็นที่ตั้งพลับพลารับเสด็จ ร.๕  ในวันที่ ๒๔ ตุลาคม ๒๔๔๔ 

 

ตรงเชิงบันไดขึ้นเขา มีโต๊ะขายผักและผลไม้อยู่ริมทางริมทาง...

 ผมเขียนว่า "ข้าวโพดหวาน น่ากินจัง  (๓ ฝัก ๒๐ บาท)  ต้องซื้อไว้เป็นอาหารกลางวัน"

เป็นการย้ำอีกทีว่าตาแก่เมืองรถม้านั้นชอบข้าวโพดจริง ๆ อย่างเช่นวันนี้ไม่ได้หุงข้าว (ข้าวสารไม่ได้หมด แต่ขี้เกียจหุงอ่ะ) อาหารกลางวันผมกินข้าวโพดแทน

 

ใช้ข้าวโพดที่ซื้อมาวันก่อน ๔ ฝักใหญ่ (๓๐ บาท)

 

เชื่อว่าเค้าคงไม่ฉีดพ่นยาฆ่าแมลงเข้าไปถึงข้างใน เล่นกันแบบสด ๆ ผมหักครึ่ง ไม่ล้าง ไม่ต้องต้ม ไม่ต้องใส่น้ำเกลือ โยนใส่เครื่องไมโครเวฟ เปิดไฟแรงแค่ ๑-๒ นาทีแล้วหยิบออกมาร้อน ๆ อย่างที่เห็น...

ไม่เปียกแฉะ แทะกินได้เลย หอมหวาน เคี้ยวไม่ติดฟัน...มันหนึบ

อาหารเท่าที่เห็นก็พอครับ ผมรู้สึกอิ่มเต็มที่ถ้าซดต่อด้วยชาดี ๆ จากไอร์แลนด์หรือมาเลเซีย!

บันทึกจากใจจริงของ porn lover เอ้ย...ไม่ช่าย corn lover จ้า