ยักษ์ขาวก้ามแดง

แอบดูแผนที่โลกใหม่ที่เค้าทำไว้ล่วงหน้าคาดว่าเมื่อน้ำทะเลสูงขึ้นถึงระดับหนึ่งแต่ละประเทศจะเหลือแผ่นดินพ้นน้ำอยู่แค่ไหน?  ผมมองไม่เห็นเส้นทางปั่นจักรยานไปออสเตรเลียเล้ย! 

ยิ่งมีแนวโน้มว่ารัฐบาลนายประยุทธ์จะอยู่ยาวจนถึงปี ๒๕๗๐ สิ้นหวังแล้วหนอบ้านเมืองนี้ ผมต้องขอปล่อยวาง คิดว่า...ให้ท่านโชว์โง่ไปเหอะ ประวัติศาสตร์จะได้มีเรื่องราวขมขื่นให้บันทึกไปนาน ๆ 

 

วันนี้มีภาพ capture จาก YouTube มาฝาก เป็นภูเขาไฟที่กำลังปล่อยลาวา (lava) ให้ไหลลงมาอย่างน่ากลัว แมกมา (Magma) คือหินหลอมละลายใต้ผิวโลก เมื่อพุ่งออกสู่ผิวโลกจะเรียกว่า ลาวา (Lava) เป็นของเหลวหนืดไหลไปตามความลาดเอียงของพื้นที่ อุณหภูมิสูงถึง ๑,๒๐๐ องศาเซลเซียส..

 

 

 

ได้แต่หวังว่าการเดินทางครั้งสุดท้ายของผมจะได้เริ่มต้นก่อนที่เส้นทางจมหาย หากแผนที่โลกยังไม่เป็นเช่นที่เห็น...จะเป็นจะตายผมคงต้องกล่าวสวัสดีแล้วอัญชลีจากไป

 

ไม่รู้ว่าจะบ่นไปทำไม  อัพเดทเรื่องเจ้ายักษ์ขาวดีกว่า...

เฟรม Giant SCR รุ่นปี 2015 ผลิตมา ๖-๗ ปี แต่สีสันก็ยังสดสวย น้ำหนักค่อนข้างเบาทำให้ผมเลือกใช้อย่างไม่ลังเล  ก่อนหน้านั้นมีคนซื้อไปทำเสือหมอบแล้ว ๒-๓ คน ท่านนึงถ่ายรูปรถประกอบแล้วมาให้ดูด้วยดังนี้...

ภาพจากรีวิวสินค้าของ shopee - ขอขอบคุณ

 

มีภาพรถ Giant SCR 2015 มาให้ดูด้วยครับ...

 

ใช้หลักอาน Giant D-Fuse, alloy ชุดขับ Shimano Sora 2x9 เบรค Tektro TK-B177 นั่นคือจักรยานที่ออกแบบสำเร็จรูปมาจากโรงงาน เอาไปปั่นเข้ากลุ่มขาแรงก็คงใช้ได้ดี แต่สำหรับผมต้องการทำให้เป็นเสือภูเขามากกว่า จึงสร้างเป็นรถไฮบริด (hybrid bike) ใช้แฮนด์ตรง integrated carbon แบบว่าเบ๊าเบา... 

เลือกใช้ใบจาน (chain ring) อลูฯ "เจ้าหอยแดง" ขนาด ๓๐ ฟัน

ส่วนมือเบรก (brake lever) ก็เลือกของถูก (คู่ละร้อยกว่าบาท) ไม่ได้มองหาของดีมียี่ห้อแต่อย่างใด..

สีสวยเข้ากับเฟรมและจานหน้า น้ำหนักข้างละ ๘๐ กว่ากรัม...

 

รวมแล้วทั้งเจ้าก้ามขาวก้ามแดงก็ไม่เกิน ๒ ขีด ไปซื้อส้มเขียวหวานหิ้วมาจากตลาดยังหนักกว่า!...

 

ปลอกแฮนด์ก็ยิ่งถูก คู่นึง ๑๐๔ บาท หนักอีก ๑ ขีด...

แล้วค่อยมาดูกันว่าประกอบเสร็จแล้วทั้งคันจะหนักเท่าไหร๋!!

Red Snail

บ่ายวันนี้พนักงานขนส่ง Flash นำพัสดุมาส่งให้ที่หน้าบ้าน...

ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าสินค้าข้างในเป็นจานหน้าจักรยาน (chain ring) ขนาด BCD104 ๓๐ ฟัน ผมรับกล่องขนาด 20 x 14 ซ.ม. มาเขย่าดู โห...มันเบาเกินคาด!  เลยไม่แน่ใจว่าจะเป็นสินค้าตัวที่สั่งหรือเปล่า แต่ก็คิดว่าน่าจะไม่ผิด...ผมรีบเปิดกล่องออกดูทันที

เฮ้อ...โล่งอก เป็นสินค้าที่สั่งจริง ๆ

สีแดงเพื่อให้เข้ากับสีของเฟรม ขนาด ๓๐ ฟัน (30T) ตรงตามที่แจ้งความประสงค์ให้ผู้จำหน่าย

 

ใบจานเดี่ยวเสือภูเขาทำด้วยอลูมิเนียม 7075 ยี่ห้อ Snail รองรับ ๑๒ สปีด ออกแบบให้ฟันแตกต่างสลับกันไป ผมเลือกใช้ใบจานระดับนี้ก็เพราะราคาไม่แพง (ถูกกว่าพวก Shimano หรือ Sram ถึง ๔-๕ เท่า) ใบจานจีนในกลุ่มเดียวกันก็มีพวก Zrace, Snail หรือ Deckas  ผมอยากได้ ๓๐ ฟันซึ่งค่อนข้างหายากสักหน่อย ก็มาเจอร้านนี้แหละที่พอมี เค้าส่งยี่ห้อ Snail มาให้ ผมพอใจกับเจ้าหอยทากสีแดง มันเบาจนทีแรกคิดว่าสินค้าในกล่องจะไม่ใช่ chain ring

น้ำหนักแค่ ๓๕.๓ กรัมเอง จะทนหรือเปล่าก็ไม่รู้  แต่ถ้ามันเบาอย่างนี้ พกขนาด ๔๐ ฟันใส่เป้ไปอีกใบ เวลาปั่นเส้นทางไม่ต้องใต่เขาระยะไกล ๆ ก็เอาออกมาเปลี่ยนแทนใบนี้

เคยได้ยินคนตั้งขื่อจักรยานตัวเองว่า "เต่าแดง" ผมเรียกจานใบนี้ว่า "หอยแดง" ละกัน!

birthday gift

วันนี้บุรุษไปรษณีย์มากดกริ่งเรียกหลายครั้ง... ผมคว้าสตางค์แล้วรีบเดินกระย่องกระแย่งลงบันได คิดในใจว่าใครเอาสินค้าอะไรมาส่งอีกหละ?

บันไดบ้านห้างฉัตรซึ่งเป็นอาคาร ๔ ชั้น เดินจากชั้นบนสุดลงถึงชั้นล่างก็เล่นเอาเหนื่อย  ตั้งแต่ขี่รถจักรยานยนต์ไปล้มหัวฟาดถนนจนหัวเข่าแตกขาแข้งเกือบหัก...ผมไม่เคยเดินขึ้นลงบันไดแบบไม่ยึดเกาะราวอีกเลยก็ว่าได้

ตอนมาอยู่บ้านนี้ใหม่ ๆ ผมจะวิ่งขึ้นบันไดก็ยังได้! แล้วเป็นไง...กับสังขารที่เสื่อมโทรมลงทุกวัน ใช้คำว่ากระย่องกระแย่งลงบันไดนั้นเหมาะสมแล้ว!  

ลงมาเปิดประตูหน้าบ้าน พบว่าไม่ใช่พนักงานส่งสินค้าบริษัทขนส่งเอกชนแต่เป็น Mr. Postman  เค้าส่งกล่องแบน ๆ (แต่ใหญ่) ให้แล้วยื่นหน้าจอ tablet ให้เซ็นรับของ  อ้าว! ไม่ยักใช่อะไหล่เจ้ายักษ์ขาวที่กำลังรออยู่ซักกะหน่อย..ผมคิดในใจ

มองดูที่กล่องแล้วรู้ได้ทันทีว่าเป็นของขวัญวันเกิดจาก "โน้ตตัวเล็ก" หรือ "ครูฟ้า"  กัลยาณมิตรซึ่งรู้จักกันมานานนับตั้งแต่ตอนทำเว็บ "Piano-Lovers" บน pantown.com!

 

น้าหมอนและเพื่อน ๆ ในครอบครัว piano-lovers เคยมาจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดให้ผมถึงลำปาง พาไปเลี้ยงมื้อเย็น ได้เป่าเค้ก (ร่วมกับพี่ภีมซึ่งเกิดวันเดียวกัน)  นับเป็นการเป่าเค้กวันเกิดครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิต

 

จากนั้นก็ยังพาไปกินไอศกรีมราคาแพงที่สเวนเซ่นส์อีกด้วย กล่าวว่าเป็นครั้งแรกในชีวิตอีกเช่นกันที่ได้เ่ข้าร้านไอศกรีมอย่างสเวนเซ่นส์...

 

ทุก ๆ ปีผมจะได้รับคำอวยพรจากโน้ตตัวเล็ก มีปีหนึ่งผมเขียนว่า "... ไปเที่ยวเขื่อนภูมิพลและอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย พอกลับถึงบ้านก็ได้พบกระทู้สุขสันต์วันเกิดแด่คุณลุงน้ำชาที่โน้ตตัวเล็กโพสต์ไว้ให้บนบอร์ดคุยกะลุงน้ำชา เขียนว่า...วันนี้เวียนมาถึงอีกแล้วนะคะ โน้ตตัวเล็กรู้สึกดีใจมากที่ได้อวยพรคุณลุงอีก สุขสันต์วันเกิด Happy Birthday to คุณลุงค่ะ ขออาราธนาคุณพระศรีรัตนตรัยและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ จงดลบันดาลให้คุณลุงมีความสุขมากๆนะคะ และขอให้คุณลุงมีสุขภาพใจและกายที่แข็งแรง..."

มีอยู่ปีนึงที่โน้ตตัวเล็กส่งเสื้อกันหนาวคลุมหัวยี่ห้อ GAP มาให้เป็นของขวัญวันเกิดลุงน้ำชาอีกตัว ผมใช้สวมใส่ทุกครั้งที่เดินทางท่องโลก....

ปีนี้ครูฟ้าส่งของขวัญวันเกิดมาให้อีก รับพัสดุจากบุรุษไปรษณีย์มาแล้ว...ผมรีบนำขึ้นมาแกะกล่องทันที

 

เป็นผ้าเช็ดตัวสีขาวอย่างดี ยี่ห้อ SANTAS ผืนใหญ่และหนานุ่ม...

 

ของขวัญถูกห่อมาอย่างดี ผูกโบว์สวยจากห้างเซ็นทรัล จริง ๆ แล้วไม่อยากแกะเลย แต่ก็ต้องทำตามแบบที่ฝรั่งเค้าทำกัน...

คว้าเอาเสื้อกันหนาวแบบคลุมหัวที่ใช้สวมเดินทางมานับครั้งไม่ถ้วน (สีไม่ขาวแย้ว) ออกจากตู้ มาวางกางแขนเสื้อโอบกอดผ้าเช็ดตัวเพื่อนใหม่เอาไว้...

 

 

ผ้าเช็ดตัวจะยังไม่ใช้ครับ รอไว้ final trip ผมจะเอาไปด้วย! พาไปให้ถึงทะเลสาบโตบาเล้ย

The Old Castle

"สมุดเงิน" คืออัลบั้มภาพเล่มแรกของผม...

ทำจากสมุดวาดปกแข็งที่ซื้อจากร้านพัวเซ่งหลี (สันป่าข่อย) ผมเอามาทาด้วยสีบรอนซ์เงินแล้วใช้ปลายปากกาเขียนแต่งลาย...

 

 

ใช้เก็บรูปถ่าย ไปรษณียบัตร และการ์ดอวยพรจากเพื่อน ๆ ในสมัยนั้น โดยใช้ photo corner sticker ติดสี่มุม...

 

ถ่ายรูปมาให้เพื่อน ๆ ดู ได้เห็นบันทึกเนื้อเพลง The Old Castle ที่เขียนไว้เมื่อวันที่ ๑๙ มีนาคม ๒๕๑๐ แทนฉบับแรกซึ่งแต่งไว้เมื่อวันที่ ๑๗ ธันวาคม ๒๕๐๙  มีจดไว้ด้วยว่าแต่งเนื้อเพลงใหม่ที่ร้านนอก (หมายถึงร้านกาแฟไทยประเสริฐตรงข้ามกับโรงแรมรถไฟ) เวลาบ่าย ๆ ซะด้วย อิอิ

ขออนุญาตพิมพ์เนื้อเพลง The Old Castle ของผมมาลงดังนี้...

The Old Castle

* It's the wonder soul.  Twilight is cover.  Sheet is falling down.
It's the old castle. Times no light and day.  No man lives inside.
Ah! if you go into; you will find fat devil.

It's the wonder ghost; put the death inside, the gore are over flow.
It's the hazy castle; Twilight is cover.  The bats live inside
Ah! if you go into; you will find high devil.

It's the wonder ghost; put the death inside, the gore are over flow.
It's the large castle, stand in graveyard. The corpse on every where.
It's the lonely castle; Mummys keep inside.  The wind is coming now.
Ah! if you go into; you will find many devils.

It's the frighful castle; Fearful birds live in, rest on hazy roof.
It's the old castle.  Keep the crope inside.  Many kinds of soul.
Ah! if you go into; you will find fat devil.

It's the wonder world.  Trees make fearful sound  Clud conceal the light.
It's the frighful world.  Castle made by stone and the wooden doors.
Ah! if I go into; I still find high devil.

It's the old castle.  Mummys keep inside. The world is coming now.
Ah! if we go into; we will find many devil.    ย้อนกลับไป *

 

ผมพิมพ์ให้โดยมิได้แต่งเติมแก้ไข ขณะที่เคาะนิ้วบนแป้นพิมพ์ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าตอนนั้นเด็กนักเรียนเพิ่งจบชั้น ม.ศ.๓ โรงเรียนมงฟอร์ตคิดได้ยังไง???

 

ทุกวันนี้ตาแก่เมืองรถม้าไม่มีปัญญาแม้แค่แต่งเนื้อเพลงให้ได้สัก ๑ ท่อน!

ร่ายยาวชมวงดนตรี

เพื่อน ๆ ที่รักครับ ผมเพิ่งเขียนบล็อก "บ้านเรา" เล่าเรื่องการเรียนวิชาภาษาไทยสมัยเรียนอยู่ที่โรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย คุณครูสอนให้ผมแต่งโคลงกลอน...

 

 

 

ได้นำภาพบทกลอน "บ้านเรา" มาโพสต์ไว้ แล้วบอกว่าจะกลับมาเขียนต่อ ผมยังมีร่ายยาวอีกบทหนึ่งซึ่งแต่งเกี่ยวกับวงดนตรีเอาไว้ดังนี้... 

 

 

ร่ายยาวชมวงดนตรี

ครั้นแล้วเมื่อสายแจ็คถูกเสียบ แสนเรียบร้อยด้วยเสียงกรีตาร์

ทุกคนประจำหน้าที่รอง เสียงกลองดังกลบรบกวน ค่อยแปรปรวนให้เข้ากันดี

เริ่มดีดสีเพลงเอกทันที

เพลงที่ดี Dance on  title... แถมด้วย Bumble bee twice  เล่นไม่ติดสายเลยนะเจ้า

เสียงเพลงเข้าเร้าดวงใจจริง พวกผู้หญิงจ้องมองพอใจ มือกลองฟากกลองใหญ่ระห่ำ

จังหวะ Shake  จนหน้าแดงกร่ำ แซ่ฉาบดังชุ่มช่ำกลองทอม เสียงกลองใหญ่เหมือนบอมบ์ดังแท้

คุณนิเวศน์ไม่แพ้บรรเลง ต่อด้วยเพลงเต่าทองของเรา

คุณบรรจงเขายอดเยี่ยมแท้ เรื่อง Bass ไม่แพ้เลยนา 

ยอดทั้งสิ้นเก่งแท้ เป็นที่ยอดวงแล้...เรี่ยมให้เสียงเพลง

ไม่ได้เรื่องเลย... เพื่อน ๆ ว่ามั้ย?  บทนี้ไม่ได้เขียนตอนเรียนวิชาภาษาไทยปี ๒๕๐๘ นะ แต่แต่งเพื่อประกอบภาพถ่ายวงดนตรี The Tambourine ขณะเรียนช่างไฟฟ้าอยู่ที่วิทยาลัยเทคนิคภาคพายัพ (เทคนิคตี๋นดอย)  

 

 

ตอนนั้นไม่ได้เล่นคีย์บอร์ด ผมเล่นกีต้าร์โซโล   

 

 

มีเพื่อนชื่อบรรจงเล่นเบส... 

 

"ประธาน" ตีกลองบนเวทีโรงอาหาร...

 

โชคดีที่เริ่มเล่นกล้องแล้ว ผมซื้อลูบีเทลใช้ฟิล์ม 120 มาใช้เก็บภาพ (เป็นกล้องตัวที่สอง ต่อจาก Kodak Instamatic) ก็เลยมีรูปขาวดำเหล่านี้เก็บไว้จนถึงปัจจุบัน...

 

เพื่อนประยูรนักร้องรูปหล่อที่เอา tambourine คล้องคอได้จากพวกเราไปเกือบ ๒๐ ปีแล้ว...คิดถึงจังเลย!.

 

ผมเก็บรูปเพื่อนร่วมวงไว้ในสมุดเงิน คุณภาพของภาพที่อัดขยายเมื่อ ๕๐ กว่าปีก่อนนั้นดีจริง ๆ ทุกวันนี้สีสันก็ยังดูดี ในขณะที่มุมภาพซึ่งติดไว้ร่วงหลุดไปหมด!

จะมีสักกี่คนที่จำวงดนตรี Tambourine ของผมได้?

บ้านเรา

ผมรู้สึกดีใจที่เขียนเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตตอนเป็นเด็ก ม.ว. (บางคนเรียกว่า "หมาว้อ") แล้วมีเพื่อนนักเรียนมงฟอร์ต ๐๘ เข้ามาเม้นท์ พร้อมกับช่วยกันขุดคุ้ยหาอดึตเสมือนดั่งว่ากำลังหาสมบัติโกโบริเลยทีเดียว...  

เมื่อวันที่ ๑๗ มกราคม ๒๕๕๗  ผมเขียนเรื่อง "ปั้นถ้วย" ใจความส่วนหนึ่งว่า...

จำได้ว่าตอนเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนมงฟอร์ตฯ  ในวิชา"ศิลปะ" นอกจากวาดเขียนแล้ว มาสเตอร์วิชิต เวียงทองยังสอนให้นักเรียนได้ทำงานปั้น และงานแกะสลักด้วย  งานแกะสลัก...นักเรียนต้องซื้อแผ่นกระดานไม้สัก หนาประมาณนิ้วครึ่ง กว้างฟุตกว่ามาคนละแผ่น มาสเตอร์จะใช้ดินสอวาดรูปช้างให้ แล้วให้นักเรียนนำกลับไปแกะสลักที่บ้าน ผมใช้เวลาเป็นเดือนสำหรับงานนี้ ทุกสัปดาห์ต้องนำไม้กระดานของตัวเองใส่ท้ายรถจักรยานไปโรงเรียนด้วย....ตอนนั้นไม้สักถูกมาก ทำลายป่ากันยับเยิน  ส่วนงานปั้น...ผมจำได้เช่นกันว่ามาสเตอร์ให้นักเรียนปั้นถ้วยกาแฟ...
ผมต้องขี่จักรยานไปซื้อดินเหนียวที่ "โรงถ้วย" อยู่เยื้องกับวิทยาลัยครูเชียงใหม่ ทางด้านซ้ายมือ แถวนั้นยังเป็นพงหญ้าอยู่เลย  ที่นั่นมีดินเหนียวจำหน่าย ได้ดินเหนียวมาแล้วก็ต้องนำไปขึ้นรูป ใส่หูจับ และตกแต่ง   เมื่อปั้นเสร็จ มาสเตอร์ก็ส่งไปเผา เสร็จแล้วก็นำมาคืน นักเรียนทุกคนดีใจมาก ๆ เพราะเค้าลงสีมาให้ด้วย สวยครับ นักเรียนนำผลงานกลับบ้านได้ นั่นคือความประทับใจที่ได้เรียนกับมาสเตอร์วิชิต เวียงทอง...

วันนี้อยากเขียนต่ออีกเกี่ยวกับวิชาภาษาไทยครับ  จำไม่ได้แล้วจริง ๆ ว่า..ใครสอน??  (พี่ชายผมบอกว่าแกเรียนภาษาไทยกับมาสเตอร์สมบูรณ์) 

เจ้าพญาขี้ไคล (เด๋วจะเล่าเรื่องชื่อนี้ให้ฟัง อิอิ) ได้เรียนเรื่องโคลงกลอน แล้วทดลองแต่งตามฉันทลักษณ์ที่ได้เรียนมา ผมบันทึกไว้ในสมุดเงินซึ่งเป็นสมุดบันทึกภาพเล่มแรกว่าดังนี้...

บ้านเรา

บ้านเอ๋ยบ้านเรา คนอื่นเขาอิจฉาเป็นบ้าหลัง

เพราะบ้านเราแสนสกปรก รกรุงรัง มีที่นั่งฝุ่นจับนับเป็นเดือน

อีกที่นอนหมอนมุ้งไม่เคยเก็บ นกตะเข็บแฝงกายเพื่อหมายเฉือน

ทั้งจิ้งจกนกหนูก็มาเยือน โธ๋หนอ! เรือนของเราเศร้าจริงเอย

ผมแต่งบทกลอนเรื่องบ้านเรา เพื่อพรรณาถึง" บ้าน" ตัวเอง (my home) ดังที่ได้วาดรูปไว้ (ด้วยฝีมือที่ใช้ไม่ได้เอาเสียเลย)

เคยถ่ายรูปสวนลิ้นจี่พ่อเลี้ยงหม่องซึ่งอยู่ข้างบ้าน (ติดถนนทุ่งโฮเต็ล ซอย ๓) เลยนำมาตัดแล้วแปะติดไว้ (ต่อเสาไฟ) มองเห็นท้องฟ้า ต้นลิ้นจี่ และต้นมะพร้าว...

อ่อ... ร่ายสุภาพก็ได้เรียนครับ เว็บวรรณคดีน่าอ่านกล่าวว่า...

ร่ายสุภาพ เป็นคำประพันธ์ชนิดหนึงที่มีบังคับสัมผัสและการลงท้าย ร่ายสุภาพบทหนึ่งมีตั้งแต่ ๕ วรรคขึ้นไป แต่ละวรรคกำหนดให้มี ๕ คำ แต่ไม่กำหนดว่าจะต้องมี   กี่บทหรือกี่บาท จะแต่งให้ยาวเท่าไรก็ได้จนกว่าจะจบเนื้อความ สัมผัสบังคับของร่ายสุภาพ กำหนดให้คำสุดท้ายของวรรคหน้าส่งสัมผัสไปยังคำที่ ๑ หรือที่ ๒ หรือที่ ๓ เพียงดำใดคำหนึ่งในวรรคถัดไป มีข้อกำหนดสำคัญ ๒ ประการ คือ ๑. คำสุภาพ (คำที่ไม่มีรูปวรรณยุกต์) ถ้าคำสัมผัสเป็นคำสุภาพก็ต้องส่งสัมผัสกับคำสุภาพด้วยกัน แต่ถ้าคำสัมผัสเป็นคำที่มีรูปวรรณยุกต์ก็ต้องส่งสัมผัสกับวรรณยุกต์เดียวกันเท่านั้น  ๒. ร่ายสุภาพ จะต้องจบด้วยโคลงสองสุภาพเสมอ

ผมหัดเขียนร่ายสุภาพไว้ยังไงน้า??  ต้องเอามาให้ดูกัน อิอิ อายจัง

โอ้บุคลวิชัย นามแสนไกลเก่งกล้า อยู่กับย่าแต่เด็ก บ้านหลังเล็กอาศัย
แต่เมื่อใหญ่ไกลย่า ไม่รื่นร่าเริงเลย ครั้นเมื่อเคยมากขึ้น ก็ค่อยชื่นใจล้ำ
นั่งรถข้ามจังหวัด ตามจำกัดจำนวน เริ่มแปรปรวนชีวิต เข้าใกล้ชิดพ่อแม่
พึ่งเรียนแค่ปอสาม ไม่ต้องหามตากตรำ เพราะพ่อทำให้ใช้ ไร้ซึ่งโรคโรคา
พอย่างมาเจ็ดปี บัดนี้มีกำหนด เริ่มจับจดการบ้าน เรื่องคร้านเรียนเริ่มขึ้น
แต่ขอชื่นคุณพระ ขอเพื่อจะรักษา

โอ้พระคุณเที่ยงแท้ พ่อแม่นภาแพ้ พี่น้องเจริญ ยิ่งเอย

เดี๋ยวเล่าต่อครับ...

Ness handlebar

What a proud of my design and DIY jobs on Sahatsadeja, the one-last bicycle of mine, that should not be counted as a mouthful brag, isn't it? 

I unavoidably spent lots of time to study and weigh up before choosing any part compatible with the red-white Giant frameset.  First of all, about the handlebar, I should have picked the most suitable one for my uneasy-final-travel cycling.  Considerably it ain't a real waste if I throw my old drop-bar away and use it as a hat hanger. 

Indeed I don't want to hurt my bending back to death during a long journey before reaching my final destination.  So what kind of bike handlebar should be used instead, I wonder.

Ary Ashoor wrote in his interesting cycling blog that flat handlebars are the standard type of bars for most bikes. They are very popular among cross-country riders due to their versatility and simple, better for climbing, tight space, also lighter and cheaper. 

pics from citybicycleco.com - thanks!

For my white giant, if a flat handlebar selected then what size of the stem should be used with? What degree of the stem and which brand should be purchased?  I do realise that good stems are not cheap at all.

Please don't ask me more about the stem, I eventually opted for a new Ness integrated carbon handlebar which came in desired colours.

 

 

 

 

 

Ness means "being in good condition, quality and degree". I do not doubt for sure.