โรงพยาบาลห้างฉัตรในวันที่ดอกไม้บาน

ช่วงนี้ไปทางไหนก็เห็นแต่ดอกไม้บาน...

 

2 พฤษภาคม 2566 ตาแก่บ้านขามแดงไปโรงพยาบาลห้างฉัตรอีกครั้ง (พาพี่ชายไปเจาะเลือด)...พิงจักรยาน (เจ้า Bruiser) ไว้กับรั้วเหล็กตรงจุดรับส่งคนไข้ใกล้กับสวนหย่อม

 

 

ทางขึ้นสำหรับยานพาหนะที่จะไปจุดรับส่งผู้ป่วยอยู่ตรงนี้ครับ... 

 

 

วันนี้มีกล้อง Nikon D50 ที่คุณเมธีให้มาพร้อมกับเลนส์ 50 mm ของจีนยี่ห้อ Yongnuo  ห้อยคอไปด้วย ในช่วงที่รอ ผมก็เดินเก็บภาพเหล่าพฤกษาใหญ่น้อยมาฝากเพื่อน ๆ 

 

 

 

 

เจ็ดโมงกว่า ๆ แสงจ้าเริ่มสาดส่อง...

 

ผู้คนกำลังเดินทางมา...

 

 

อืมมม... เจ้าเลนส์ตัวนี้มันใช้ยากเอาการ ตาแก่สายตาไม่ดีหมุนหาโฟกัสลำบาก!! 

 

 

อย่าลืมล้างมือด้วยนะครับ!

โรงพยาบาลสวย ผู้อำนวยการใจดี เป็นที่ ๆ ผมต้องพึ่งพาอาศัยในช่วงบั้นปลายครับผม!

ทำที่วางเตาแก๊สร้านเปียโน

 อากาศยังคงร้อนจัด!

 

ผมมีวิธีการวัดระดับความร้อนอยู่ 2 อย่างคือ หนึ่ง...ออกไปที่หน้าอ่างล้างจานในครัวหลังบ้าน ยืนให้ชิดกับหน้าต่าง ถ้ายังสัมผัสได้กับไอแดดร้อนผ่าวที่แผ่เข้ามา ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอากาศข้างนอกนั้นเหลือจะทน (unendurable) 

 

หรือไม่ก็ลองขึ้นไปสัมผัสกับแสงแดดโดยตรงบนดาดฟ้า หุหุ ขนาดต้นไม้ยังตายเรียบ กล้วยตากใช้ได้เพียงแค่ 2-3 แดด หากออกไปปั่นจักรยานเดินทางไกลตอนนี้ รับรองว่าสุกก่อนถึงจุดหมายปลายทางเป็นแน่แท้...

 

สอง...ดูปริมาณของคนที่ขับขี่ยานพาหนะสองล้อไปมาบนทางหลวงลำปาง-เชียงใหม่ แต่ก่อนผมเคยเห็นนักปั่นจักรยานท่องโลกพร้อมสัมภาระเต็มพิกัดขี่ผ่านหน้าบ้านแทบทุกวัน...(อย่างน้อยก็หนึ่งคน) แต่เดี๋ยวนี้เป็นปี ๆ มาแล้วไม่เคยเห็นแม้แต่คนเดียว! 

 

Smog หรือหมอกควันดูเหมือนว่าจะลดปริมาณลงบ้างแล้ว หลังจากมีฝนเทลงมาขับไล่ แต่กระนั้นมลภาวะก็ยังคงมีอยู่ไม่น้อย 

ที่จะได้เห็นท้องฟ้าสีครามสดใสกับภาพภูเขาทะมึนอยู่ไกลสุดสายตานั้นช่างเป็นเรื่องยากเสียจริง!

การวัดสภาพอากาศสองวิธีบอกให้ผมอยู่บ้าน ช่วงนี้ให้เลิกคิดที่จะออกไปเสี่ยงกับความร้อนบนท้องถนน...

ภาพจากรายการเรื่องเล่าเสาร์-อาทิตย์ (ขอขอบคุณ)

ผมหันกลับไปทำงาน ติดตั้งระบบเสียงสำหรับวิทยุออนไลน์ ใกล้ครบสมบูรณ์แล้ว ยังขาดอยู่แค่เพียงไมโครโฟน

ส่วนเรื่องระบบภาพที่จะถ่ายทอดให้เห็นการเล่นเปียโนหรือหีบเพลงและร้องเพลงนั้น...คงต้องรอกันต่อไป!

อ่อ...เมื่อวานนี้ติดตั้งที่วางเตาแก๊สเพื่อประกอบอาหารสำหรับร้านเปียโน ผมตัดแผ่นเหล็กซึ่งนำมาจากชั้นตู้เก็บเอกสาร ขัดสนิม ทาสี และวางเข้ากับขารองรับที่ทำเตรียมไว้เมื่อสองวันก่อน ภาพอย่างที่เห็นครับผม

รอก่อนนะ... เพื่อน ๆ ที่อยากมานั่งฟังเพลงหรือคุยกันที่ร้านเปียโน ห้างฉัตร!

เส้นทางไปแม่ฮ่องสอน

วันนี้ผมนำเอาแผนที่ทางหลวงซึ่งขอไว้เมื่อครั้งที่ปั่นจักรยานจากพิษณุโลกกลับอุตรดิตถ์...ออกมากาง

กำลังคิดว่าถ้าปั่นจักรยานไปแม่ฮ่องสอน (อยากกินผัดผักบุ้งไฟแดงลุงหยางอ่ะ) ผมจะใช้เส้นทางไหนดี มีให้เลือกใหญ่ ๆ สองเส้นทางคือ จากห้างฉัตรขึ้นเหนือ ไปแวะเยี่ยมอาจารย์จัตุรัสแล้วไปหาเพื่อนที่ป่าซาง แล้วจึงค่อยปั่นออกไปยังกิ่งอำเภอดอยหล่อ อำเภอแม่แจ่ม เดินทางข้ามเขาไปจนถึงทางหลวงสู่เมืองแม่ฮ่องสอน...

อีกเส้นทางนึงก็คล้าย ๆ กันคือ ในช่วงครึ่งหลังนั้นเหมือนกันเลย แต่ช่วงแรกผมจะไม่ปั่นขึ้นดอยขุนตาลไปแม่ทา แต่จะปั่นออกทางเกาะคาไปอำเภอเสริมงาม กิ่งอำเภอทุ่งหัวช้าง แวะเยี่ยมเพื่อนสว่าง จินดาหลวงที่บ้านโฮ่ง แล้วค่อยออกไปยังอำเภอจอมทอง ออบหลวง ไปจนถึงพบเส้นทางไปแม่ฮ่องสอนดังที่ได้วางแผนไว้แต่แรก...

ผมต้องรอดูสถานการณ์ก่อนนะครับ ที่สำคัญมากคือ หากปริมาณหมอกควันและอากาศร้อนไม่ลดลงจนถึงจุดที่ไม่ก่อให้เกิดอันตราย ผมก็จะยังไม่ไป และถ้าไปก็จะใช้เจ้า Bruiser จักรยานเสือภูเขา 10 สปีดซึ่งมีดิสก์เบรคที่มั่นใจได้มากกว่า พร้อมกับกระเป๋าตูดมด และ backpack

 

 

ไม่ต้องทำอะไรมาก จัดของเสร็จคว้าจักรยานปั่นไปได้เลย!

รายงานความคืบหน้า...

ขอขอบคุณเพื่อน ๆ ที่สนใจและให้กำลังใจผมในการปรับปรุงร้านเปียโน ห้างฉัตร ตอนนี้เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นแย้ว...

 

 

เรื่องเครื่องเสียง...ผมนำ mixer ขนาดจิ๋วซึ่งซื้อไว้นานแล้วมาต่อกับชุด compact ยี่ห้อ Sony  (ซื้อมือสองไว้นานนับสิบปี เอามาซ่อมพัดลมระบายความร้อนเสียหน่อยก็ใช้ได้) ต่อลำโพง 5 ตัว (ใช้ลำโพง Creative ที่นำขึ้นมาจากกองสัมภารก)  ลากสายแลนจากเร้าเตอร์เข้ากับเครื่องคอมพ์ฯ เพื่อใช้งานอินเทอร์เน็ต (ต้องขอบพระคุณคุณโกสิน ผู้อำนวยการฝ่าย Network บริษัททรู ผู้สนับสนุนค่าอินเทอร์เน็ตทุก ๆ เดือน) 

ผมพยายามประหยัดค่าไฟ อันไหนใช้พลังงานจากระบบโซล่าเซลล์ได้ก็ทำ

การปรับปรุงร้านเปียโนซึ่งอยู่ชั้นล่างก็รุดหน้าได้เรื่อย ๆ ครับ....

 

ไม่มีอะไรครับ ใช้ความอดทนเท่านั้น จนกว่าจะถึงวันนั้น วันที่เพื่อน ๆ จะได้มาแวะเยี่ยมเยียนและปั่นเจ้าแชมป์จักรยานที่ผมประกอบเตรียมไว้ให้ ไปเที่ยวดอยขุนตาล แม่เมาะ เกาะคา บ้านสันทราย แก่งหลวง ฯลฯ

 

เวลาเหลืออีกไม่มากแล้วครับ!!!

เด็กน้อยบ้านปันง้าว

เช้านี้ตาแก่เมืองรถม้าออกจากบ้านร้านเปียโนประมาณ 6 โมงกว่า...ปั่นเจ้า Bruiser ไปตลาดสดบ้านปันง้าว

ตั้งแต่ตั้งตีนผีใหม่เมื่อเดือนที่แล้ว... เจ้า Bruiser เปลี่ยนเกียร์ได้ครบ (11 ถึง 40 เฟือง) ผมปั่นลงท้องร่องถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ได้สบาย

 

ก่อนข้ามท้องร่องไปบ้านปันง้าว...หยุดถ่ายรูปพระอาทิตย์กลมโตไว้หน่อย (รู้สึกว่าเจ้าจะเปลี่ยนตำแหน่งไปอยู่ทางทิศเหนือมากไปหน่อยนะ?)

 

ช่วงนี้ดอกไม้บานด้วยอ่ะ...

 

ที่ตลาดคงงดงามด้วยสีสันแบบบ้านนอก...มิใช่ห้างหรูในเมือง!

 

ได้เจอเด็กน้อยคนนึง เป็นหลานของแม่ค้าผู้เก็บผักจากบ้านมานั่งขายตรงทางแยกข้างวัดปันง้าว คุณยายบอกผมว่าคุณพ่อของน้องเพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อไม่กี่วันมานี้ มันทำให้ผมรู้สึกเศร้าใจ... 

ให้ตังค์แล้วปั่นจักรยานกลับบ้าน...

ชีวิตของเด็กน้อยจะเป็นเช่นไรในอนาคตอนางอ ผมรู้สึกไม่ม่วนใจสักเท่าใด!!

คุณหมอและ อสม. มาตรวจสายตาให้ถึงบ้าน

วันที่ 28 เมษายาน 2566... เวลาประมาณ 11 โมง รถเก๋งสีบรอนซ์เงินคันงามเข้ามาจอดใต้ต้นมะยมหน้าร้านเปียโน...

 

เป็นคุณหมอ อสม.บ้านขามแดง และสาว ๆ นักศึกษาฝึกงานอีก 3-4 คน...พากันมาตรวจวัดสายตาให้พี่ชายของผมซึ่งไม่สามารถไปรับการตรวจได้ที่เทศบาลห้างฉัตร กล่าวคือเค้าตามมาตรวจให้ถึงบ้าน นับเป็นพระคุณยิ่ง คงไม่มีที่ไหนในโลกอีกแล้วที่ความเมตตาต่อผู้สูงอายุจะได้รับการเผื่อแผ่ถึงบ้านได้เหมือนในประเทศไทย! ผมจัดเตรียมสถานที่ไว้รอตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

มีแต่พี่ชายผมเท่านั้นที่ไม่ค่อยให้ความร่วมมือสักเท่าใด กว่าจะขยับลงมาจากขั้นสามได้ก็แสนจะสุดทน ทั้ง ๆ บอกล่วงหน้าก่อนที่เจ้าหน้าที่จะมา!

ขออภัยที่เผลอบ่น! สิ้นเวรสิ้นกรรม ผมได้ออกเดินทาง final trip เมื่อใดก็จบข่าว!

 

คุณตา...นี่กี่นิ้วคะ?

นอกจากนั้นแล้ว ยังนำหน้ากากอนามัย (mask) อย่างดีที่ป้องกัน PM 2.5 ได้มาแจกให้ด้วย...(ให้พี่ชายผมคนเดียว อิอิ ตาน้องชายที่เห็นปั่นจักรยานไป ๆ มา ๆ ไม่ต้องก็ได้)

เรียบร้อยก็ถ่ายภาพไว้เป็นหลักฐานในการปฏิบัติงานที่เยี่ยมยอดไว้หน่อย...

จริง ๆ แล้วน้องชายซึ่งอายุน้อยกว่าลุงเสื้อเหลืองแค่ 2 ปีก็สภาพแย่ไม่น้อยเลย หุหุ จะตกบันไดวันใดก็ไม่รู้? ขึ้น ๆ ลง ๆ จัดหาข้าวให้พี่ชายกินทุกวัน

สั่งไว้ก่อนเลยว่าถึงวันนั้นขออย่าได้ทำ CPR นะครับ... ส่งไปลงถังน้ำยาที่คณะแพทย์ศาสตร์ลูกเดียว!