คิดถึงวัดเวฬุวนาราม

เมฆดำปกคลุมอยู่เหนือบ้านห้างฉัตร ผมรีบขึ้นไปตรวจเช็คบนดาดฟ้าก่อนที่ฝนจะเทลงมา

 

 

ต้องสำรวจว่ามีสิ่งกีดขวางทางเดินน้ำหรือไม่ เกรงว่าหากฝนตกลงมาหนัก ๆ น้ำระบายไม่ทัน...อาจล้นไหลลงไปชั้นล่างได้ ผมคิดในใจว่าคงต้องเจาะรูระบายน้ำใหม่อีกรูนึงเพื่อให้ระบายน้ำได้เยอะขึ้น แค่อึดใจเดียวฝนก็โปรยลงมา ท้องฟ้าด้านเหนือมองไม่เห็นดอยขุนตานแล้ว ละอองฝนจับอยู่หน้าเลนส์เห็นเป็นจุด ๆ... 

 

 

จากดาดฟ้าเดินลงมา ผ่านกล่อง inverter เห็นระดับไฟลดลงจนเกือบถึงจุดต่ำสุด ทุกวันผมเปิดใช้ไฟฟรีให้กับระบบคอมพิวเตอร์ได้ตั้งแต่เช้าจรดเย็น วันนี้ทำไม่ได้แล้ว...ต้องสับคัทเอาท์ไปใช้ไฟบ้าน

 

ตาแก่เดินลงบันไดมาชั้นสี่ที่ทำครัว มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นฝนเริ่มกระหน่ำ 

 

ทำให้นึกถึงสวนอู่หลง  ต้นไม้คงได้รับน้ำทำให้อยู่รอดได้อีกสักระยะนึง ก่อนที่จะต้องเผชิญกับความแห้งแล้ง!

 

ลงมาชั้นสอง มองออกไปนอกบานเกล็ด (เปิดไว้ให้รับลม ละอองฝนไม่สาดเข้ามา) ผมย้ายลงมานอนห้องเล็ก ๆ นี้ได้เป็นปีแล้ว รู้สึกว่าร่างกายทรุดโทรมลง ระบบหายใจไม่ราบรื่นเหมือนเดิม แถมมีอาการปวดหัวรออยู่ทุกเช้าที่ลืมตาตื่นนอน ไม่รู้สาเหตุเหมือนกัน ??? ทุกคืนจะฝันเห็นแต่คนที่ตายไปแล้ว ต้องตื่นขึ้นกลางดึกอยู่เป็นนิจ! นอนบนเตียงที่พี่ชายนอนหายใจเฮือกสุดท้าย ทุกเช้าที่ลืมตาขึ้นมาเห็นแต่ภาพเดิม ๆ ได้ยินเสียงจากภายนอกเข้ามาในห้องอับ ๆ เช่นนี้ทุกวี่วัน! 

 

  

ตระหนักถึงภัยแล้งซึ่งกำลังจะมากับภาวะเอลนีโญ...ผมคิดถึงวัดเวฬุวนาราม เห็นว่ากำลังซ่อมถังเพื่อเตรียมเก็บน้ำไว้ให้กับบรรดาสรรพสัตว์ทั้งหลายในช่วงขาดแคลนน้ำ!

 

ภาพจาก Facebook วัดเวฬุวนาราม - ขอขอบคุณ

 

คิดถึงตัวเองว่าเหลือชีวิตเดียว คงไม่มีปัญหาเรื่องน้ำกินน้ำใช้ แต่บรรดาสัตว์น้อยใหญ่ที่น่าสงสารนับร้อยชีวิตซึ่งอาศัยอยู่ในวัดคงลำบากหากน้ำมีไม่เพียงพอ ความทุกข์ทรมานของเขามีมากกว่าตาแก่บ้านห้างฉัตรหลายเท่าทวีคูณ โดยเฉพาะที่เจ้าตัวเล็กที่เจ็บป่วย...

ภาพจาก Facebook วัดเวฬุวนาราม - ขอขอบคุณ

ขอเวลาอีกสัก 2-3 วัน ผมกำลังเตรียมไปวัดเวฬุวนารามครับ