ผมไม่ใช่ผ้าขี้ริ้วห่อทอง

มีชาวบ้านบางคน คิดว่าตาแก่บ้านห้างฉัตรมีเงินมีทอง บ้างก็ว่าเป็นผ้าขึ้ริ้วห่อทอง หุหุ 

 

 

Facebook "ภาษาอังกฤษเพื่อชีวิตที่ดีขึ้น" อธิบายว่า...

ผ้าขี้ริ้วห่อทอง สุภาษิตไทย ตรงกับภาษาปะกิตว่า You can't judge a book by its cover  ซึ่งแปลว่าเราไม่ควรตัดสินว่าหนังสือจะดีหรือไม่ดีจากแค่หน้าปก

จริง ๆ แล้ว...ผมมิใช่ผ้าขี้ริ้วห่อทองหรอกครับ ทองคำแม้เท่าหนวดกุ้งก็ไม่มีจะให้ห่อ  ตาแก่บ้านห้างฉัตรอาจมีบ้าน มีที่ดิน มีสมบัติราคาไม่แพง อันเป็นปัจจัยในชีวิต แต่ก็หาได้มีรายได้พอที่จะอยู่ได้แบบทั้งกินทั้งเที่ยวและซื้อของแพง ๆ อย่างคนทั่วไป!  ถ้าจะเที่ยวก็แบบประหยัดสุด ๆ

 

 

อาหารก็ไม่ต้องไปนั่งกินตามเหลา เพราะทำกินเอง ขนมปังทำครั้งนึงกินได้ 1 สัปดาห์++  (แกงเผ็ดโปรตีนเกษตรหม้อนึง 5 มื้อ ไม่นับผัดโปรตีนเกษตรคลุกเม็ดพริกไทยแบบเนื้อสวรรค์ และของหวานล้างปากอย่างเช่นข้าวเหนียวดำ...)

 

 

อ่อ...วันนี้ยังไม่ไปวัดเวฬุวนาราม (เพราะยังไม่พร้อม)  กำลังคิดว่าจะไม่พาเจ้า Banian จักรยานพับล้อ 20 นิ้วขึ้นรถไฟไปลงสถานีแม่ทะหรือสถานีศาลาผาลาดแล้วปั่น 10 กิโลเมตรไปวัดเวฬุฯ  อยากจะปั่นเจ้ายักษ์จากบ้านห้างฉัตรไปเลยล่ะ ไม่รู้ว่าหลวงพ่อท่านจะให้นอนในวิหารศาลาหลังใหญ่เหมือนเดิมหรือเปล่า?

 

นอนง่าย...กินง่าย ไม่ต้องเป็นภาระแต่อย่างใด เช้านี้ผมตัดผมตัวเองให้สั้นกว่าเดิม...

 

 

เมื่อเป็นหนุ่ม...ผมดกดำ บางครั้งก็ไว้ทรงสี่เต่าทอง อาจารย์อำนาจ ทองปั้น วิทยาลัยเทคนิคภาพพายัพ (เรียนอยู่ปี 2509 - 2512) เรียกผมว่า "ไอ้หมาจู" 

 

 

ตอนบรรพชาที่วัดป่าเลไลยก์ สุพรรณบุรี ก็ไว้ผมยาวอย่างที่เห็น... 

 

 

ผมยาวมัดจุกก็เคยนะ...

 

 

เลิกเข้าร้านตัดผมมานานนนน... (จนลืมไปแล้ว) ไม่สนใจว่าจะต้องหล่อหรือดูดี ผมซื้อปัตตาเลี่ยนตัวเล็ก ๆ ติดตัวไว้ตัดผมตัวเองและโกนหนวด  ไม่ต้องไส่การ์ดหรือหวีและไม่ต้องส่องกระจก แค่จับเจ้าตัวเล็กถูไถไปบนหัวตามชอบใจ คิดในใจว่าแม้จะแหว่งหรือดูน่าเกลียด ใครจะมาสนใจ...แค่ตาแก่คนนึงเท่านั้น

 

 

ไม่ต้องเสียค่าตัดผม ไม่ต้องซื้อเครื่องสำอางค์ใด ๆ ประหยัดได้หลายอัฐ ทำไมผมจะอยู่ไม่ได้ แม้แต่สบู่หอมก้อนใหญ่ที่น้องส่งมาให้ ก็ใช้จนแทบละลายหายไปทั้งก้อน (ฮา) 

ไม่ใช่ผ้าขี้ริ้วห่อทอง แต่ผมใช้ชีวิตเช่นนี้...ถึงได้ไม่กลัวความจนงัยล่ะ