Not yet... but it won't be long!

ภาพ captured จากข่าวใน YouTube - ขอขอบคุณ

ภาพความเสียหายจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวขนาด 7.4 แมกนิจูดที่โคลอมเบียเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 2569 ทำให้ผมต้องหันมาพิจารณาตนเอง...  

ภาพ captured จากข่าวใน YouTube - ขอขอบคุณ

ทุกวันนี้ผมอาศัยนอนอยู่บนชั้นสองของอาคารพาณิชย์ริมทางหลวงหมายเลข 1 

ในวันที่แผ่นดินไหวในพม่าจนตึก สตง. ถล่ม ผมนั่งอยู่บนเตียงนอนที่ชั้นสี่ เป็นสัมผัสครั้งแรกกับการไหวที่รุนแรงที่สุด ครั้งนั้นมันมิใช่แผ่นดินไหวโดยตรงที่บ้าน แต่มันทำให้ผมมีคำถามว่าหากเกิดแผ่นดินไหวตามแนวรอยเลื่อนใกล้บ้าน อย่างเช่น รอยเลื่อนแม่ทาหรือรอยเลื่อนเชียงราย รุนแรงมาก ๆ อาคารบ้านห้างฉัตรจะยังคงตั้งอยู่ได้อย่างปลอดภัยหรือไม่??

 

ภาพจาก Facebook ฮาลำพูน - ขอขอบคุณ

 

หากนอนอยู่ที่สวนอู่หลง เกิดแผ่นดินไหวหนักแค่ไหน อย่างมากผมก็คงล้มกลิ้งลงกับพื้น ไม่มีเศษอิฐเศษปูนตกลงหัว ไม่มีผนังล้มทับ!!

 

 

 

และถ้าวันนั้นหากยังมีเจ้าหมาดื้ออยู่ด้วย คงจะคว้าเข้ามากอดไว้แนบอก....

 

ต่อจากนี้...คิดว่าภัยพิบัติจะมีมากและรุนแรงขึ้นอย่างแน่นอน ถามว่ากลัวมั้ย? ตอบได้ว่า "ไม่กลัว" (จริง ๆ นะครับ ผมมิได้เสแสร้ง) อยากเห็นด้วยซ้ำว่า coda บทเพลงชีวิตท่อนสุดท้ายของผมจะเป็นเช่นไร!   การนอนติดเตียง มีสายสวนเข้าท่อปัสสาวะ สายยางสอดเข้ารูจมูกลงไปในกระเพาะอาหาร หรือต้องคาบท่อออกซิเจน ผมไม่ขอรับสภาพใด ๆ ทั้งสิ้น เห็นความตายมามากแล้วครับ เห็นจนไม่รู้สึกกลัว... 

 

ไม่มีอะไรเป็นของตนตลอดกาล อยากถามสหัสเดชจังเลยว่าถ้าไม่มีตาแก่คนนี้แล้ว เจ้าอยากไปอยู่กับใคร?

 

 

แม้ว่า fully-loaded bikepacking ได้เตรียมเสบียงไว้แล้ว แต่ร่างกายยังไม่พร้อมครับ ยังพาเจ้ายักษ์ ้hit the road ไม่ได้!!

 

มือเหี่ยว ๆ ของผมยังจับกุมแฮนด์รถไม่ได้...

 

 

  

เห็นภาพของพี่และเพื่อนผู้จากไป...  

 

 

 

 

คิดถึงคำพูดของ จูบา บอกกับ แม็กซิมัส ผู้จากไปว่า "I will see you again, but not yet...not yet". 

 

ภาพจากวิกิพีเดีย - ขอขอบคุณ

 

It won't be long!