โคลงเคลง ๆ

ชะลอการเดินทางสู่วิเวกไว้ก่อน! ตื่นมาเช้านี้ด้วยอากาศโซซัดโซเซ ตาแก่บ้านห้างฉัตรยังหาความสมดุลในทุกย่างก้าวมิได้!!

 

 

ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น แต่ก็ยังอดคิดถึงเพื่อน ๆ มิได้ ถ้าหายไปดื้อ ๆ ผู้ที่เคยเห็นผมในโลกออนไลน์กว่าล้าน...เอ้ย...สิบกว่าคนจะคิดอย่างไร?? ผมก็เลยเขียนบล็อกต่อด้วยความสังเวชในตัวเอง ทุกเช้าได้เห็น Bruser กับ สหัสเดช ซึ่งได้รับการปลดระวางแล้ว...รู้สึกหดหู่ ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี?

 

 

ขึ้นมาชั้นสี่...นั่งบนเก้าอี้ที่เคยมีอู่หลงหมอบอยู่ใกล้ ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนกับนั่งอยู่ในเรือล่องลอยอยู่ในทะเลอันอ้างว้าง...โคลงเคลง ๆ!!  

 

 

ซักผ้าขึ้นไปตากบนดาดฟ้า...

 

 

ตอนนี้เหลือต้นไม้นิดเดียว นอกนั้นลำเลียงไปไว้ที่สวนอู่หลงหมดแล้ว 

 

ยังฝันถึงคนตายอยู่แทบทุกคืน ผมคิดว่าก่อนสิ้นปีจะมีการจากไปของผู้คนอีกหลายคน (อาจจะทั้งตัวเองด้วย!)

ภาพดอกไม้จันทน์ ถ่ายที่สุสานไตรลักษณ์ งานฌาปนกิจอาจารย์เด๋ หัวหน้าภาควิชาดนตรี ม.ราชภัฏ

คิดถึง "ป้าตินติน" ซึ่งเคยคุยด้วยที่พม่า...จำได้ว่าคุณป้าอยากจะยกหลานสาวให้มาอยู่ด้วยที่เชียงใหม่ 

 

 

ตอนนั้น...หนุ่มไทยนั่งรถโดยสารจากมัณฑะเลย์ (1) ตั้งแต่เช้ามืด มาที่สถานีรถไฟในเมะทีลา (2) เพื่อขึ้นรถไฟกลับไปย่างกุ้ง (3)...

สลัดเรื่องราวในอดีต...หันมาทำงานเรียกคืนสติ ทำป้ายให้สวนอู่หลง โดยใช้โซ่เก่าจักรยาน 

 

  

ตั้งใจทาพื้นไม้ด้วยสีแดงเข้ม ส่วนโซ่ทาด้วยสีทอง เหมือนกับสีป้ายในวัดวาอารามส่วนใหญ่ 

 

 

ทิ้งไว้แค่นี้ก่อน...กลับจากปลีกวิเวกแล้วค่อยทำต่อ