คิดถึงฮอยอัน

คิดถึงวันที่ปั่นจักรยานจากตัวเมืองฮอยอัน ประเทศเวียดนาม ไปเล่นน้ำทะเลที่ชายหาด ผมอยากมีร่างกายที่ทรงตัวได้ดีเช่นวันนั้น!

 

 

 

อาการเวียนศีรษะ (dizziness) ยังคงไม่คลายมือ...ทุกวันนี้ผมเดินขึ้นลงบันไดแบบเดิม (ไม่ต้องจับราวบันได) ไม่ได้แล้ว!

 

ภาพจาก pixabay.com - ขอขอบคุณ

 

อยากทำงาน DIY ให้เสร็จเร็ว ๆ เพื่อจะได้หยุดเดินขึ้นลงบันไดหาค้อนที่ไม่รู้ว่าวางไว้ตรงไหน...ผมไปตลาดแล้วกลับมาตีไม้ระแนงต่อ...

 

 

 

ถ่ายภาพประตูเข้าห้องพัก HBH (Hangchat Backpacker Hostel) ที่นี่ไม่มีน้องหมาครับ แต่มีรูปติดไว้...

ด้านข้างคือ Forrest Gump Corner....

อยู่ตรงกันข้ามคือมุมคุณบิม...

ขอตัวไปตอกตะปูต่อก่อนน้าาาาาาาาา

Move forward duty via dizziness

วันนี้รู้สึกเวียนหัวครับ!ดูเหมือนว่าร่างกายจะส่งสัญญาณเตือนว่า "ใกล้แล้วนะ" จวนได้เวลาที่จะต้องหยุดจับค้อนตีตะปูได้แล้ว (ตอกตะปูงอและโดนหัวแม่มือบ่อย)

;

งานติดตั้งประตูและผนังกันหนูขึ้นชั้นสองมิอาจแล้วเสร็จได้ดังใจนึก! คงต้องเลื่อนแผนการปั่นจักรยานออกไป (เจ้า Bruiser เข้าใจดีบอกว่า "รอได้")  อย่างไรเสีย ผมก็ขยับก้าวไปได้อีกไม่น้อย ถึงตอนนี้ตัดและตีไม้ระแนงได้เกือบครบแล้วครับ...

 

 

ยกเครื่องปรับอากาศแบบเคลื่อนที่ลงมาตั้งตรงนี้ ให้มีท่อระบายลมร้อนออกทางด้านหลัง...

ยังหาไม้หน้าสามมาทำต่อไม่ได้ครับ!

Garie Beach YHA Hostel

อย่างที่ผมบอกเพื่อน ๆ ว่าหนูขึ้นมากัดหนังสือและทำความเสียหายให้ไม่น้อย จดหมายที่ผมเขียนถึงแม่ในช่วงที่ไปผจญภัยในออสเตรเลียก็ถูกแทะจนมีสภาพอย่างที่เห็น...

 

 

ของเดิมเป็นอย่างนี้ฮับ...

 

 

ผมเขียนถึงแม่ว่า...

ออสเตรเลีย

2 มกราคม 2532

กราบเท้าคุณแม่ที่เคารพรักยิ่ง

ขณะนี้ ผมกำลังนั่งอยู่ในห้องครัวของบ้านพักที่ชายหาดซึ่งมีชื่อว่า "แกรี่" เช้านี้ท้องฟ้าแจ่มใส ลมค่อนข้างแรง ผมสามารถมองเห็นทะเลไกลออกไปสุดขอบฟ้า ที่พักที่ผมอยู่ขณะนี้เป็นบ้านหลังเล็ก ๆ ใกล้กับชายหาด มี 2 ห้องนอน ห้องหนึ่งสำหรับผู้หญิง และอีกห้องสำหรับผู้ชาย แต่ละห้องมีเตียง ที่นอน หมอน และผ้าห่ม สามารถพักได้ห้องละ 8 คน เมื่อคืนนี้ผมนอนคนเดียวที่บ้านหลังนี้ เพราะอากาศไม่ดี คนที่มาพักก่อนหน้าผมประมาณ 8 คนกลับไปกันหมด เขาทั้งอาหารไว้ให้มากมาย รวมทั้งเครื่องดื่มและเทียนไข

ที่นี่ไม่มีไฟฟ้า อยู่ห่างจากซิดนี่ย์ประมาณ 50 กิโลเมตร ผมนั่งรถไฟจากซิดนี่ย์ไปลงที่สถานี "วอเตอร์ฟอล" แล้วโบกรถเก๋งคันหนึ่ง เขาพาไปส่งที่ชายหาดซึ่งอยู่ทางด้านตะวันออกของป่าสงวนแห่งชาติ (ทำให้ผมไม่ต้องเดิน 12 กิโลเมตรจากสถานีรถไฟ เพียงแค่เดินลัดไปตามชายหาด เดินขึ้นเขานิดหน่อยก็ถึงบ้านพักแห่งนี้แล้ว

บ้านพักนี้ไม่มีคนดูแล เขาให้ผู้ที่มาพักรับผิดชอบตัวเอง มีห้องครัวและอุปกรณ์....

 เสียดายจังเจ้าหนูกัดข้อความที่ผมเขียนถึงแม่ออกไป จนอ่านเกือบไม่ได้ใจความ!!

XXXXXXXXXXXXXX

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

ผมคิดถึงแม่มาก ไม่มีใครประเสริฐ XXXXXXXXXXXXXXXXXXX

แทบเท้าที่แทนที่ผมจะดูแลแม่ และพาแม่เที่ยวชมสถานที่....XXX  ดูแลเขา ผมรักแม่สุดหัวใจ และจะกลับมาหาโดยเร็วที่สุด XXXXXXXXXXXXXXX

นับตั้งแต่อยู่ซิดนี่ย์มาได้เกือบ 2 XXXXXXX

ไปเล่นซึงได้เงินมาจับจ่าย เหมือนกับว่ามีคนช่วย XXXXXXXX

ผมไปเล่นมาแค่ 3 ชั่วโมงก็ได้มา 30 เหรียญ หรือ XXXXXXXXXXXXX

ผมไม่ได้ไปทำเงินทุกวัน เพราะอยากจะพักผ่อนและท่องเที่ยว XXXXXXXXXXXX

ผมหวังว่าแม่และทุกคนคงสบายดี XXXXXXXXX

ป.ล. ผมซื้อเสื้อยืด 1 ตัว ราคา 12 เหรียญ (240 บาท) XXXXX และเก่า 1 ตัว ราคา 2 เหรียญ (40 บาท)

 ยังดีหน่อยที่หนังสือคู่มือ YHA (Australia Youth Hostel Association) ฉบับปี 1989 มิได้ถูกหนูกัด

 

เปิดหน้า Garie Beach YHA Hostel ให้ดูหน่อย...

 

 

จองห้องพักและรับกุญแจได้ที่ YHA Office, 176 Day Street, Sydney  ค่าพัก $4 สำหรับ Senior และ $2 สำหรับ Junior ผมมีรูป Garie Beach Hostel ที่ถ่ายไว้ด้วยกล้องฟิล์มมาให้ดูด้วยครับ

 

 

อ่อ... Hostel แห่งนี้ถูกไฟใหม้ไปแล้วครับ

Hold up, Bruiser

อากาศเย็นลง ฝุ่นควันก็ลดแล้ว... เจ้า Bruiser เร่งเร้าให้ผมออกเดินทาง "ปั่นจักรยานไปเสริมงาม" ! 

 

 

ผมบอกเจ้าเพื่อนยากให้รอก่อน ขอใส่ประตูและกั้นฝาให้เสร็จ จะได้เดินทางนานขึ้นและไปได้ไกลกว่าที่คิดไว้ ตอนนี้งานเหลือไม่มากแล้ว...

 

ไม่ซื้อวัสดุใหม่มาใช้ ผมเก็บไม้ระแนงมาตัดเตรียมไว้...

ฝากั้นก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง...เรียบร้อยแล้วหนูเข้าไม่ได้แน่!

อีกวันเดียวน่าจะเสร็จ!

เลือกเพราะอยากเป็นกำลังใจให้

เร็ว ๆ นี้ ผมเขียนลง journey diary ของผมว่า...

ปั่นจักรยานไปตลาดบ้านปันง้าว เห็นป้ายหาเสียงของพรรคการเมืองที่ตั้งอยู่สองข้างทาง อยากจะอาเจียนใส่ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...ไอ้พวกที่เขียนบอกว่าจะให้นั่นให้นี่ หากได้เป็นรัฐบาล ก็ผ่านมาแล้ว 8 ปี มันมีอะไรดีขึ้นเหรอ?

ภาพประกอบ นำมาจากข่าวสดออนไลน์ - ขอขอบคุณ

เห็นป้ายหาเสียงพรรคหนึ่ง มีรูปนาย 84,000 เซลล์ พร้อมกับนำเสนอไฟฟ้าราคาถูก ผมคิดในใจว่า "ไอ้... (animation) เอ้ย...ตอนมึงบริหารประเทศมาเกือบ 9 ปี ไม่ทำ พอตอนนี้ยังมีหน้ามาผายลมออกปากว่าจะลดค่าไฟฟ้า"

เบื่อไว้ย! จริง ๆ แล้วไม่อยากเขียนเรื่องการเมือง เพียงแต่วันนี้เค้าเลือกตั้งกัน ผมตัดสินไป ทั้ง ๆ เคยคิดว่าจะไม่ไป เพราะไม่รับอำนาจที่มาจากเผด็จการ อย่างไรเสียพรรคเพื่อไทยก็คงจะยึดลำปางได้ทุกเขต แต่ผมก็เลือกพรรคก้าวไกลทั้งสองใบ อยากจะบอกคุณไก่ (ผู้สมัครเบอร์ 8 ของพรรคก้าวไกล) ว่า ผมเลือกคุณ เพราะอยากให้กำลังใจให้สู้ต่อไป แม้ว่าเจ้าของโรงน้ำแข็งใหญ่จะไม่ชนะการเลือกตั้ง แต่ก็ขอให้ตั้งหน้าทำความดีเพื่อประชาชนต่อไปด้วยปฏิภาณและอุดมการณ์ที่มุ่งมั่น ตาแก่อย่างผมไม่รู้หรอกว่าจริง ๆ แล้วคุณเป็นคนอย่างไร มองดูคนจนเช่นไร หรือเอาเปรียบสังคมหรือเปล่า แต่ก็เชื่อมั่นว่าคนอย่างคุณจะต้องดีกว่าพวกไดโนเสาร์เต่าล้านปีที่ไม่รู้จักคำว่าพอเสียที! 

ไม่หวังว่าจะอยู่ทันได้เห็นประเทศไทยในวันที่ฟ้าสีทองผ่องอำไพ แต่ก็เชื่อว่าหนึ่งเสียงที่ลงให้ จะทำให้คุณไก่มีกำลังใจสู้ต่อไป เพื่อลูกหลานและเยาวชนในอนาคต...

ตังค์น้อย ซื้อน้อย

วันนี้ผมขี่เจ้า Bruiser ไปแวะซื้อของจำเป็นก่อนไปเลือกตั้งที่วัดขามแดง...

ไปร้านเจริญกิจการค้า (1) ก่อนครับ 

มีตังค์น้อย...ผมเลือกเฉพาะของที่จำเป็น ประกอบด้วย Mouse Pad, ขวดสแตนเลสใส่พริกป่น, ลูกเหม็น, ยาเบื่อหนู และสาย audio งานนี้หมดไป 80 บาท

จากนั้นก็เดินไปซื้อของที่ห้างฯ บัวตองซีฟู้ด (2) เลือกหยิบสินค้าก็ต้องคิดว่าจะเกินงบหรือไม่ ผมซื้อแค่เส้นบะหมี่ น้ำพริกแกงเผ็ด และเต้าหู้ 3 ก้อน มีตังค์น้อยก็ต้องซื้อน้อยกั๊บ...

จากนั้นก็ปั่นจักรยานเข้าซอยข้าง ๆ (3) ไปวัดขามแดง!

คิดถึงเสมอ

 

วันนี้ขี่จักรยานไปซื้อประตูพร้อมวงกบมาจากร้านขายไม้เก่าข้างบ้าน...ร้านที่เคยไปซื้อไม้ระแนงมาแล้วครั้งนึง

การที่ผมตัดสินใจไปซื้อบานประตูและวงกบมา ก็เพราะทนไม่ไหวกับพวกหนูที่ขึ้นมากัดทำลายข้าวของ (เสียดายยิ่งคือบรรดาหนังสือตำรา) มันกัดซะป่นเลย เจาะทำลายอย่างไม่เลือก ไม่ว่าจะเป็นตู้ลำโพง กล่องไวโอลิน รูปถ่าย ฯลฯ ผมต้องกั้นห้องทึบเพื่อกันมิให้มันเข้ามาบนชั้นสอง

  

คว้าได้เงินหนึ่งพันบาทที่พี่ชายวางไว้ให้เป็นค่าอาหาร ผมรีบขี่จักรยานตรงไปที่ร้านไม้เก่าทันที เลือกหาได้ประตูซึ่งมิได้ดูดีที่รื้อมาจากบ้านเก่า ถามราคาเค้าบอกว่า "พันสอง"  หุหุ อะไรมันจะขนาดนั้น เห็นผมเป็นหมูให้ต้มหรือไร?  พอคนขายคิดได้ว่าผมเป็นลูกค้าเก่าและคงจะมีประสบการณ์ซื้อไม้มือสองมาบ้าง เค้าก็เลยรีบลดให้ทันทีเหลือ 700 บาท ท้ายที่สุดผมก็ต่อราคาลดลงมาเป็น 600 บาท ซึ่งจริง ๆ แล้วมันก็ยังคงแพงอยู่ แต่ผมตัดสินใจซื้อด้วยเหตุผลที่ว่า วงกบเป็นไม้สักและบานประตูเป็นไม้เนื้อแข็ง แม้ไม่สวยแต่ดูย้อนยุค ดีกว่าถ่อสังขารไปหาซื้อของใหม่ ซึ่งบานไม้อัดทุกวันนี้ก็ราคาหลายตังค์ (แต่ก่อนเคยซื้อ 4-5 ร้อยบาท) แล้วยังต้องหาวงกบอีก ได้มาแล้วใช่ว่าใส่ได้เลย ต้องตัดแต่ง ใส่บานพับ มือจับ สายยู กลอน ใช้เวลาอีกไม่น้อยในการติดตั้ง ประตูเก่าพร้อมวงกบนี้อาจแพงไปหน่อย แต่เค้าเอามาส่งให้ถึงบ้าน แบกขึ้นบันไดมาวางไว้ที่จุดติดตั้งเลย ผมแค่ดัดตะปูที่งออยู่ข้างวงกบให้ตรง หาตำแหน่งที่จะยึดเข้ากับกำแพง เจาะรูแล้วตีวงกบเข้าไปให้ได้ระดับและระยะที่ต้องการ โดยไม่ต้องถอดบานประตูออก...

 

 

ลงไปค้นหาไม้หน้า 3 ท่อนยาวมาทำเป็นเสายึดวงกบ (ความจริงอยากได้ไม้หน้า 4 แต่ไม่มี) ผมตัดไม้ให้ได้ขนาดแล้วตั้งขึ้นย้นพื้นกับเพดาน ใช้ค้อนตีเข้าไปให้ตะปูที่มีอยู่แล้วเจาะเข้ามา เรียบร้อยแล้วครับ ใช้เวลาแค่ชั่วโมงเดียวในการติดตั้งประตูให้ใช้ปิดเปิดและลงกลอนได้เลย...

 

อดยิ้มไม่ได้เมื่อมองเห็นตัวหนังสือที่เจ้าของเก่าเค้าเขียนไว้หลังบานประตูว่า "คิดถึงเสมอ" ผมตั้งใจว่าจะไม่ลบออก เอาทิ้งไว้เพื่อบอกผู้ที่มาพัก hostel จะได้เห็นตอนเดินลงไป  

 

 

 

ไม่ลงสีน้ำมันนะครับ แต่จะทาสีย้อมไม้ ดูโบราณดี!

อ่างเก็บน้ำห้วยเกี๋ยง เมืองยาว

 ฝนมา...ต้นไม้ใบหญ้าฟื้นตัว ผมเห็นวัวหลังบ้านเริ่มแทะเล็มกินหญ้าจนพุงกาง

ช่วงนี้ถ้าสามารถปั่นจักรยานจากบ้านร้านเปียโน (1) ไปเมืองยาวและเสริมงาม ถ่ายภาพมา ผมก็มีเรื่องเขียนลงบล็อกได้ต่อ คงไม่ต้องสงสัยว่าเจ้า Briuser (จักรยานเสือภูเขา 10 สปีด ดิสก์เบรค) จะได้ไปด้วยกัน

อ่างเก็บน้ำใกล้บ้านมีหลายแห่ง ทำไมผมไม่คิดไปตั้งเต็นท์นอนค้างคืนบ้างล่ะ?

 จากบ้านร้านเปียโนห้างฉัตร (1) ปั่นจักรยานไปแม่สันจนถึงอ่างเก็บน้ำห้วยเกี๋ยง (2) แค่ 25 กิโลเมตร...

วันรุ่งขึ้นปั่นไกลหน่อย 50 กิโลเมตร จากอ่างเก็บน้ำห้วยเกี๋ยว (2) ไปอำเภอเสริมงาม (3)

มีแค่กระเป๋าตูดมด (บรรจุเครื่องนอน) กับ backpack ใบเดียวพอ!

ในอำเภอที่เสริมงาม...ไปขอค้างคืนที่หน่วยป้องกันรักษาป่า (4) หรือวัดพระธาตุดอยเงิน (5) ก็น่าจะได้!

ปวดใจ

ปั่นจักรยานไปตลาดพกเงินไปไม่เกินสองร้อย ขนาดเลือกซื้อแต่ของถูก (กุ้งหมูปูปลาไม่ซื้อ) บางครั้งผมหมดตังค์... ต้องคืนสินค้าให้เหลือแค่พอจ่าย

 

อาหารของผมแต่ละมื้อแค่ 20-30 บาท...

เงินทองของหายาก (ผมหาไม่ได้เลยก็ว่าได้) ต้องใช้จ่ายอย่างประหยัดสุดทุกบาททุกสตางค์ ผมเห็นพวกนายทหาร นักการเมืองมีเงินมากมาย ก็รู้สึกอิจฉาเหมือนกันนะ บางครั้งไม่อยากดู ไม่อยากรู้อยากเห็น (ยิ่งเวลาที่พวกนั้นด้อยค่าคนจน)

ภาพจาก posttoday.com - ขอขอบคุณ

เมื่อวานนี้ได้เห็นข่าวการยักยอกเงินวัด เห็นเงินเป็นฟ่อน ๆ เงินสด 51 ล้านและเงินฝากในบัญชีอีกร้อยกว่าล้าน!!!!

 

 

รู้สึกปวดใจ...ผมเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเห็นเงินจากชาวบ้านที่มาทำบุญถูกยักยอกไปเก็บไว้ในเซฟและบัญชีธนาคารญาติของอดีตภิกษุผู้ดูแลบริหารวัด

 

 

เลิกเถอะครับ! เลิกเอาเงินไปถวายวัดให้เค้ายักยอกหรือนำไปก่อสร้างในสิ่งที่ไม่จำเป็น หันมาดูลูกหลานตัวเองนะ เด็กน้อยยังต้องการความช่วยเหลืออีกเยอะ

 

 

พี่ป้าน้าอา...เปลี่ยนศรัทธาไม่ลืมหูลืมตา มาเป็นเมตตาดีกว่า