ไม่รู้จริง ๆ ว่าในสมองของอู่หลงกำลังคิดอะไร ขณะลืมตาเฝ้ามองมาอย่างไม่รู้หน่าย!!
แม้ทุกวันนี้จะไม่มีสายตาคู้นั้นให้เห็นแล้ว แต่ความทรงจำของผมก็ไม่เคยเลือนหาย ยามเย็นเมื่อขึ้นไปดูแลต้นไม้บนดาดฟ้า เห็นพระอาทิตย์เศร้าโศกก่อนลาลับไป หัวใจตาแก่ก็ถวิลหาเจ้าหมาดื้อผู้ไม่เคยหนีห่าง

ต้นไม้ใบหญ้าที่ปลูกไว้บนดาดฟ้า หากปลูกไว้แล้วไม่ดูแล มันจะค่อย ๆ ฝ่อและแห้งเหี่ยวตายไปในที่สุด เป็นเช่นนั้นจริง ๆ ครับ มีทั้งนกและแมลงมาคอยกัดกินอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะเรามิได้ปลูกในสภาพแวดล้อมที่พืชพันธุ์เกื้อหนุนซึ่งกันและกันเหมือนในสวนป่าธรรมชาติ...

บนดาดฟ้าร้อนผ่าว ต้นไม้ที่ได้รับน้ำไม่พอเพียงไม่นานก็แห้งตายไป เช่นเดียวกับต้นม่อนและเสาวรสหลายต้นของผม....

หันกลับมาดูแลบรรดา green leaves ผมลงทุนติดตั้งสปริงเกอร์รดน้ำและสแลนกันแดด...





ดีขึ้นบ้างแล้ว แต่ก็ต้องคอยดูแลทุกเช้าเย็น...


วิกฤตฝุ่นควันยังรุนแรงอยู่ครับ...ไม่รู้ว่าอีกเมื่อไหร่จะได้เห็นดอยขุนตาน??
งั่ม ๆ วันใดที่ขุนตานปรากฏเด่นเห็นชัด ผมหายใจโล่ง คงได้ออกปั่นจักรยานอีก!




No comments:
Post a Comment