กูไม่ไปโว้ย!!

ผมขายตึกที่ปงแสนทอง แล้วแบ่งเงินให้พี่ชายไปตามที่ได้รับปากแม่ไว้...

จริง ๆ แล้วผมจะไม่ให้ก็ได้นะ เพราะที่ผ่านมาทั้งชีวิตพี่ชายก็ไม่เคยได้ให้อะไรผมเลย ตึกที่ขายไปผมหาเงินซื้อเองทุกบาททุกสตางค์ แต่ผมก็ให้เพราะยึดมั่นในสัจจะ...

ทุกวันนี้พี่ชายก็ยังคงอาศัยอยู่กับผม เค้านอนติดเตียงวันละกว่า ๒๐ ชั่วโมง รอให้ผมขี่จักรยานยนต์เวียนหัวไปซื้ออาหารมาให้กินเกือบทุกวัน ในขณะที่ผมรู้สึกอ่อนล้า ร่างกายเริ่มประท้วงอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งคืออาการเวียนศีรษะ

ไม่มีบำเน็จบำนาญ...เหลือเงินแค่ ๑ ล้านบาทเพื่อใช้ดำรงชีวิตต่อไปจนกว่าจะตาย เอาไปฝากธนาคารในสภาพเศรษฐกิจตกต่ำได้ดอกเบี้ยเดือนละไม่ถึง ๒ พันบาท ผมเอาไปช่วยคนอื่น..

เดินทางไปเยี่ยมพี่จ๋าที่เชียงใหม่ต้องเช่าโรงแรม ต้องกินอยู่ ผมก็ควักเงินสำรองจ่ายไปเรื่อย ๆ

ค่าใช้จ่ายประจำคือ ค่าน้ำ-ค่าไฟ-ค่าเน็ต ตกเดือนละพันกว่าบาท ในขณะที่มีรายได้จากการสอนไม่ถึง ๒,๐๐๐ บาท (คิดเป็นปีก็ไม่เกิน ๒๐,๐๐๐ บาท) มีคนโทรศัพท์บอกให้ผมไปลงทะเบียนคนจน เผื่อว่าจะได้รับการช่วยเหลือจากรัฐ

แต่ผมไม่ไป ที่ไม่ไปเพราะไม่สนใจในนโยบายจากรัฐบาลที่มาด้วยความไม่ชอบธรรม ผมไม่ยอมรับเช่นเดียวกับที่ไม่รับร่างรัฐธรรมนูญที่ผ่านมา...

จะขาบอยู่ (กบดาน) ให้ได้ หากเพื่อน ๆ ไม่เห็นตาแก่คนนี้ออกมาพบปะสังสรรค์ด้วย ก็โปรดเข้าใจว่ามันยังอยู่ได้อย่างทรนง ไม่ยอมร้องขอในเมตตาจากใครทั้งสิ้น!

มาฝึกซ่อมเปียโนกันดีกว่า

การที่มีนักเรียนอยู่ ๕ คน (เปียโน ๓ ไวโอลิน ๒) ทำให้ผมมีรายได้ประมาณเดือนละ ๓ พันกว่าบาท แต่ค่าใช้จ่ายของผมเพียงค่าอินเทอร์เน็ตและค่าไฟฟ้ารวมกันก็ตกสองพันกว่าบาทเข้าไปแล้ว ผมจึงอยากจะมีเงินเพิ่มอีกซักนิด เพื่อนำไปซื้อวัสดุอุปกรณ์บางอย่างสำหรับงานอดิเรกของผม

งานซ่อมและตั้งสายเปียโนก็เป็นงานสุจริตชิ้นหนึ่งที่จะทำให้ผมมีรายได้เพิ่มขึ้น สำหรับซื้อสี ซื้อตะปู แผ่นซีดีเปล่า หรือบางสิ่งบางอย่างที่จำเป็น นานมาแล้วที่ผมเคยคิดจะกลับไปรับตั้งสายเป๊ยโนอีกครั้ง  พอดีเมื่อไม่นานมานี้ อาจารย์ป้อมได้ขับรถพาเจ้าของเปียโนมารับผมไปดูเปียโนที่บ้าน ที่นั่นผมได้เห็นเปียโนหลังงาม ได้เห็นเด็กหญิงซึ่งมีความสุขกับการเล่นเปียโนและไวโอลิน กล่าวได้ว่าบรรยากาศในวันนั้นได้ทำให้ผมสัมผัสกับความรู้สึกดี ๆ ที่ได้จากเสียงดนตรีอีกครั้ง  ผมได้รับปากที่จะไปตั้งสายเปียโนให้  แต่ก็ปล่อยให้เวลาผ่านไปนานหลายสัปดาห์

จนในที่สุด ผมก็ก้าวข้ามสิ่งที่เหนี่ยวรั้งผมไว้ได้สำเร็จ! เช้าวันหนึ่ง…ผมตัดสินใจรวบรวมเครื่องไม้เครื่องมือลงกล่อง (แม้ว่าจะหาได้ไม่ครบก็ตาม) แล้วโทรไปนัดเจ้าของเปียโน  วันนั้นผมใช้เวลาตั้งแต่ ๑๐ โมงเช้าจนถึง ๔ โมงเย็นกับงานที่ผมรัก มันอาจจะดูนานเกินไปสักหน่อยสำหรับการตั้งสายเปียโนเพียงหลังเดียว จริงๆ แล้วไม่ได้รีบเร่งแม้แต่น้อย ผมคุยให้นักเรียนฟังในระหว่างการทำงาน สาธิตให้เห็นการฟังคลื่นเสียงที่มีความถี่เท่ากันหรือไม่เท่ากัน ผมสอนทุกอย่างโดยไม่ปิดบัง นอกจากตั้งสายแล้ว…ผมยังทำความสะอาด ดูดฝุ่น และขัดเงาเปียโนซึ่งเป็นเครื่องดนตรีที่ผมหลงใหล

ต้องขอขอบคุณเจ้าบ้านสำหรับอาหารมื้อกลางวันที่เอร็ดอร่อย  รวมถึงอาจารย์ป้อมซึ่งแวะไปทำให้บรรยากาศแห่งความเป็นกันเองเพิ่มขึ้น  เสร็จงานแล้ว…ผมยังได้ฟังเสียงเปียโนและไวโอลินเพราะ ๆ จากเด็กนักเรียนที่น่ารัก

จากเงินค่าแรงที่ได้มา ๑ พันบาท ผมนำไปซื้อสีน้ำมันได้อีกตั้ง ๓ กระป๋อง….

มันทำให้ผมเกิดความคิดที่จะเพิ่มเนื้อหาของเว็บ ด้วยเรื่อง “การซ่อมและตั้งสายเปียโนแบบมือสมัครเล่น” ขึ้นมา! เพื่อน ๆ ที่สนใจในเรื่องนี้ ให้ไปดาวน์โหลดตำรามาเก็บไว้ได้ก่อน  รีบหน่อยนะ…ก่อนที่ลิงค์นี้จะใช้การไม่ได้  http://www.4shared.com/document/ApLSb0K_/Arthur_A_Reblitz_-_Piano_servi.htm

ผมกลับไปจับค้อนจูนเปียโนอีกแล้ว…