120 - the unforgettable route

 

หนึ่งในเส้นทางปั่นจักรยานซึ่งมิอาจลืมได้ คือเส้นทางที่ผมปั่นจากอำเภอวังเหนือ จังหวัดลำปางไปพะเยา

 

 

หลังจากโพสต์เรื่อง น้ำตกตาดหมอก อำเภอวังเหนือ จังหวัดลำปาง ใน "FB Trip - ไปเวียงลอ" ผมก็ไม่ได้เขียนอะไรมากนัก (เนื่องจากไฟล์ในกล้องที่เก็บภาพตั้งแต่น้ำตกตาดหมอก เกิด error รูปหายไปหมด เป็นที่น่าเสียดายยิ่งนัก เพราะมีภาพระหว่างทางมากมาย)...  วันนี้อยากจะเล่าเรื่องความตื่นเต้นผสมผสานความภูมิใจที่ได้รับช่วงปั่นจักรยานผ่านเส้นทาง 120 ซึ่งเพื่อน MC คนหนึ่งของผมบอกว่าเป็นเส้นทางโหดไม่น้อย!!

 

 

เดินทางออกจากภูริโฮม&การ์เด้น (1) ตั้งแต่เช้า (เจ้าของที่พักเปิดหน้าต่างออกมาบอกว่าให้เปิดประตูรั้วเอง) ผมปั่นจักรยานไปตามทางหลวงหมายเลข 120 มุ่งหน้าสู่จังหวัดพะเยา...

 

 

ไหล่ถนนกว้าง หนทางดี ผมค่อย ๆ ไต่ขึ้นไปตามเนินเขาลูกเล็ก ๆ ขณะพักเหนื่อยก็เก็บภาพไว้บ้างเป็นบางครั้ง...

 

 

ประมาณ 8 กิโลเมตร... ในที่สุดก็ถึงน้ำตกตาดหมอก

 

 

เคยคิดไว้ว่าถ้ามาถึงตอนเย็น อาจต้องอาศัยนอนที่นี่ พอดียังเช้าอยู่ ผมเก็บภาพแล้วปั่นต่อไปตามเส้นทาง 120...

 

 

เจ้า Banian ยังพอไหว แต่ยางค่อนข้างแบน ทำให้ผมปั่นหนักยิ่งขึ้น แต่ก็ไม่ยอมแพ้ครับ อาศัยการปั่นและนับไปเรื่อย ๆ 22 หรือ 44 ครั้งแล้วหยุดใต้เงาไม้ พักหายใจมองวิวรอบข้าง แล้วปั่นต่ออีก 3  กิโลเมตรถึงจุดที่จะไม่ลืมเลือน... 

 

 

ปั่นขึ้นเนินมาจนถึงโค้งแล้วเริ่มต้นทางเรียบ ผมจอดและนำรถเข้าหลบริมทาง... 

ภาพจาก Google Street Views - ขอขอบคุณ

 

ยางแบนค่อนข้างมาก ผมเปิดเป้เอาสูบลมแบบพกพาออกมา หวังจะสูบยางให้แข็งพอลุยต่อไปได้ เพื่อน ๆ ที่เคยสูบลมล้อจักรยานคงพอนึกภาพออกว่าตอนใส่หัวเติมเข้ากับจุ๊บ ลมส่วนหนึ่งจะออกมาจากล้อ ทำให้ยางแบนลงอีก 

 

ภาพจาก decathlon.co.th - ขอขอบคุณ

ของผม...ลมมันออกมาเกือบหมด ทำให้ยางแบนกว่าตอนที่ปั่นขึ้นเขามา ผมยังมั่นใจว่าจะสูบให้มันกลับมาเต็มล้อพอปั่นต่อได้ แต่...สูบได้ไม่กี่ที แกนเหล็กของสูบลมราคาถูกก็หัก!!!  สูบต่อไม่ได้!!! ยางแบนจนขี่ต่อไปไม่ได้ ตายแน่...มายางแบนบนเขาก่อนถึงจังหวัดพะเยา บนถนนที่ทอดยาวไปข้างหน้า ภายไต้แสงแดดแผดเผา...ผมไม่รู้ว่าจะต้องไปอีกไกลแค่ไหน? ผมเก็บเป้แล้วจูงจักรยานตรงไปยังเพิงพักที่เห็นข้างหน้า

 

ภาพจาก Google Street Views - ขอขอบคุณ

รถยนต์วิ่งไปมาเป็นระยะ ๆ ผมตั้งจักรยานไว้แล้วพยายามโบกรถปิกอัพที่กระบะท้ายว่างเปล่าคันแล้วคันเล่า แต่ไม่มีคันไหนจอดให้ความช่วยเหลือตาแก่ที่อ่อนล้า ผมสิ้นหวัง...สะพายเป้แล้วเดินจูงจักรยานไปข้างหน้า ระหว่างนั้นเมื่อมีรถกระบะว่างเปล่าผ่านมาก็ยังโบกขอความช่วยเหลือ แต่ทว่า....HOPELESS ไฉนจึงไม่มีใครสงสารตาแก่บ้างเลย? คนไทยเริ่มไร้น้ำใจกันขนาดนี้เชียวหรือ...ผมคิดในใจ! เดินโบกรถได้อีกไม่ไกล ตัดใจแล้วจูงจักรยานต่อไปด้วยใจสงบ  

 

 เดินได้ประมาณเกือบสองกิโลเมตร เห็นร้านกาแฟ (2) อยู่ด้านขวามือ (รู้ทีหลังว่าเป็นปางตุ้มคอฟฟี่)..

 

ภาพจาก Google Street Views - ขอขอบคุณ

 

จูงจักรยานข้ามถนนไปดูแล้ว (1) พบว่าไม่มีคนอยู่ ผมไม่สิ้นหวัง...เดินเข้าไปยังอาคารหลังใหญ่ (2)  

 

 

ตะโกนเรียกแข่งกันเสียงสุนัขเห่าได้ไม่นาน ก็มีลุงคนหนึ่งเดินออกมา เห็นแล้วดีใจมาก ผมบอกว่ายางแบนพอจะมีสูบลมหรือเปล่า? ปรากฏว่าที่นั่นเป็นโรงงานที่มีเครื่องปั้มลมขนาดใหญ่อยู่ด้วย คุณลุงใจดีช่วยเปิดสวิชไฟ ปั้มลมเข้าถัง สักพักนึงก็เติมลมให้ล้อทั้งสองของเจ้า Banian ผมดีใจสุด ๆ ที่ปั่นต่อไปยังพะเยาได้แล้ว ผ่านเส้นทางขึ้นเขาไปได้ 4 กิโลเมตร ถึงจุดรวมพลพิชิตดอยหลวง-ดอยหนอก อุทยานแห่งชาติดอยหลวง ซึ่งตั้งอยู่ด้านขวามือ (2)... 

 

  

ภาพจาก Google Street Views - ขอขอบคุณ

 

มีศาลาให้นั่งพักเติมน้ำและอาหาร...

 

ภาพจาก Google Street Views - ขอขอบคุณ

  

 เริ่มลงเขาแล้ว ผมปั่นต่ออีกกิโลเมตรกว่า ๆ ถึงจุดที่เคยตั้งใจว่าจะมาอาศัยนอนค้างคืน (3) 

 

 

ภาพจาก Google Street Views - ขอขอบคุณ

 

อยู่ไม่ไกลจากจุดชมวิวกว๊านพะเยา...ผมรู้ว่าถึงตรงนี้ ต่อไปก็จะปั่นสบาย แต่ที่ไหนได้ มันเป็นทางลงเขา 10 กิโลเมตร น่ากลัวมาก ๆ จักรยานวิ่งลงโดยไม่ต้องปั่น ต้องคอยกุมเบรคและลดความเร็ว ประกองตัวให้จักรยานพุ่งลงเขาไปอย่างแทบไม่ได้หายใจ!!! จนถึงจุดปลอดภัย มันคือที่พักริมทางของกรมทางหลวงพะเยาซึ่งตั้งอยู่ด้านขวามือ...

  

ภาพจาก Google Street Views - ขอขอบคุณ

"This's a real unforgettable route" I dare say!