Paper Maps

5 มกราคม 2531... ผมเขียนโปสการ์ดส่งจากซิดนี่ย์ถึงแม่ที่เชียงใหม่ โห! 38 ปีที่แล้วหรือเนี่ย? 

่

 

ผจญภัยผ่านร้อนผ่านหนาวมาก็ใช่น้อย ความตายเกือบจะพรากให้แม่ลูกจากกันก็หลายครั้ง Gigi เพื่อนพม่าเคยดูลายมือให้แล้วบอกว่าผมจะไม่ตายเพราะอุบัติเหตุอย่างแน่นอน...

 

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ถ้าได้เห็นลายมือของตาแก่เมื่อวัย 70 กว่าเพลานี้ เพื่อนพม่าจะว่าอย่างไร? หลายคนบอกว่าถ้ามีกากบาทกลางฝ่ามือจะสามารถอยู่รอดฝ่าวิกฤตไปได้   

 

จะรอดหรือไม่รอด...หรือจะจากโลกนี้ไปเมื่อไหร่? ขอให้เป็นไปตามพระประสงค์ของพระเจ้า ทุกวันนี้ผมมองโลกโดยพยายามปล่อยวางให้ได้มากที่สุด ขอแค่นับวันสู่เหตุการณ์ธรรมชาติลงโทษ ทุกเช้าเฝ้าดูดอยขุนตาน ถามว่าจะได้เห็นภาพเช่นนี้ได้อีกนานเพียงใด? 

 

 

 

ที่แน่ ๆ คือภาพที่เคยเห็นบริเวณทุ่งหญ้าหลังบ้านเช่นนี้จะไม่มีอีกแล้ว...

 

 

 

นานแล้วที่ไม่เคยเห็นนกยาง...

 

 

 

หลังจากปลดระวางเจ้า Bruiser กับสหัสเดช...ทุกเช้าได้เห็นจักรยานทั้งสองคันก็ไม่นึกเสียดายงบประมาณและเวลาที่จ่ายไปกับประสบกาณ์ซ่อมสร้าง ตายไปแล้ว...ใครจะเอาไปก็ไม่ว่า  

 

 

Nomadic DNA ยังคงหลงเหลืออยู่ในสายเลือดของตาแก่บ้านห้างฉัตรในวัยที่ไม่สามารถเอื้อมไปสู่ความฝันเช่นนั้นได้...  

 

ภาพจาก IG - ขอขอบคุณ

 

แต่ก็ยังคิดว่า FB Trip กับ Banian หรือปั่นจักรยานท่องไปตามเส้นทางใกล้บ้านกับเจ้ายักษ์นั้น น่าจะยังคงเป็นไปได้ ผมมีความสุขอยู่กับการศึกษาเส้นทางจากแผนที่บนแผ่นกระดาษ ซึ่งเป็นวิธีการแบบโบราณได้เสมอ (ฮา) 

 

ไปไหนไม่ได้...วันนี้ตาแก่บ้านห้างฉัตรขอปั่นไปสวนอู่หลงก่อนเน้อ!