เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป

เช้านี้ตาแก่บ้านห้างฉัตรปั่นจักรยานไปสวนอู่หลง...

 

 

 

ต้องให้เจ้ายักษ์นอน เพราะขาตั้งเอาออกไปซ่อม...

 

 

เห็นรถไฟขบวน 8 ผ่านไปด้วยความเร็วค่อนข้างสูง รถไฟขบวนแรกออกจากเชียงใหม่ตอนเช้าเป็นรถด่วนพิเศษซึ่งจอดเฉพาะสถานีหลัก (สถานีห้างฉัตรไม่จอด)...  

 

 

 

นำจักรยานเข้าไปพิงไว้กับรั้วด้านใน...

 

 

คุณป้าแหวน (เพื่อนบ้าน) ที่กำลังเก็บกวาดบอกผมด้วยเสียงดังว่า "ยายเสียแล้วเน้อ!..."  ผมรู้สึกใจหาย (ทั้ง ๆ ที่เตรียมใจไว้แล้ว) เมื่อทราบว่า"คุณยายกัญญารัตน์" ซึ่งเคยเห็นทุกครั้งเมื่อไปสวนอู่หลงได้จากไปแล้ว เคยคุยด้วย 2-3 ครั้งครับ คุณยายกินอาหารมังสวิรัติ ความจำไม่ค่อยดีนักเพราะอัลไซเมอร์เส้นเลือดในสมองแตก ถูกส่งไปผ่าตัดและแอดมิดที่โรงพยาบาลเกาะคาได้เกือบ 1 สัปดาห์ก็จากไป ตาแก่บ้านห้างฉัตรขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซิ้ง  ต่อไปมาสวนอู่หลง ทีไร ก็จะไม่ได้ยินเสียงคุณยายอีก! 

 

 

ก่อนปั่นจักรยานกลับบ้าน ผมแวะไปไหว้ศพคุณยายที่วัดสถานีรถไฟห้างฉัตร ตั้งใจว่าคืนนี้จะมาร่วมงานอีก

 

 

 

ขากลับผมปั่นจักรยานออกทางวัดดอนสัก  

กลับถึงบ้านด้วยความเศร้า คิดถึงสัจจธรรมที่ว่า "เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป"  ตาแก่คนนี้อยากบอกคุณยายว่าอีกไม่นานจะตามไป

อะวัสสัง มะยา มะริตัพพัง ฯ  (เราก็ต้องตายแน่นอน)