ตายเดี่ยว...ไม่มีใครรู้

ไม่ว่าหมาหรือแมว เค้ารู้นะว่าใครเป็นมิตร...

 

 

เพื่อนบ้านใกล้สวนอู่หลง มีแมวอยู่ตัวนึง (ถ้าจำไม่ผิดน่าจะชื่อว่าเชอรี่) มันยอมขึ้นมานอนอยู่บนตักตาแก่บ้านห้างฉัตร 

 

ผมอยู่บ้านมักเวียนหัว อาคารบ้านห้างฉัตรมีบันไดขึ้นลงถึง 4 ชั้น เกรงอยู่เหมือนกันว่าสักวันหนึ่งเกิดอาการอย่างที่ชาวบ้านเรียกผมว่า "อี่ลุงง้อบแง๊บ"  อาจตกลงไป   ----> ตาย

 

 

 

คงหลายวันกว่าจะมีคนรู้ ถึงวันนั้นร่างกายก็ใช้สอน นศพ. ไม่ได้แล้ว ผมถึงได้คิดว่าถ้าได้ไปอยู่กุฏเล็ก ๆ ในสวนอู่หลง บอกเพื่อนบ้านไว้ว่าถ้าวันไหนไม่เห็นตาแก่ออกมาจากเรือนให้เป็นที่น่าสงสัย ก็ขอรีบดู หากร่างกายสิ้นลมจะได้ส่งคณะแพทย์ศาตร์ได้ทันเวลา ข่าวคุณยายวัย 95 ปี นอนเสียชีวิตอยู่ในบ้านสันผีเสื้อ เชียงใหม่ หลายปีไม่มีใครรู้ จนเหลือแต่โครงกระดูก ทำให้ผมต้องคิดเรื่อง "ตายเดียวดาย...ไม่มีใครรู้" 

  

ภาพข่าวจากอินเทอร์เน็ต - ขอขอบคุณ

 

ภาพข่าวจากอินเทอร์เน็ต - ขอขอบคุณ

งั่ม ๆ ตอนนี้ตาแก่บ้านห้างฉัตรยังไม่เป็นไร ขอทำประตูรั้วต่อนะครับ  บานที่ 2 (สุดท้าย) เสร็จแล้ว รอให้ Eddy นำไปติดตั้งที่สวนอู่หลง 

 

มีปัญหาเรื่องยึดติดกับเสา ผมเปลี่ยนแปลงตำแหน่งบานพับใหม่ คิดว่าคราวนี้ติดตั้งได้แน่!

 

 

ปั่นจักรยานไปร้าน 20 บาทใกล้บ้าน ซื้อสายยูประกบสำหรับล็อคประตูรั้วสวนอู่หลงมาแล้วครับ (ถูกกว่าสั่งออนไลน์...ไม่ต้องรอ)

  

 

 

ประตูรั้วเสร็จแล้ว อาจได้ปั่นจักรยานปลีกวิเวกอีก ไม่กลัวหรอกว่าจะตายเดี่ยว...ไม่มีใครรู้