โฮลวีท 100% (ชนิดหยาบ)

เพื่อน ๆ ที่รัก สัปดาห์ก่อนผมเขียนเรื่อง แป้งโฮลวีทเนื้อละเอียด และทดลองทำขนมปังโฮลวีท....ออกมาแล้วใช้ได้เลยครับ

จากแป้งที่สั่งซื้อมาในราคากิโลกรัมละ 45 บาท ใช้แค่เพียง 2 ถ้วยตวง

เมื่อวานนี้ผมได้ทดลองกับของใหม่ คือทำขนมปังจากโฮลวีท 100% (ชนิดหยาบ) ที่ได้สั่งมาในราคากิโลกรัมละ 60 บาท

 

เว็บ healthline.com กล่าวว่า...

โฮลวีทหมายถึงเมล็ดข้าวสาลีทั้งเมล็ด ในขณะที่โฮลเกรนหมายถึงธัญพืชทุกประเภทในรูปแบบดั้งเดิม ทั้งสองมีคุณค่าทางโภชนาการเท่าเทียมกันเนื่องจากมีส่วนประกอบของธัญพืชทั้งสามชนิด...

ที่น่าสนใจคือโม่จากข้าวสาลีทั้งเมล็ดไม่ขัดสี บน sticker บอกว่าอุดมด้วยไฟเบอร์สารอาหารต่าง ๆ มีกลิ่นหอม ใช้เดี่ยว ๆ หรือผสมแป้งสาลีชนิดอื่น ขนมปัง คุ้กกี้ บราวนี่ เค้ก ซาลาเปา... 

 ลองทำขนมปังโดยใช้เจ้าโฮลวีทล้วน ๆ 2 ถ้วยตวง...ได้มาแล้วดังที่เห็น

 ได้ขนมปังน้ำหนักดี เนื้อหยาบ อุดมด้วยสารอาหาร

 ร้านค้าเกรงว่าผมจะเข้าใจผิดเรื่องเม็ดสีดำ ๆ อุตส่าห์เขียนบอกมากับสินค้า...

ก่อนหน้านั้นก็ไม่ได้คิดว่าเป็นกรวด รู้สึกพอใจกับขนมปังซึ่งทำจากโฮลวีท 100% ผมนำมันมาวางเทียบกับขนมปังที่ทำจาก แป้งโฮลวีทเนื้อละเอียด

ทั้งสองอย่างล้วนดีต่อสุขภาพครับ!

รถยนต์คันที่สามของผม

ในชีวิตผมไม่เคยถอยรถยนต์ป้ายแดงออกมาใช้ (จักรยานยนต์ก็ไม่เคย) มีก็แต่รถยนต์เก่า ๆ ทั้งน้าน....

 

รถ Hillman - ภาพแทนจากอินเทอร์เน็ต

เรียงลำดับมาตั้งแต่เจ้า Hillman ราคา 8 พันบาท คันที่สองเป็นรถญี่ปุ่น Mazda 1000 

หลังจากขายรถปิีกอัพ Mazda 1000 ไป อีกนานทีเดียวกว่าผมจะได้ซื้อรถคันที่สาม คือรถจิ๊ป Land Rover ช่วงสั้น

เมื่อแม่ขายบ้านที่ทุ่งโฮเต็ลได้ เราสองคนแม่ลูกก็คิดอพยพมาอยู่ที่ลำปาง แม่แบ่งเงินให้ผมซื้อรถยนต์ในราคา 1 แสนบาท นับว่าเป็นรถที่แพงที่สุดเท่าที่ผมเคยซื้อหามาใช้ ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงโง่อย่างนั้น เห็นรถเก่าจอดอยู่ที่เต๊นท์รถตรงสามแยกอาเขต อยู่ ๆ ก็ไปซื้อมา เป็นรถเครื่องยนต์ดีเซลขนาด 2,000 CC ตัวถังอลูมิเนียม ขับเคลื่อนสี่ล้อ เป็นรถอังกฤษเหมือนคันแรก ผมเรียกมันว่า "เจ้าสี่ตา" เพราะมีไฟหน้า 4 ดวง มาถึงวันนี้ผมยังอดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมผมถึงยอมจ่ายเงินแสนซื้อมันมา? 

อย่างไรก็ตามผมก็ใช้งานมันอย่างคุ้มค่า ตอนนั้นมาอยู่กันที่ตึกแถวเชิงสะพานรัษฎา (ใกล้กับสามแยกวัดคะตึกเชียงมั่น) ผมซื้อสวนมะม่วงเนื้อที่ขนาด 10 ไร่อยู่ไกลออกไปในที่ซึ่งความเจริญยังเข้าไปไม่ถึง ก็ได้ใช้รถแลนด์คันนี้แหละ ขับไปดูแลทำสวน รวมทั้งไปเล่นดนตรีที่ร้าน Riverside ในตอนหัวค่ำ...

 

ต่อมาได้ย้ายไปอยู่บ้านพระบาท แล้วย้ายไปปักหลักใหม่เป็นคนแรกที่อาคารพาณิชย์ริมถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ ลำปาง-เชียงใหม่

เพื่อน ๆ เห็นรถแลนด์ที่อยู่หน้าบ้านปงแสนทองมั้ยครับ??? 

วันนึงมีหญิงคนหนึ่งขับรถผ่านมาเห็น เธอเข้ามาขอซื้อต่อ ผมจึงขายให้ไปในราคา 45,000 บาท รับเงินสดแล้วเซ็นเอกสารโอนลอยให้ไป

เป็นอันสิ้นสุดตำนานของเจ้าสี่ตา รถยนต์คันที่สามของผม...

-----------------------------------------------

หมายเหตุเพิ่มเติม - ทุกวันนี้รถ Land Rover จัดเป็นรถสะสม มีราคาแพง เท่าที่ลองค้นหาในอินเทอร์เน็ต พบว่ามีราคาตั้งแต่ 3 แสนกว่าจนถึงล้านกว่าบาท!!!  (ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เน็ต)...

 

อะไรจะเกิดขึ้นตรงนี้?

วันนี้ท้องฟ้าสีครามสดใส...แสงอาทิตย์แจ่มจ้าตั้งแต่เช้า...

  

 

ผมปั่นจักรยาน (เจ้า Bruiser) ไปตลาดบ้านปันง้าว ผ่านร้านข้าวซอยเชียงใหม่ (1) ซึ่งอยู่ตรงหัวถนน ติดกับสถานีตำรวจ (2)

 

ร้านข้าวซอยเชียงใหม่ (1) ปิดมาได้หลายเดือนแล้ว ผมเห็นปิดป้ายขายเพิ่มขึ้นอีก...

 

เคยคุยกับเจ้าของร้าน ผมทราบว่ามีโครงการจะสร้างสะพานลอย (overpass) ซึ่งขณะนั้นสำรวจความคิดเห็นกันอยู่  

 

วันนี้ได้เห็นการเปลี่ยนแปลง มีการเคลียร์พื้นที่ริมถนนตรงหัวมุม...

 

เห็นป้ายขนาดใหญ่เขียนบอกว่าสิ้นสุดเขตก่อสร้าง? บนพื้นถนนมีการ mark ตำแหน่งหลายจุด...

 

 

 

ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะสร้างสะพานลอยจริงหรือเปล่า?? (ยังไม่เห็นป้ายเขียนบอกไว้) ผมได้แต่สงกะสัยคิดอยู่ในใจอยากรู้ว่าในอนาคตตรงนี้จะเปลี่ยนไปอย่างไร????  หรือว่าเจ้า 3 จุดที่เห็นจะเป็นตำแหน่งตอม่อ???

 

กลับถึงบ้าน...ผมมองออกไป ภาพสวย ๆ อย่างที่เห็นต่อไปอาจกลายเป็นสะพานคอนกรีตซึ่งมาพร้อมกับฝุ่นมหาศาล (ถ้าเขาสร้างจริง ๆ)

ใครรู้ช่วยบอกที หุหุ เห็นทีจะต้องย้ายบ้านหนีซะแย้ว!!!

รถยนต์คันที่สองของผม

 

14 ปีที่แล้ว...ผมโพสต์เรื่อง "บ้านเช่าที่บางบัว" ไว้ในบล็อก Wichai's space มีรูปรถยนต์คันที่ 2 ของผม

เดือนกันยายน ๒๕๒๖ รถยนต์คันที่ ๒ ของผมจอดอยู่ที่บางบัว กทม. ผมเขียนเกี่ยวกับ "บ้านเช่าที่บางบัว" ไว้ดังนี้…

เพื่อนยากของผมคันนี้แหละที่บรรทุกเปียโนและข้าวของเดินทางจากเชียงใหม่สู่กรุงเทพ ด้วยความหวังที่จะกลับไปปักหลักใหม่ที่นั่น  นอกจากเจ้ามาสด้าจะต้องวิ่งระยะทางไกลแล้ว มันยังต้องรับใช้ผมอีก ๒๐ กว่าวันในสภาพการจราจรของนครหลวงที่แออัดและสภาพน้ำท่วมขังในช่วงฤดูฝน  บางครั้งผมเกือบไปไม่รอดเมื่อเจอกับระดับน้ำท่วมสูงบนถนนหน้ามหาวิทยาลัยรามคำแหง หรือถนนที่เต็มไปด้วยโคลน ณ หมู่บ้านบางบัว ภาพนี้ถ่ายขณะที่จอดตากแดดตากฝนอยู่หน้าบ้านเช่า เพียงไม่กี่วันก่อนหน้าที่ผมจะขับรถกลับเชียงใหม่ในวันที่ ๒๔ กันยายน ๒๕๒๖ ถ้าสังเกตให้ดีจะเห็นว่าสภาพของถนนเป็นเช่นไร…

ระหว่างทำงานเล่นเปียโนที่ห้องอาหารในโรงแรมคอนติเน็นตัล สนามเป้า ผมเช่าบ้านไม้หลังเล็กที่เห็นในภาพอยู่กับ “สมมาตร” เพื่อนรุ่นน้องซึ่งเคยทำงานด้วยกันที่บริษัทวิทยาคม มันเป็นบ้านเช่าอยู่ในที่จัดสรรของการเคหะบางบัว ค่าเช่าเดือนละ ๖๐๐ บาท เราช่วยกันจ่ายคนละครึ่ง…

บ้านเช่ามีส้วมไม่มิดชิด ไม่มีน้ำ ไม่มีไฟฟ้า ผมต้องอาศัยโยงไฟมาจากบ้านของเพื่อนซึ่งเคยเรียนเทคนิคกรุงเทพด้วยกันมาใช้ ส่วนน้ำก็ต้องคอยรองน้ำฝนไว้ใช้ ตอนกลางวันลมพัดเย็นดี แต่ตอนกลางคืนผมต้องสะดุ้งตื่นบ่อยครั้ง เพราะเสียงเครื่องบินที่ขึ้นจากสนามบิน ดอนเมือง  ช่วง ๒๐ กว่าวันผมไม่ค่อยได้กลับมานอนบ้าน เพราะผมจะขับรถไปจอดหน้าบ้านป้าที่สุขุมวิท ซอย ๖๗ หรือไม่ก็ที่วัดนก ตำบลภาษีเจริญ แล้วนอนอยู่ในรถตลอดทั้งคืน

คืนไหนที่อยากกลับบ้าน(เช่า) ผมจะต้องขับรถลุยโคลนเข้าหมู่บ้านผ่านบรรยากาศที่น่ากลัวไม่น้อย มันทั้งเงียบทั้งเปลี่ยว! โชคดีที่ผมเป็นคนไม่กลัวผี  ไม่งั้นคงจะอยู่ไม่ได้

ภาพการรองน้ำไว้ใช้ทำให้ผมอดคิดถึงชีวิตช่วงอาศัยอยู่ที่บางบัวไม่ได้  จำได้ว่าตอนย้ายเข้าไปอยู่ใหม่ ๆ ผมต้องขอดน้ำที่เหลืออยู่ก้นตุ่มประมาณ ๔-๕ ขันเพื่ออาบน้ำแต่งตัวไปเล่นเปียโน พอฝนตกลงมา ผมดีใจมาก รีบรองน้ำฝนใส่ภาชนะให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่มันก็แค่เต็มตุ่มเต็มกาละมัง เพราะผมไม่มีภาชนะอื่นอีก

นับเป็นภาพชีวิตยากลำบากซึ่งผมไม่เคยลืม…

 

กลับมาคุยเรื่องรถยนต์คันที่ 2 ของผมดีกว่า ขายซากเจ้า Hillman ไป ผมก็ไม่ได้ใช้รถยนต์อีกนาน หลังจากลาออกจากโรงพยาบาลสวนดอกเพื่อไปเรียนดนตรีต่อที่แผนกดุริยศิลป์ วิทยาลัยพายัพ อีก 4 ปีผมมีแต่มอเตอร์ไซค์คันเดียว เรียนจบอยากปั่นจักรยานไปเรียนต่อที่เมกาเหมือนอาจารย์ปรีชา ผู้บุกเบิกคนแรกแต่ก็ผิดหวัง... ชีวิตผมผันแปร นำจักรยานลงกรุงเทพอย่างที่เห็น

หลังจากไปนอนหาดบางแสน ผมก็คิดหางานทำ ได้ติดต่อเพื่อนนักดนตรี มือแซกโซโฟนชื่อ "โกยิ่ง"  และในที่สุดก็กลายไปเป็นนักดนตรี (เล่นคีย์บอร์ด) ที่ไนท์คลับแห่งหนึ่งในจังหวัดสกลนคร หลังจากนั้นก็กลับเชียงใหม่ ไปฝึกเล่น Electone กับอาจารย์วินัย สว่างงาม แล้วเปลี่ยนตัวเองเป็นมืออีเลคโทนหากินตามจังหวัดต่าง ๆ ชีวิตเข้มข้นมากล้นด้วยเรื่องราว ผมไม่ขอเล่า ข้ามไปจนถึงตอนกลับไปอยู่เชียงใหม่ วันนึงแม่มาบอกว่ามีคนจะเอารถปิกอัพมาขายให้ ราคา 6 หมื่นบาท เป็นรถสภาพดีทีเดียว อู่ที่อยู่หน้าบ้านเขาแนะนำมา มันคือรถปิกอัพยี่ห้อ Mazda ขนาด 1,000 CC อย่างที่เห็นในภาพข้างบนนั่นแหละ! ผ่อนรถกับบริษัทไฟแนนซ์...ผมใช้เจ้ามาสด้าอยู่หลายปี ทั้งขับไปเล่นดนตรีที่โรงแรมรินคำและอื่น ๆ ไปเรียนต่อภาษาอังกฤษที่มหาวิทยาลัยพายัพ พา Mom Alice จากแคนาดาไปเที่ยว และอื่น ๆ อีกมากมาย

 

 

โง่มาก!! จากรถที่เครื่องยังสภาพดี 1,000 CC ผมดันไปซื้อเครื่อง 1,200 จากเชียงกงมาเปลี่ยนเพื่อติดแอร์ แต่ก็ใช้มันเรื่อยมา

 

จนกระทั่งวันหนึ่งซึ่งต้องเดินทางไปออสเตรเลีย ผมได้ขายเจ้า Mazda ให้กับคุณแหม่มนักร้องในราคา 45,000 ปิดฉากบทบาทกับรถยนต์คันที่ 2 นับแต่นั้นมา!

รถยนต์คันแรกของผม

หลายปีที่ไม่มีรถยนต์...ต้องใช้จักรยานซึ่งมีอยู่หลายคันแทน ไม่ว่าใกล้ไกลผมไปได้หมด หากท่องเที่ยวแดนไกลก็ใช้จักรยานพับใส่รถไฟหรือรถยนต์โดยสารไป 

 

 

เป้าหมายสุดท้ายก็จะอาศัย "สหัสเดช" จักรยาน 12 speed DIY ใช้เฟรม Giant ปั่นไปให้ไกลสุดขอบฟ้า...

 

 

 

นอกนั้นผมก็ยังมีเจ้าแชมป์ (พับได้) เอาไว้ปั่นเล่นใกล้ ๆ

 

แล้วยังมีเจ้า Bruiser จักรยานเสือภูเขาล้อ 26 นิ้วที่ผมซื้อเฟรมเก่ามา upgrade...

 

 

คันนี้ใช้งานทั่วไปในตัวเมืองห้างฉัตร ปั่นไปโรงพยาบาล ตลาด ร้านขายของชำ ฯลฯ ผมเคยคิดว่าจะทำเป็นจักรยานไฟฟ้า แต่ไม่อยากเป็นทาสสินค้าจีนและเทคโนโลยีที่ไม่ยั่งยืน ก็เลยล้มโครงการ

 

อ้าว!  ว่าด้วยเรื่องรถยนต์แล้วทำไมมาโวเรื่องจักรยาน? คำตอบคือผมเพียงอยากเกริ่นปูทางเรื่องรถยนต์เท่านั้น ด้วยเหตุว่าตราบใดที่ยังมิได้โบกมืออำลาแผ่นดินเกิดไปอย่างถาวร...ผมก็ยังคงต้องมีรถยนต์อีกสักคันเพื่อขับไปโรงพยาบาล ไปหาหมอตาในตัวเมืองลำปาง ไปขนของหนัก ๆ รวมทั้งให้บริการพี่ชายผู้กลายเป็นผู้ป่วยติดเตียงไปซะแล้ว! คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องหารถยนต์เก่า ๆ ราคาถูกไว้ใช้งานซึ่งจักรยานไม่สามารถทำได้ แต่ก่อนที่จะเขียนถึงรถยนต์คันสุดท้าย ผมก็อยากเล่าเรื่องรถยนต์เก่าที่เคยซื้อใช้ในช่วงชีวิตตั้งแต่หนุ่มยันแก่ให้เพื่อน ๆ ฟังซะหน่อยก่อน

 

เรียนจบอีเล็คทรอนิคส์ที่วิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพ (ทุ่งมหาเมฆ) ผมทำงานเป็นช่างซ่อมเครื่องมือแพทย์ที่บริษัทวิทยาคมจำกัดได้พักนึง จากนั้นก็ลาออกแล้วกลับไปอยู่เชียงใหม่ ได้รับราชการตำแหน่ง "ช่างตรี" ที่โรงพยาบาลสวนดอก มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ 

 

  

 

เมื่อมีงานมีการทำ...ผมก็เริ่มมองหารถยนต์ขับทั้ง ๆ ที่ยังขับไม่เป็น ก็ได้พี่นิเวศน์ ณ ลำปาง เป็นผู้พาไปซื้อรถยนต์ยี่ห้อ Hillman จากอู่แห่งหนึ่งแถวสี่แยกถนนโชตนาในราคา 8,000 บาท (ต้องไปกู้เงินคุณนายท่านนึง)

 

พี่เวศน์เล่นกีต้าร์อยู่ด้านซ้ายของเวที...

 

 เป็นรถอังกฤษ (made in England) ผมไปค้นหาในอินเทอร์เน็ตจนเจอรูปที่ตรงกับคันที่ผมซื้อนั่นเลย...

 

 

สีก็สีเดียวกัน...

พวงมาลัย ไฟเลี้ยว ก็อย่างเนี้ยแหละ....

ด้านข้างระหว่างประตูหน้าและหลังมีแขนไฟเลี้ยวยกขึ้นลง (นำภาพ Hillman อีกคันมาให้ดู จะเห็นแขนไฟเลี้ยวที่ว่าชัดหน่อย!!) 

ผมพอจะบอกได้ว่าซื้อเจ้า Hillman รถยนต์คันแรกนั่นก่อนปี 2515 ซึ่งมีการต่อต้านสินค้าญี่ปุ่น จำได้ว่าผมเขียนติดกระจกหลังว่า Japan Go Home นักหนังสือพิมพ์ยังแวะมาถ่ายรูปเลย

พี่นิเวศน์ ณ ลำปางอีกนั่นแหละที่สอนผมให้ขับรถจนเป็น ทุกเช้าผมจะขับเจ้า Hillman ไปทำงานที่โรงพยาบาลสวนดอก ส่วนตอนเย็นก็ขับไปรับพี่นิเวศน์ไปทำงานเล่นดนตรีด้วยกันที่ร้านอาหารศรีสุรางค์ สี่แยกแจ่งหัวริน 

จำได้ว่าที่บ้านพี่นิเวศน์ให้เช่าทำอู่ซ่อมรถ Hino มีช่างมือรองคนหนึ่งช่วยยกเครื่องเจ้า Hillman ให้แบบไม่คิดค่าแรง ผมซึ่งเป็นลูกมือก็ได้เห็นการบดวาวล์ การยกเครื่องลง การตัดประเก็น และอื่น ๆ

สิ่งเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับรถคันแรก ผมจำได้ว่าครั้งนึงผมเลี้ยวตรงสี่แยกช้างเผือก ตัดหน้ารถจักรยานยนต์ซึ่งวิ่งไปทางแม่ริม พบต้องเลี้ยวยูเทิร์นหลบเพื่อไม่ให้ประสานงาอย่างจัง แต่ก็ยังทำให้มอเตอร์ไซค์คันนั้นล้ม  คนขี่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย อีกครั้งนึงขณะเล่นดนตรีอยู่ ผมให้ช่างคนหนึ่งนำรถไปจัดการเรื่องแบตเตอรี่ ปรากฏว่าเค้าเอาไปชนจักรยานสองผัวเมียที่ใกล้สี่แยกช้างเผือก ผมต้องพาไปส่งสวนดอกและจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ ทั้งสองเหตุการณ์อยู่ในความทรงจำของผมมาตลอดเลยล่ะ

ท้ายที่สุด...เจ้าคนภูเขาก็ตายสนิท ผมจอดทิ้งไว้หน้าบ้าน มีคนมาขอลากไปในลักษณะเศษเหล็ก เป็นอันสิ้นสุดเรื่องราวรถยนต์คันแรกของผม   

หาซื้อ urine bag ในห้างฉัตร

พี่ชายผมไปนอนโรงพยาบาลได้สองคืน วันรุ่งขึ้นโรงพยาบาลก็โทรแจ้งให้ผมไปรับกลับบ้าน!

 

กลับถึงบ้านอย่างทุลักทุเล เขาไม่ยอมแม้แต่จะทรงตัวหรือก้าวขา จึงต้องจัดให้นอนอยู่ชั้นล่าง ซึ่งตามมาด้วยการปัสสาวะชุ่มโชกที่นอน ยากต่อการทำความสะอาด ทำให้เกิดแผลกดทับด้วย

 

 

ผมต้องขอรถกู้ภัยเทศบาลแม่ตาลให้มารับไปโรงพยาบาลเพื่อใส่สายสวนคาปัสสาวะ....

 

phyathai3hospital.com กล่าวว่า...

การใส่สายคาปัสสาวะ คือ การสอดใส่ สายยางสำหรับสวนปัสสาวะ ที่ปลอดเชื้อ แบบมีลูกโป่งที่ปลายสาย ผ่านปากช่องท่อ ปัสสาวะ เข้าไปในกระเพาะปัสสาวะ แล้วจะใส่น้ำปราศจากเชื่อเข้าไปทางท่อที่ทำให้ลูกโป่งพองออกมาสายสวนจึงเลื่อนออกมาไม่ได้ ทำให้น้ำปัสสาวะไหลออกมาได้

พี่ชายใส่สายคาปัสสาวะมาได้พักนึง ผมต้องทำความสะอาดด้วยน้ำเกลือและเทถุงปัสสาวะ (urine bag) ทุกวัน มีคำแนะนำบอกว่าควรเปลียนสายสวนทุก 2 สัปดาห์ – 1 เดือนที่โรงพยาบาลใกล้บ้าน และให้เปลี่ยนถุงปัสสาวะเมื่อเริ่มสกปรก การพาพี่ชายไปเปลี่ยนสายสวนที่โรงพยาบาลคงไม่สามารถทำได้ เพราะเขาไม่ให้ความร่วมมือในการเคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อย ผมเริ่มสังเกตเห็นอาการผิดปกติ คือมีหนองผสมออกมา อีกทั้งปัสสาวะก็มีกลิ่นแรงด้วย!

สายที่ต่อกับถุงปัสสาวะเริ่มสกปรก ผมจำเป็นต้องเปลี่ยนถุงเก็บปัสสาวะให้ได้ในวันนี้ ตอนสาย ๆ ผมปั่นจักรยานไปหาซื้อถุงปัสสาวะ (urine bag) พบว่าร้านขายยา 3 ร้านในห้างฉัตรไม่มีขาย โชคดีเหลือเกินที่ตัดสินใจปั่นรถไปร้านที่ 4 ซึ่งเป็นร้านสุดท้าย คือร้านเจริญเภสัช ใกล้กับสี่แยกไฟแดง...

เป็นร้านเดียวในห้างฉัตรที่มีจำหน่าย (set ละ 45 บาท) ผมดีใจมาก...ซื้อกลับมาเปลี่ยนให้พี่ชายทันที!

หลังจากนั้นผมก็ค้นหาใน Shopee แล้วสั่งซื้อมาอีก 1 แพ็ค (10 ชิ้น) ราคา 180 บาท

พี่ชายจะอยู่ได้ใช้หมดทั้ง 10 ชิ้นหรือเปล่า? ผมไม่รู้!