ซ่อมคอมพิวเตอร์ - แรมเสีย

คอมพิวเตอร์ประกอบเองตัวเก่งของผมเดี้ยงซะแล้ว...เมื่อวานนี้!!!

ทำไว้นานหลายปีแล้ว ตอนที่ยังพอมีตังค์ ผมใช้เมนบอร์ด ASRock A320M-HDV ซื้อจาก Advance ใช้แรม DDR4 8 GB 2400 ยี่ห้อ Afox ก่อนหน้านั้นมันก็แสดงอาการรวน ๆ มาบ้างแล้ว แต่เมื่อวานนี้มันหยุดทำงานเอาเฉย ๆ เปิดแล้วเครื่องเดินตามปกติแต่ไม่มีสัญญาณภาพออกจอ!!!

หม้อน้ำรถยนต์ เอ้ย...ระบบระบายความร้อนแบบ Liquid ยังทำงานดี ความร้อนที่ CPU เป็นปกติ ผมเริ่มปวดหัว จัดการถอดการ์ดจอและการเสียงออก กลับไปใช้ออนบอร์ด เปิดเครื่องแล้วก็ยังไม่ดี ไม่มีสัญญาณภาพ! ช่างเหอะปิดเครื่อง ถอดแรมออกจาก slot หนึ่งตัวแล้วเปิดเครื่อง

เฮ้...ดีแล้ว คอมพิวเตอร์ของผมกลับมาทำงานอีกครั้ง แรมของผมเสียไปตัวนึง ตอนนี้เหลือตัวเดียว เครื่องจึงทำงานด้วยหน่อยความจำ 8 GB เปิดเพลงฟังจากโปรแกรม Sam ได้แย้ว!!!

ผมใส่การ์ดเสียงเข้าไปตามเดิม แต่ไม่ใส่การ์ดจอ

เช้านี้เสียงเพลงบรรเลงเปียโนดังลั่นออกลำโพงเมื่อเปิดฟังจากโปรแกรม Sam !!

 

ตามมาด้วยเพลงบรรเลง Accordion ความสุขใจกลับมายังบ้านร้านเปียโนห้างฉัตรที่เรียบง่ายอีกครั้ง!!

ไม้หมด...แต่ยังไม่หมดใจ

ปีที่แล้วผมซื้อแผงไม้ระแนงจำนวน 6 แผงจากร้านค้าไม้เก่าข้าง ๆ ห้างเทสโก้ฯ เพื่อนำมาปรับปรุงบ้านร้านเปียโนห้างฉัตร...

 

 

เค้าคิดราคา 2,500 บาท ซึ่งจะว่าแพงก็คงใช่ แต่ผมต้องการใช้จริง ๆ เมื่อไม่มีรถปิกอัพไปหาซื้อจากที่อื่นก็ต้องซื้อที่นี่!! เค้าใช้รถเครนยกมากองไว้ให้ที่หน้าบ้านเลย...

 

 

จากไม้ทั้งหมด...ผมก็นำมาใช้งานได้ 5 งานดังนี้ 1) ทำแผงกั้นหน้าบ้าน...

 

 

 

2) ทำฉากหลัง grand piano...

 

 

 

 

3) ทำผนังกั้นกันหนูที่ชั้นสอง (HBP) 

 

 

4) ทำรั้วบนดาดฟ้า....

 

และ 5) ทำเคาน์เต้อร์บาร์...

ใช้ไม้ไปจนหมดกับห้างาน วันนี้ช่างเหอะจำเป็นต้องใช้ไม้ยาว 6 ศอกสัก 2 เล่ม...

 

 

ก่อนหน้านั้นผมไปซื้อปูนย่อย 1 ถุง (20 บาท) ทรายหยาบ 1 ถุง (20 บาท) และบล็อกอีก 6 ก้อนมายึดขาให้แข็งแรง... 

ง่าย ๆ ตามประสาช่างเหอะ...ใช้แม่แรงดีดแผงขึ้นอีกหน่อยให้ได้ระดับ

 

ทำพิมพ์หล่อเสาจากเศษวัสดุ...

ผสมปูนในอัตรา 1 ต่อ 2

ก่อบล็อกรองรับข้างละ 2 ก้อน...

ใช้เวลา 2 วัน...ตอนนี้หล่อเสาและก่อบล็อกรองรับแผงเรียบร้อยแล้ว

ยังไม่พอ...ผมจำเป็นต้องมีไม้หน้าสองหรือสาม ยาว 6 ศอก มาตียึดอีกที (อย่างที่กล่าวแต่ต้น) แต่มันไม่มีให้ใช้ นอกจากไปซื้อมา! ด้วยนโยบายประหยัดสุดโดยใช้วัสดุเท่าที่มีอยู่ ผมไปรื้อเอาเศษไม้จากดาดฟ้ามาซอยและตีไม้ประกบแล้วใส่กาวจนได้ไม้ยาวพอที่จะนำมาตียึด มันดูไม่สวยหรอกนะ แต่ก็ใช้ได้ ผมทาด้วยน้ำมันขี้โล้ แล้วนำไปผึ่งแดดไว้ก่อน

 พรุ่งนี้ค่อยนำขึ้นไปตียึดครับ!

มูกางจ๋าย vs เชียงใหม่

วันนี้มีเวลา...ผมโหลดนิตยสาร ASIAN Geographic ฉบับล่าสุด (Issue 162, 2024) มาอ่าน

 

หน้า 12 ผมได้เห็นรูปนาขั้นบันไดที่น่าทึ่งในจังหวัดมูกางจ๋าย (Mu Cang Chai) ประเทศเวียดนาม...

ภาพจากนิตยสาร Asian Geographic - ขอขอบคุณ

Asian Geographic เขียนไว้ว่า...

 

 MU CANG CHAI RICE TERRACES, VIETNAM
While Asia’s staple crop, rice, thrives in the
flooded Mekong Delta at Vietnam’s southern
tip, in the country’s mountainous north,
local hill tribes have created rice terraces to
control the downward flow of water. These
astonishing emerald stairways, seemingly
ascending to the heavens, are perhaps at
their most beautiful in Mu Cang Chai, the
perfect place for trekking and visiting ethnic
minorities such as the Hmong and Red Dzao

 

ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจว่าจะไม่ไปเวียดนามอีก ผมก็ยังอยากรู้ว่ามันอยู่ตรงไหน...ใกล้หรือไกลจากบ้านห้างฉัตรของผม? อ่อ...ไม่ไกลสักเท่าใด จากเดียนเบียนฟูไปอีกไม่ไกลก็เป็นจังหวัดมูกางจ๋าย... 

anywheremagazine.com กล่าวว่า...

จากวิถีชีวิตของชาวบ้านส่วนใหญ่ประกอบอาชีพทำนาแบบขั้นบันได กลายเป็นทัศนียภาพสุดตระการตาจากทุ่งนาเขียวชอุ่มแซมสีเหลืองทองอร่ามภายในหุบเขา ทุ่งนาขั้นบันได "Mu Cang Chai" (มูกางจ๋าย) มีลักษณะทางภูมิศาสตร์เป็นเทือกเขาสูง 1,000 เมตร จากระดับน้ำทะเล ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเวียดนามในจังหวัดเอียนบ๊าย (Yên Bái) ห่างจากฮานอยประมาณ 300 กิโลเมตร  ชวนหลงใหลด้วยบรรยากาศเงียบสงบ พร้อมสูดอากาศเย็นตลอดทั้งปี ช่วงเวลาที่ดีที่สุดคือฤดูกาลใกล้เก็บเกี่ยวในเดือนสิงหาคมถึงเดือนตุลาคม เมื่อไปถึงคุณจะประจักษ์กับภาพที่อยู่เบื้องหน้าจนต้องหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพเก็บไว้เป็นความประทับใจว่าครั้งหนึ่งเคยมาเยือนสถานที่ทางธรรมชาติอันงดงามแห่งนี้

ในนิตยสารเล่มเดียวกัน ที่หน้า 19 ก็มีรูปนาขั้นบันไดซึ่งสวยไม่แพ้กัน ปรากฏว่าเป็นของบ้านเราเอง นั่นคือที่บ้านป่าปงเปียง อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ ใกล้ ๆ นี่เอง!  ASIAN Geographic เขียนไว้ว่า...

The location of Thailand’s highest mountain,
Doi Inthanon National Park is situated in a
watershed area of the Ping River, one of the two
main tributaries of the mighty Chao Phraya,
and is home to numerous bucolic Karen villages
dotted among picture-perfect rice terraces. The
small hamlet of Ban Pa Pong Piang offers some
of the most photogenic views of these iconic
emerald-green man-made structures

ภาพจากนิตยสาร Asian Geographic - ขอขอบคุณ

 อยากรู้ว่าไกลมั้ย...จากบ้านห้างฉัตร? 157 กม. แต่ต้องขึ้นดอยอินทนนท์อ่ะ!

อยากไปดูนาขั้นบันไดที่มูกางจ๋ายหรือที่เชียงใหม่...เลือกเอาเองเด้อ!

ไปโฮงยา!

"โรงพยาบาล" บ้านผมเรียกว่า "โฮงยา" แต่ที่ลาวเรียกว่า "โฮงหมอ"!

 

โรงพยาบาลห้างฉัตรคือที่พึ่งของผมและพี่ชาย วันก่อนไปรับยาจิตเวชที่ห้องเบอร์ 12 ให้พี่ชาย และก่อนหน้านั้นก็ต้องไปเจาะเลือดและรับยาสำหรับตัวเอง ผมก็ได้เจ้า Bruiser นี่แหละที่พาไป...

 

ไปถึงโรงพยาบาลประมาณ 6 โมงครึ่ง พบว่ามีคนไปนั่งรออยู่หน้าห้องก่อนแล้ว 3 คน...ผมวางเอกสารลงในตะกร้าบนเคาน์เตอร์แล้วนั่งรออยู่ภายใต้หลังคาโค้ง...

 

การรอเป็นชั่วโมง ๆ นั้นผมชินซะแล้ว! ไปเที่ยวต่างแดนเคยต้องนั่งรอรถโดยสาร เรือบิน หรือรถไฟนานหลายชั่วโมง ที่โรงพยาบาลห้างฉัตรเจ้าหน้าที่ห้อง Lab มาทำงาน 8 โมงเช้า ผมก็แค่นั่งรอชั่วโมงครึ่งเอง หนังสือ The Log from The Sea of Cortez เขียนโดย John Steinbeck ช่วยผมได้เป็นอย่างดี!

 

เป็นหนังสือเก่าที่ผมสะสมไว้นาน (พิมพ์ครั้งที่สองเมื่อปี 2507) อายุของมันคือ 60 ปีเต็ม...

ได้คิวเจาะเลือดลำดับ 4... ผมเจาะเลือดเสร็จก็ไปที่คลินิกผู้ป่วยเรื้อรังซึ่งเคยไป ทำการวัดความดันโลหิต ส่วนสูง น้ำหนัก และรอบเอวด้วยตนเองแล้วรอซักประวัติ หลังจากนั้นก็ต้องรอจนกว่าผลเลือดจะออก(ประมาณ 10.00 น.) จึงจะได้พบแพทย์  นั่งรอ 1 ชั่วโมงครึ่งก็ต้องอาศัย Steinbeck ต่อไป...

ได้พบแพทย์เวลาประมาณ 10 โมงกว่า ๆ ผมขอ off ยาโรคหัวใจ Atendol คุณหมอยินยอม...แต่กลับเพิ่มยาสแตตินลดไขมันให้มา (ผล Cholesterol = 243 mg/dl Triglyceride = 146 mg/dl HDL 77 mg/dl LDL = 160 mg/dl) ซึ่งจริง ๆ แล้วผมก็ไม่อยากกินยาลดไขมันสักเท่าไหร่ แต่ก็เชื่อหมอครับ...รับยาสแตตินมาแทน Atendol ตกลงแล้วยาที่กินแต่ละวันก็ยังคงมีจำนวนเท่าเดิม!! 

พบแพทย์ได้รับใบสั่งยามาก็แค่ 10 โมงครึ่ง ผมต้องเอาเจ้าสมุดประจำตัวคนไข้ไปยื่นให้พยาบาลที่เคาน์เตอร์ เพื่อให้เค้ากรอกข้อมูลอะไรไม่รู้ลงคอมพ์ฯ (ตามนโยบายใหม่)  จากที่เคยนั่งรอแค่ 10-20 นาที วันนี้ผมต้องรอประมาณ 1 ชั่วโมงกว่าจะได้ใบสั่งยาไปยื่นที่ห้องยา... ตาแก่บ้านห้างฉัตรปั่นจักรยานกลับถึงบ้านก็เที่ยงวันพอดี  สรุปแล้วไปโรงพยาบาลยุคหมอชลน่าน วันนี้ผมใช้เวลาไปทั้งหมด 6 ชั่วโมงเต็ม!

ยิ่งปรับปรุงระบบ...คนไข้ยิ่งต้องรอนาน (ฮา)

Tokina 60-300 mm

วันนี้แดดดี... ตาแก่บ้านห้างฉัตรนำเอาเจ้าเลนส์ Tokina 60-300 mm ออกมาตรวจสอบเตรียมไว้สำหรับการเดินทางเที่ยวอุทยานแห่งชาติครั้งต่อไป

 

 

เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 ผมได้เขียนเกี่ยวกับเจ้าเลนส์ตัวนี้ไว้ใน "เป็นได้มากกว่าเลนส์มือหมุน"โดยมีภาพประกอบซึ่งใช้เลนส์ซูมตัวนี้ (ถ่ายไว้เมื่อครั้งที่ไปเล่นดนตรีกับวงสหายเก่าที่อุทยานแห่งชาติดอยขุนตาน)..

 

 

 

วันนี้เวลาบ่ายโมง...ผมขึ้นไปบนดาดฟ้า ลองถ่ายภาพโดยใช้เลนส์ซูม Tokina 60-300 mm กับเจ้า Nikon D50 อยากรู้ว่ามันจะยังใช้งานได้ดีอยู่หรือเปล่า?

 

 

 

รูป "ต้นไม้ยืนเดี่ยว" บานนี้ถ่ายไว้เมื่อ 8 ปีที่แล้วด้วยเลนส์ซูมตัวเดียวกัน...

 

 

ภาพ "ต้นไม้ยืนเดี่ยว" วาดโดย Deja

 

ผมใช้เจ้า D50 กับเลนส์ซูมถ่ายรูปนกยางและวัวซึ่งกลับมาให้เห็นใกล้ ๆ ต้นไม้ยืนเดี่ยวอีกครั้ง...

 

 

 

 

ซูมไปถึงบ้านที่อยู่ไกล ๆ โน่น...

 

ยังใช้ได้ครับ... แต่ว่ามันหนักเหลือเกิน เจ้าเลนส์ตัวเนี้ย!!!

ยากที่จะลืม

สวัสดีครับเพื่อน ๆ ที่รัก!  ผมกลับมาแล้ว! กลับมาจากการเยียวยาสภาพจิตด้วยการปลีกวิเวกเก็บตัวอยู่กับบ้าน ผ่านมาได้ระยะนึง ก็เพิ่งฟื้นตัวจากอาการชิงชังสังคมและคลื่นไส้กับภาพความอยุติธรรมที่มีให้เห็นอย่างต่อเนื่อง...

 

ภาพจาก www.korseries.com - ขอขอบคุณ

 

ความไม่เที่ยงตรงของตราชั่งตั้งแต่ยังมิได้ทำหน้าที่ มันยังคงมีอยู่ในประเทศกะลาแลนด์ แล้วจะหวังอะไรได้อีกล่ะ ผมไม่แคร์อะไรอีกแล้ว อยากปล่อยวางและใช้ชีวิตที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดให้กับความฝันที่อยากทำ ตายเมื่อไหร่ก็โอเค สบายไป! จะได้ไปเจอ Deja เพื่อนผู้ไปรออยู่แล้วที่ไหนสักแห่งหนึ่งซึ่งพระเจ้าทรงนำพา 

 

ปีที่แล้ว Deja มาช่วยเขียนป้าย HBH ให้ ใครจะรู้ว่าอีกไม่นานเขาก็ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไปโดยไม่กล่าวลา 

 

 

 

อักษรสีทอง HBH ยังคงปรากฏอยู่หน้าบ้านร้านเปียโนห้างฉัตร เห็นทีไร...ความอาลัยถึงผู้เขียนอักษรก็ตามมา!

 

วันก่อน HBH รู้สึกยินดีที่ได้ต้อนรับคุณสุทัศน์ ผู้ขี่จักรยานมาหาตาแก่บ้านห้างฉัตร... 

 

ขอบคุณที่มาเยือน ผมเห็นจักรยาน Merida ไม่มีขาตั้งคันเดิมที่ยังคงใช้งานได้ดี 

ดีใจที่ได้รูปวาดของ Deja ผู้ล่วงลับไป ได้รับความสนใจจากผู้มาเยือน...

 

หลังจากการสังสรรค์ประมาณ ๑ ชั่วโมง ชายวัยเกษียณผู้ยังคงแข็งแรงและร่าเริงก็ลากลับ...

ขอบคุณนะครับ....ที่ยังไม่ลืมผม!