ที่พึ่งของคนแก่

๒ กันยายน ๒๕๖๓ ที่วัดห้างฉัตร จังหวัดลำปาง พัดลมแขวนบนเพดานหน้าอาคารศาลาบำเพ็ญบุญหมุน ช่วยระบายความร้อนอบอ้าวให้กับเจ้าหน้าที่ อสม. และคนไข้ที่มารับบริการ....

 

 

ตัวผมเองไปตรวจและรับยาที่โรงพยาบาลโน่น  ส่วนพี่ชายเค้าให้มาที่นี่ เพื่อสนองนโยบายลดปริมาณคนไข้ที่จะไปแออัดกันในโรงพยาบาล เมื่อวานนี้ตัดผมให้แล้ว ดูหน้าตาแกดีขึ้น...

 

 

เป็นครั้งที่สองแล้วครับที่ต้องพาพี่ชายมารับบริการที่นี่ มาถึงประมาณ ๙ โมงเช้ากว่าจะได้กลับบ้านก็เกือบเที่ยงวัน ถ้าเปรียบกับการไปโรงพยาบาลแล้วต่างกันมาก ที่นี่ผมเห็นว่าเจ้าหน้าที่นั้นทำงานกันอย่างเต็มที่ แต่ดูเหมือนว่ายิ่งตั้งใจก็ดูจะยิ่งยุ่งยากเสียเวลา

 

 

มีการให้บัตรคิว แต่หาได้ใช้เป็นประโยชน์ เพราะไม่เรียกตามคิว คนเฒ่าคนแก่จึงไม่ค่อยเคร่งครัดเรื่องใครมาก่อนมาหลัง...

 

ดีจังนอกจากพยาบาล เภสัชกร เจ้าหน้าที่ อสม. แล้วแพทย์ก็ยังมาหลายคน ขออนุญาตนำภาพมาโพสต์หน่อยนะ สวย ๆ ทั้งนั้น...

 

 

 

 

ขั้นตอนก็เริ่มจากคัดกรองซักประวัติ...

 

 

พบแพทย์...

 

 

 แล้วรอรับยา...

 

 

ดูคล้ายกับว่ายกห้องยามาที่นี่เลย...

 

เป็นที่พึ่งของคนแก่จริง ๆ  ครับ... สาธุ ๆๆ

เปลี่ยนชื่อให้เจ้าพิราบน้อย

 

จักรยานพับคันใหม่ (Trinx Flybird 3.0) มาถึงบ้านห้างฉัตรแล้ว  สีของมันดำขลับ หาได้มีสีเทาเหมือนที่เห็นในภาพประกาศขาย...

ก่อนหน้านั้นผมตั้งชื่อให้ว่า "พิราบน้อย"  หลังจากนั้นก็ได้ดูหนัง The Ballad of Narayama (ทั้งเวอร์ชั่นปี 1958 และ 1983) รู้สึกอินมาก ๆ...

ภาพจาก reelgood.com - ขอขอบคุณ

 

 

ภาพจาก raremeat.blog - ขอขอบคุณ

ทำให้ได้ความรู้เกี่ยวกับการนำพ่อแม่ไปทิ้งในสมัยเอโดะ (ค.ศ.1603-1867) ซึ่งมีกฎว่าบ้านไหนที่มีพ่อแม่อายุเกิน ๗๐ ปี ลูกต้องนำพ่อแม่ไปทิ้งบนเขา มิฉะนั้นจะถูกประหาร ในหนังลูกชายคนโต Tatsuhei คือผู้ที่จะต้องแบกพาแม่ (Orin) ไปส่งยัง Narayama ซึ่งอยู่บนยอดเขา  - ที่มา ไลน์ของ ดร.อุดมศักดิ์ (ช้าง)

Tatsuhei - ภาพ capture จาก YouTube

ภูเขากลายเป็นสุสานคนแก่ ขึ้นไปสองคนแต่กลับลงมาหนึ่งคน ภูเขาเหล่านี้เรียกว่า "อุบะสุเทะ" ("อุบะ" แปลว่า คนแก่ "สุเทะ" แปลว่า ทิ้ง)

ภาพ capture จาก YouTube

เมื่อถึงวันเริ่มต้น final trip ของผม ตอนนั้นก็คงอายุ ๗๐ กว่าแล้ว เป็นชายแก่ (old people) ซึ่งคงเหมือนกับโอรินใน The Ballad of Narayama, หญิงชราผู้เต็มใจให้ลูกแบกไปทิ้งบนภูเขา

 

ผมตั้งใจว่าจะขอให้เจ้าจักรยานพับคันใหม่ซึ่งมีถึง ๒๗ สปีดเป็นผู้พาไปส่งยังจุดหมายปลายทาง Obasute ซึ่งคงต้องไต่เขา ผ่านแอ่งน้ำ หุบเหว ไปตามเส้นทางคดเคี้ยวชนิดแทบไม่มีที่สิ้นสุด...

 

ภาพ capture จาก YouTube

งั้นขอเปลี่ยนชื่อจักรยานคันใหม่จาก "พิราบน้อย" เป็นชื่อญี่ปุ่นว่า "Tatsuhei" นะครับ!

ยลโฉมเพื่อนใหม่

 

ผมเรียกจักรยานพับคันใหม่ที่หามาเป็นคู่ให้กับเจ้า Banian ว่า "พิราบน้อย"  เป็นชื่อที่ตั้งไว้ก่อนจะแกะกล่องออกดู... 

 

ดูจากรูปที่ลงประกาศขาย เห็นว่าเป็นสีเทาก็เลยคิดว่าน่าจะเป็นเจ้าพิราบน้อยที่โบกบินไปได้ไกลสุดขอบฟ้า...

จริง ๆ แล้ว...ผมแกะกล่องออกดูหลังจากตั้งไว้ได้ ๒ วัน (ไม่รู้ว่ารออยู่ทำไม...ฮา) พอเปิดออกมาก็พบเจ้าเพื่อนใหม่สวยสมใจนึก ผู้ขายได้จัดส่งให้มาเป็นอย่างดี โดยไม่ชำรุดเสียหาย ผมไม่ต้องนำมาประกอบอีก แค่ยกออกจากกล่องแล้วกางออกก็เห็นโฉมอันงดงามแล้วครับ

สภาพเรียกว่าเกือบเหมือนใหม่ ใด้ใจตาแก่เมืองรถม้าจริง ๆ

สภาพยางบ่งบอกว่าบดถนนมาไม่มากเลย...

ดิสค์เบรคอย่างเนี้ยผมก็เพิ่งมีโอกาสสัมผัสเป็นครั้งแรก...

 

 

 

ขาตั้งอย่างนี้ก็เช่นกัน ชอบ...เพราะมั่นคงดี รถไม่ล้มง่าย ๆ เวลาบรรทุกสัมภาระเต็มพิกัด!

 

ล้อ Trinx ขนาด 451 ขอบสูง พร้อมปลดเร็ว...

ถูกใจตะแกรงหน้าตะแกรงหลังที่มีมาให้พร้อม ติดตั้งสัมภาระแล้วออกลุยได้เลย...

จานหน้า ๓ ใบ ขนาด ๓๐, ๔๙ และ ๕๐ ฟัน...

ตีนผี Sorra 9 speed

มีเพื่อนใหม่แล้วก็ใช่ว่าความรักที่ผมมีกับเจ้า Banian และเจ้ายักษ์จะน้อยลงนะครับ!

survival

ช่วงฤดูร้อนที่ผ่านมา...สภาวะแห้งแล้งและน้ำประปาขาดแคลนทำให้ต้นไม้ที่ผมปลูกไว้ในสวนครัวบนดาดฟ้าตายเกือบหมด

 

โชคดีที่ก่อนทุกอย่างจะตายเกลี้ยง หน้าฝนก็มา...น้ำท่าไม่ขาดแคลนอีกต่อไป

 

 

HOPE Dictionary อธิบายว่า "survival (เซอไว'เวิล)  n. การอยู่รอด, การรอดตาย, การดำรงอยู่, การเหลืออยู่, สิ่งที่ดำรงอยู่, บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่, สิ่งหรือบุคคลที่เหลืออยู่. adj. เกี่ยวกับเครื่องยังชีพ"  บนดาดฟ้าร้อนระอุ... ผมเห็นทั้งผักหญ้าและวัชพืชที่รอดตาย เริ่มจะฟื้นตัวชูกิ่งก้านใบเขียว

 

พริกขี้หนูเริ่มผลิดอกออกผลให้เห็น...

ไปเจอแคนตาลูปเข้า ๑ ลูก เล็กนิดเดียว คงเป็นเพราะปลูกอยู่บนดินที่มีสารอาหารไม่เพียงพอ...

 

 

เก็บมาผ่าดูหน่อย...

 

 

หากจะเตรียมสวนครัวให้มีผักหญ้าไว้กินในกรณีเกิดวับัติภัย ผมคงต้องเพิ่มและบำรุงดินให้มากขึ้น...

 

จะได้มี survival เยอะ ๆ หน่อย!

เจ้าพิราบน้อย

เพื่อนใหม่ของเจ้า Banian (จักรยานพับ Trinx Flybird 3.0) ยังคงอยู่ในกล่อง...

 

 

ก่อนอื่นก็ต้องตั้งชื่อให้มันก่อน... (เพื่อน ๆ ที่รักคงรู้ดีว่าผมมักจะมีชื่อให้สรรพสิ่งที่มีอยู่ อาทิ เจ้าโต เจ้ายักษ์ เจ้าสี่ตา เจ้าอามุย ฯลฯ) 

 

Trinx Flybird 3.0 - ภาพจากเว็บขายดี

จักรยานสีเทาคันเล็ก ๒๗ สปีดคันนี้คงเดินทางได้ไกลประดุจนกน้อย (สมชื่อที่ว่า Flying Bird 3.0)

 

 

วันก่อนผมขึ้นไปตากผ้าบนดาดฟ้า...

 

 

แหงนหน้ามองฟ้าที่มีเมฆบดบัง...

 

 

 

เบื้องล่างเห็นซากนกพิราบซึ่งนอนตายอยู่ได้หลายวันแล้ว ถูกแดดแผดเผาจนเกือบแห้ง  ตอนเห็นครั้งแรกก็อดสงสารไม่ได้ ที่บ้านหลังนี้...ผมปล่อยให้มันอยู่กันอย่างเป็นสุข ไม่รู้เหมือนกันว่ามันตายด้วยสาเหตุอันใด?

 

มาวันนี้เห็นมีอีกตัวนึงนอนตายห่างออกไปไม่ไกล เพิ่งจะดูใหม่ ๆ

 

 

สารานุกรมเสรีวิกิพีเดียกล่าวว่า...

นกพิราบป่ามีขนสีเทาอ่อน มีแถบสีดำสองแถบบนปีกแต่ละข้าง แต่ทั้งนกป่าและนกเลี้ยงนั้นมีความหลากหลายของสีและรูปแบบของขนเป็นอย่างมาก มีความแตกต่างระหว่างเพศเล็กน้อย นกชนิดนี้มักมีคู่ครองตัวเดียว มีลูกครั้งละ ๒ ตัว พ่อและแม่ช่วยกันเลี้ยงดู โดยที่เมื่อจับคู่กันแล้วจะไม่แยกจากกันเลยตลอดชีวิต แม้ว่าคู่จะตายไปแล้ว

นกพิราบ เป็นนกที่มนุษย์คุ้นเคยเป็นอย่างดี ในสมัยโบราณจะใช้ในการสื่อสาร เนื่องจากเป็นนกที่มีประสาทสัมผัสเป็นอย่างดีในการที่จะหาทางกลับมาสู่ถิ่นฐานที่จากมา แม้ว่าจะอยู่ไกลแค่ไหนก็ตามด้วยการใช้สนามแม่เหล็กโลกแบบเดียวกับเต่าทะเล อีกทั้งยังใช้แสงแดดและจมูกในการดมกลิ่นอีกด้วย

 

 

 

Trinx Flybird 3.0 - ภาพจากเว็บขายดี

 

ขอตั้งชื่อคู่หูของเจ้า Banian ว่า "พิราบน้อย" นะครับ มันจะได้บินไกลไปจนถึงสุดขอบฟ้าโน่น!

The Ballad of Narayama

Buddy ที่ผมเลือกให้เจ้า Banian เดินทางมาถึงบ้านห้างฉัตร ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว...

ทั้ง ๆ ที่อยากเห็นหน้าเพื่อนใหม่จนเนื้อเต้น ผมก็ยังไม่ได้เปิดกล่อง เพราะมัวแต่ใช้เวลากับการดู "The Ballad of Narayama (1958)"  ซึ่งเพื่อนแนะนำมา...

จบแล้วยังไม่พอ ผมรีบด่วนจี๋ไปรษณีย์จ๋าไปหาดาวน์โหลด The Ballad of Narayama (1983) มาดูต่อ...

สารานุกรมเสรีวิกิพีเดียให้ข้อมูลว่า

The Ballad of Narayama (楢山節考, Narayama bushikō) is a 1983 Japanese film by director Shōhei Imamura. It stars Sumiko Sakamoto as Orin, Ken Ogata, and Shoichi Ozawa. It is an adaptation of the book Narayama bushikō by Shichirō Fukazawa and slightly inspired by the 1958 film directed by Keisuke Kinoshita. It won the Palme d'Or at the 1983 Cannes Film Festival.
Plot - The film is set in a small rural village in Japan in the 19th century. According to tradition, once a person reaches the age of 70 he or she must travel to a remote mountain to die of starvation, a practice known as ubasute. The story concerns Orin, who is 69 and of sound health, but notes that a neighbor had to drag his father to the mountain, so she resolves to avoid clinging to life beyond her term. She spends a year arranging all the affairs of her family and village: she severely punishes a family who are hoarding food, and helps her younger son lose his virginity.
The film has some harsh scenes that show how brutal the conditions could be for the villagers. Interspersed between episodes in the film are brief vignettes of nature – birds, snakes, and other animals hunting, watching, singing, copulating or giving birth.

ตาแก่เมืองรถม้าก็เลยยังไม่ได้เห็นหน้าสมาชิกใหม่ เพื่อน ๆ รอก่อนนะ เดี๋ยวจะพามาแนะนำตัว!