สิ่งที่พบหลังจากไปโรงพยาบาล

เมื่อวานนี้ผมไปโรงพยาบาลห้างฉัตรเพื่อกลับไปรับยาตามเดิม หลังจากไม่ได้ไปตามนัดเป็นระยะเวลานานกว่า 5 เดือน...

 

โรงพยาบาลห้างฉัตรอยู่ไม่ไกลจากบ้านร้านเปียโน ผมขี่เจ้า Bruiser จักรยานเสือภูเขาล้อ 26 นิ้วที่ผมซื้อโครงเก่ามาอัพเกรด ออกจากบ้านประมาณ 7 โมงเช้า..  

จอดจักรยานพิงไว้... ไม่ต้องล็อคครับ ที่ห้างฉัตรไว้ใจได้!

ที่โรงพยาบาลมีพัฒนาการอย่างเห็นได้ชัด ระบบต่าง ๆ รวมทั้งเครื่องไม้เครื่องมือไม่ว่าจะเป็นเครื่องวัดความดัน เครื่องวัดความสูงและชั่งน้ำหนัก ระบบจัดคิวแบบมีเสียงเรียกออกลำโพง ถูกนำมาใช้งานอย่างมีประสิทธิภาพ หมอใหญ่ซึ่งเข้ามาแทนที่หมอเก่าซึ่งปลดเกษียณไปแล้วก็เป็นแพทย์หนุ่มสาวผู้มาปฏิบัติหน้าที่เช้ากว่าที่ผมเคยประสบพบเห็น ผมได้รับยาเดิม หลังจากนั่งรอที่หน้าห้องจ่ายยาพักใหญ่...ตาแก่บ้านห้างฉัตรก็ได้ปั่นจักรยานออกจากโรงพยาบาลก่อน 10 โมง มีความสุขในการปั่นจักรยานกลับบ้าน ใช้เส้นทางลัดสู่ถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ ผ่านท้องทุ่งและบ้านสวนริมทาง...

กลับเข้าบ้าน...ผมได้ยินเสียงฝนตกลงหลังคาห้องครัวเสียงดังน่ากลัว แปลกใจที่ข้างนอกไม่เห็นฝนตก ออกไปสำรวจดูพบว่าท่อน้ำที่ต่อสูงขึ้นไปตามผนังหลังตึกรั่วอยู่ มีน้ำพุ่งออกมาเหมือนสายฝนที่เทวดามิได้สั่งจ่าย!!!  โอ...นี่ถ้าผมไปเที่ยวไกล ๆ หลาย ๆ วันแล้วเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ ไม่รู้ว่าค่าน้ำประปาที่ต้องจ่ายจะดีดตัวสูงแค่ไหน?? ผมรีบปิดน้ำจากระบบและจากถังเก็บน้ำบนดาดฟ้าแล้วหาสาเหตุทันที ต้องวิ่งขึ้นวิ่งลงระหว่างชั้นล่างและชั้นบนจนหายใจแทบไม่ทัน เจ้าอู่หลงก็เป็นหมานำเกือบจะทำให้หกคะมำตกกะได...

 

อย่างไรก็ตาม ช่างเหอะก็พยายามประคองตัวมิให้เกิดอุบัติเหตุ เปิดช่องบานเกล็ดออกไปชะโงกดูข้างนอก...  

นั่นไง! เห็นแล้ว นกมันคาบเมล็ดต้นไทรมาฝังไว้ใกล้ท่อน้ำจนเติบโตเป็นต้นใหญ่ รากของมันค่อย ๆ ผลักท่อน้ำให้แยกออกจนเกิดรั่ว และท่อก็หลุดออกในที่สุด!!! ผมเอามีดลงไปจ้วงฟันได้นิดหน่อยก็สุดเอื้อม! ต้องหาวิธีเอาลงให้ได้...

อาคาร 4 ชั้นนั้นสูงจริง ผมไม่มีทางไต่ขึ้นมาได้เลย ใครรู้วิธี? ช่วยแนะนำหน่อยครับ

ว่าด้วยเรื่องของอู่หลง

วันนี้เปลี่ยนปลอกหมอนและผ้าปูที่นอนใหม่... ตอนซักผมใส่น้ำยาปรับผ้านุ่มซะหอมฟุ้ง 

 

ปกติแล้วอู่หลงจะขึ้นมาบนที่นอนก็เฉพาะตอนกลางวันขณะที่ตาแก่บ้านห้างฉัตรเอนกายพักผ่อน...

 

 

 

ส่วนตอนกลางคืน อู่หลงจะนอนบนที่นอนของมัน 

 

หากเป็นช่วงที่ผมทำงานอยู่หน้าคอมพ์ฯ อู่หลงก็จะนอนอยู่ใต้เก้าอี้หรือใกล้ ๆ

 

บ่ายวันนี้ผมเปิดดูหนังเรื่องที่มีสุนัขพันธุ์คล้ายกับอู่หลงแสดงนำ ก็เลยให้มันขึ้นมาดูซะหน่อย... 

 

 

 

 

ไม่รู้ว่าจะชอบหรือเปล่า? อิอิ

Have a nice day

อากาศเย็นลง... taskbar บนหน้าจอคอมพิวเตอร์รายงานว่า 20 องศา มีแดดบางส่วน...

จริง ๆ แล้วไม่ต้องดูที่ taskbar ก็ได้ แค่ดูน้ำมันมะพร้าวที่อยู่ในขวดก็รู้ว่าอากาศหนาวเย็นระดับไหน? ตาแก่บ้านห้างฉัตรมิได้สนใจในสภาพร่างกายแห่งตน หรือเกรงว่าจะตัวเองจะไม่ดูดีเหมือนภาพท่านนายกทักษิณที่ปรากฎบน social media อย่างต่อเนื่อง... 

 

ตื่นเช้ามา...แต่ก่อนมักเปิดฟังข่าวสารการเมืองรับรู้เรื่องราวความวุ่นวายในสังคมยุค AI แต่ทุกวันนี้ผมหันมาเปิดฟังจากช่องที่สร้างสรรค์อย่างเช่น Have a nice day ใน roundfinger channel ของ "นิ้วกลม" สราวุธ เฮ้งสวัสดิ์ ซึ่งนำเรื่องราวจากหนังสือดี ๆ มาอ่านและสรุปให้ฟัง

 

ภาพจาก roundfinger channel- ้Have a nice day

 

ไม่มีโฆษณามาขวางกั้น ผมฟังไปแบบลื่นไหล ได้ความรู้ดี ๆ โดยไม่ต้องซื้อหนังสือมานั่งอ่านเอง นั่นคือ task หนึ่งซึ่งมาทดแทน ในช่วงที่ให้อาหารไร้สารพิษมื้อแรกกับตัวเองและอู่หลง...

 

 

 

 จากนั้นผมก็จะขึ้นไปบนดาดฟ้า แหงนหน้าดูท้องฟ้า เดินยึดแข้งยืดขาด้วยช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่ต้องสงกะสัยว่าเจ้าอู่หลงจะละสายตาจากการเฝ้ามอง...

 

 

ช่างเหอะขอสารภาพผิดที่ปล่อยปะละเลยการดูแลรักษาแบตเตอรี่ระบบโซล่าเซลล์ ทำให้มันเสื่อมสภาพไปทั้งหมด ต้องทำการฟื้นฟูหม้อไฟฯ ใหม่หมด โดยค่อย ๆ ทำไปทีละ 2 ลูก

 

 

 

 

8 โมงครึ่ง ได้ยินเสียงเครื่องซักผ้ากำลังปั่นอยู่ข้างล่าง ผมมองเห็นแผงโซล่าฯ ที่ติดตั้งไว้จำนวน 6 แผง มันเริ่มจ่ายพลังงานไฟฟ้าให้ได้บ้างแล้ว แม้ว่าแสงแดดยังไม่จัดจ้า...

 

กระแสไฟฟ้าเริ่มชาร์จแบตฯ คู่แรกที่ซ่อมเสร็จ...

 

มองเห็นน้ำกรดเริ่มเดือดปุด ๆ

 

เบื้องล่าง...การจราจรบริเวณสี่แยกไฟแดงใหม่ (Hangchat Intersection) ยังคงเคลื่อนไหวไปตามสภาพ ผมเห็นคนขายพวงมาลัยเดินเสี่ยงภัยอยู่บนท้องถนน!!!  

 

รู้สึกโชคดีที่ชีวิตบั้นปลายของผมมีความปลอดภัยไม่น้อย...วันมะรืนนี้จะไปโรงพยาบาลครับ!

Last Train To Heaven , Boxcar Willie , 1982

I love trains! ผมรักรถไฟ...ตอนเป็นเด็กอาศัยอยู่ที่บ้านร้านกาแฟไทยประเสริฐ ไม่ไกลจากสถานีรถไฟเชียงใหม่และโรงแรมรถไฟ....

อยากให้เพื่อน ๆ ฟังเพลง Last Train To Heaven โดย Boxcar Willie , 1982 ก่อนนะครับ... (A ton of thanks to lyricsvault.net for the lyrics.)

I'll ride that last train to heaven
On rails of solid gold
In a boxcar lined with satin
Where the nights are never cold
Where a hobo 's always welcome
Even in his ragged clothes
I'll ride that last train to heaven
When the final whistle blows.

Well I set in hobo jungles
From Maine to New Orleans
I've heard ole timers tell the tale
Of a train they hope to see
There'll be a long black steamer
That shines just like the sun
With a thousand miles of boxcars
Behind engine number one.

I'll ride that last train to heaven
On rails of solid gold
In a boxcar lined with satin
Where the nights are never cold
Where a hobo 's always welcome
Even in his ragged clothes
I'll ride that last train to heaven
When the final whistle blows.

All the hobos will be waitin'
No more sleepin' on the ground
With his hand upon the throttle
There'll be no puttin' down
This ride is just for hobos
They'll come from all around
When that train gets down to her last run
Destination heaven bound

I'll ride that last train to heaven
On rails of solid gold
In a boxcar lined with satin
Where the nights are never cold
Where a hobo 's always welcome
Even in his ragged clothes
I'll ride that last train to heaven
When the final whistle blows.

I'll ride that last train to heaven
When the final whistle blows

เรื่องนี้ต้องเขียนยาวครับ อาจจะเล่าไปจนสิ้นอายุขัยของผมก็เป็นได้!!!

หาคำตอบ - ไปอ่างเก็บน้ำแม่ป๋อน

ฉันเพล เอ้ย กินอาหารมื้อกลางวัน เรียบร้อยแล้วจ้า 

การจราจรที่หน้าบ้านพลุกพล่านตั้งแต่เช้ามืด วันนี้ผมคิดว่าควรจักต้องหาคำตอบว่าหลังจากกินสองมื้อเหมือนตุ๊เจ้ามาได้เป็นเดือนแล้ว...ร่างกายของตาแก่บ้านห้างฉัตรจะพอไปได้ไหวมากน้อยเพียงใด? เมื่อปลายเดือนที่แล้วผมโพสต์เรื่อง Travels with Oolong - อ่างเก็บน้ำแม่ป๋อน บอกเพื่อน ๆ ว่าไม่ขับเจ้า Eddy ไปยังตัวอ่างฯ ทั้ง ๆ ที่อยู่อีกไม่ไกล!!

 

 

 

เอาเป็นว่าวันนี้ขอลองปั่นจักรยานไปหาคำตอบ ไปกลับก็ไม่เกิน 40 กิโลเมตร จะไปกับสหัสเดชครับผม....

 

 

 

เจ้าอู่หลงต้องอยู่บ้าน อย่างน้อยก็ 4 ชั่วโมง... 

 

 

 

เอาหละ...ขอไปเตรียมตัวก่อนนะครับ กลับมาถึงตอนเย็นจะแจ้งให้เพื่อน ๆ ทราบว่าไหวมั้ย?

วิธีแก้ปัญหาเรื่องเห็บหมัดสุนัข

อู่หลงอาบน้ำแค่เดือนละครั้งเอง... เป็นเรื่องจริงครับ!

ทีแรกผมก็เข้าใจผิด คิดว่าหมาสะอาดต้องอาบน้ำให้บ่อย ๆ แต่พอเจ้าอู่หลงมาอยู่ด้วย ผมสังเกตเห็นสุนัขลักษณะคล้ายหมาจิ้งจอกอาบน้ำให้ตัวเองทุกวันด้วยการเลีย ทำให้ตัวมันสะอาด ขนนิ่มฟู และปราศจากเห็บหมัด เว็บ hdmall.co.th อธิบายว่า...

โดยธรรมชาติของสุนัขแต่ละตัว จะมีกลิ่นเฉพาะซึ่งถูกสร้างขึ้นตามธรรมชาติ โดยกลิ่นนี้จะถูกขับมาออกในบางบริเวณ เช่น อุ้งเท้า ซึ่งเป็นที่อยู่ของต่อมสร้างกลิ่น (Apocrine Gland) สามารถสร้างสารฟีโรโมน (Pheromones) และสารเคมีที่ใช้สื่อสารกับสุนัขตัวอื่น ซึ่งก็คือกลิ่นตัวของสุนัขแต่ละตัวนั่นเอง นอกจากนี้ยังมีน้ำมันที่คอยหล่อเลี้ยงตามขน ทำให้ขนเป็นมันเงางามและนุ่มลื่น ดังนั้นหากเราอาบน้ำสุนัขบ่อยเกินไป จะส่งผลให้น้ำมันและกลิ่นเฉพาะตัวของสุนัขหายไป และมีส่วนทำให้การต้านทานเชื้อโรคลดลงไปด้วย... (ขอขอบคุณข้อมูล)

เวลาตาแก่บ้านห้างฉัตรนั่งทำงานอยู่หน้าคอมพ์ฯ อู่หลงจะต้องมานอนอยู่ใต้เก้าอี้ ตอนมาอยู่ใหม่ ๆ ผมหนักใจเมื่อพบว่ามีหมัดไต่ขึ้นมาตามแข้งขาบ่อย ๆ

 

เครียดอยู่นาน...พยายามค้นคว้าศึกษาตามเว็บคนรักหมาในอินเทอร์เน็ต ในที่สุดก็พบวิธีด้วยการใช้ยาหยอดกำจัดเห็บหมัดเดือนละ 1 ครั้ง (45 บาท) และให้ยากินเสริมอีก 1 เม็ด (15 บาท) ตั้งแต่นั้นมาผมก็ไม่เห็นเห็บหมัดอีกเลย...

คิดถึง "เจ้าหลง" เมื่อก่อนผมไม่รู้วิธีกำจัดเห็บหมัดให้มัน...

ภาพเจ้าหลง - วาดโดยเดชา

เห็นรูปเจ้าหลง...ผมก็อดคิดถึง Deja ผู้วาดมิได้

ชีวิตที่เหลืออยู่ของตาแก่บ้านห้างฉัตร

ย่างเข้าสู่เดือนสุดท้ายของปี 2567 กิจวัตรแต่ละวันของตาแก่บ้านห้างฉัตรยังคงเป็นเช่นเดิม คือ สงบและเรียบง่าย...

 

อมน้ำมันมะพร้าวสกัดเย็นเพื่อทำ oil pulling แล้วขึ้นมาเดินเร็ว ๆ บนดาดฟ้า แกว่งแขนแกว่งขาพอให้คล้ามเนื้อคลายตัว เว็บ tcc.chaokoh.com กล่าวว่า...

การใช้น้ำมันในการอมกลั้วปากแล้วบ้วนทิ้ง หรือที่เรียกว่า ออยล์ พูลลิ่ง (Oil Pulling) ในอินเดียมีมานานนับพันปีแล้ว เพราะเชื่อว่าน้ำมันพืชเมื่อยู่ในปากแล้วสามารถดึงเอาจุลินทรีย์ที่ฟัน ซอกฟัน เหงือก ลิ้น กระพุ้งแก้ม เพดานปาก เมื่อน้ำมันมาอยู่ในปากก็ทำการบ้วนทิ้งไป เพื่อไม่ให้เชื้อก่อโรคทั้งหลายในช่องปากถูกกลืนเข้าไปในลำคอและเข้าไปตามส่วนต่างๆของร่างกาย ด้วยเหตุผลนี้จึงเป็นกลไกที่ทำให้รักษาได้หลายโรค...

เช้านี้ถ่ายภาพมาฝากเพื่อน ๆ ผมอยากให้เห็นดอยขุนตานที่อยู่ไกลสุดสายตาโน่น...

 

แนะนำให้เพื่อน ๆ ได้ไปสัมผัสบรรยากาศบน ย.4 - จุดสูงสุดดอยขุนตาน 

 

 

 

สำหรับผมแล้ว...ตั้งใจว่าจะหาโอกาสไปอีก ไม่ยากเลยครับ! แค่ขับเจ้า Eddy ไปจอดไว้ที่บ้านสถานีแล้วนั่งรถไฟผ่าน 2-3 สถานีไปลงที่สถานีขุนตาน

 

 

 

จากนั้นก็แบกเป้เดินขึ้นดอยไปยังอุทยานแห่งชาติดอยขุนตาน

 

ค้างคืนหนึ่งคืน เพื่อน ๆ จะตั้งเต็นท์นอนที่ลานชมดาว (ุถ้าไม่อยากเดินขึ้นดอยอีก) หรือจะเดินขึ้นดอยไปตั้งเต็นท์นอนบน ย.2 (เหนื่อยหน่อย) ก็ได้

 

 

เคยไปนอน ย.2 แล้ว คราวหน้าคงจะไม่ไปอีก แต่จะตั้งเต็นท์นอนที่ลานชมดาว วันรุ่งขึ้นก็เดินลงมาที่สถานีรถไฟขุนตานแล้วนั่งรถไฟกลับบ้านห้างฉัตร แค่นี้ก็มีความสุขได้ด้วยงบประมาณไม่เกิน 100 บาท...

เช้านี้ผมเก็บภาพเบื้องล่าง บริเวณสี่แยกไฟแดงห้างฉัตร (ใหม่) 

เห็นรถราวิ่งผ่านไปมาแทบไม่ขาดสาย...

 

 รถที่จะตรงไปเกาะคาก็มีไม่น้อย...

ที่น่าเห็นใจมาก ๆ  คือคนขายพวงมาลัย ซึ่งเริ่มปรากฏให้เห็นนับแต่เปิดการจราจร เขาต้องเสี่ยงภัยจากรถที่วิ่งไปมาและมลพิษจากท่อไอเสีย...

 

อยู่ข้างบนนี้ แม้จะมีมลภาวะทางเสียงและควันขึ้นมากระทบ แต่ผมก็ยังปลอดภัยอยู่ภายในขอบรั้วกั้น...

 

ตอนกลางคืนยังได้ใช้แสงสว่างฟรี จากดวงอาทิตย์ซึ่งมีหลายดวงอยู่บนยอดเสาสูง 4 ต้น...

 

แถมพลังงานจากแผงโซล่าเซลล์ยังช่วยให้ทำงานกับคอมพิวเตอร์ได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าไฟ...

อยู่กับเจ้าอู่หลงซึ่งชอบทำตัวเหมือนนก...

มองออกไปนอกหน้าต่าง...เห็นพิราบ (นกก๋าแก๋) คู่นึงจู๋จี้กันอยู่ทั้งวัน

แค่นั้นก็พอแล้ว สำหรับชีวิตที่เหลืออยู่ของตาแก่บ้านห้างฉัตร...