เช้านี้แสงสีที่หน้าบ้านห้างฉัตรดูสวยงาม อากาศคลายความหนาวเย็นลงจนผมไม่ต้องสวมเสื้อกันหนาว...
ดวงอาทิตย์กำลังจะโผล่พ้นขิ้นมาส่องสว่าง มันยังคงทำหน้าที่ตามปกติ แม้ว่า 2-3 วันนี้จะส่งพายุสุริยะมายังโลกแรงขึ้น โชคดีที่ประเทศไทยตั้งอยู่ในตำแหน่งที่มิได้รับเจ้า CME (Coronal mass ejection) โดยตรง
แต่ถึงกระนั้นก็ยังไว้ใจไม่ได้ เมื่อมีคำเตือนเรื่องภัยพิบัติในภาคเหนืออาจเกิดขึ้นในช่วงปลายปีนี้ ผมมองดูบ้านห้างฉัตรซึ่งตึกทั้งตึกมีผมอาศัยอยู่คนเดียว แล้วถามตัวเองว่ามันจะรองรับแผ่นดินไหวขนาด 7-8 ริกเตอร์ได้ไหมหนอ?
อย่าลืมนะครับ HBH ของผมเปิดต้อนรับผู้ประสบภัยให้มาพักพิงเอาตัวรอดได้โดยไม่คิดตังค์แม้แต่บาทเดียว เพื่อน ๆ ไม่รู้ว่าจะหลบภัยที่ไหน มาที่นี่ครับ!
สหัสเดชยังคงรอให้ผมอนุญาตให้เดินทางไปด้วยกันในทริปที่จะถึง...
แต่ดูเหมือนว่าคำตัดสินอันเป็นที่สุดยังคงมาไม่ถึง แถมตัวเลือกตัวที่ 3 ดันเข้ามาเพิ่มอีก...คือเจ้า Banian ไม่แน่เหมือนกัน? จักรยานพับคันนี้อาจเป็นตาอยู่ทำหน้าที่แทนตาอินกะตานาก็ได้
บนดาดฟ้าวันนี้ไม่มีน้ำฝนเจิ่งนอง...
ใบไม้เริ่มเหี่ยวแห้งเพราะลำต้นขาดน้ำ
แปลกจัง...ตาแก่บ้านห้างฉัตรกลับไม่ห่อเหี่ยว กำลังวางแผนสำหรับทริปใหม่ที่ใกล้เข้ามา! Let's seize the day.
No comments:
Post a Comment