เกือบ ๑๐ ปีที่อยู่ด้วยกัน ผมกับพี่จ๋าก็แทบจะมิได้แยกจากกัน นอกเสียจากในช่วงที่ผมเดินทางท่องโลกหรือไม่ก็ช่วงที่พี่จ๋าต้องไปหาหมอที่เชียงใหม่ในแต่ละเดือน...
หลังจากผ่าตัดสมองเมื่อวันที่ ๑๗ ธันวาคม ๒๕๕๙ แม้จะมีชีวิตรอด แต่พี่จ๋าก็ไม่สามารถกลับมาอยู่ที่บ้านห้างฉัตรได้อีก ทุกวันนี้ผมต้องทำครัวกินเอง...
ต้องนั่งกินข้าวคนเดียว...ในตำแหน่งเดิม
คิดถึงอาจารย์จัตุรัสที่เคยมาเยี่ยมตอนที่เรายังอยู่ด้วยกัน...
สมัยเป็นเด็กเคยช่วยแม่ขายกาแฟและก๋วยเตี๋ยวมาก่อน พ่อก็เคยถ่ายทอดวิชาทำครัวให้ มาวันนี้แม้จะไม่มีพี่จ๋า...ก็ควงตะหลิวทำกินเองได้ ข้อดีคือผมได้กลับมาเป็นนักมังสวิรัติเต็มขั้นอีกครั้ง อาหารแต่ละมื้อใช้เงินไม่กี่บาทซื้อผักมาจากตลาดสดเทศบาลห้างฉัตรมาทำ อย่างเช่นวันนี้ซื้อผักมา ๕ อย่าง ๕๐ บาท เป็นผักที่ชาวบ้าน (บ้านเหนือ) ปลูกเองแล้วเก็บมาขาย ผมถามว่าฉีดยาหรือเปล่า? แม่ค้าตอบว่าไม่!
ผักคะน้าเก็บมาใหม่ ๆ มัดละ ๕ บาท แม้คนปลูกบอกว่าไม่ฉีดยา ก่อนนำมาผัดผมก็ต้องแช่น้ำแล้วล้างถึง ๓ ครั้ง...
กะหล่ำดอกซื้อตามห้างฯ ก็ใช่ว่าถูก แต่ที่นี่ ๒ หัวแค่ ๑๕ บาท...
ถั่วฝักยาวอ้วน ๆ มัดละ ๕ บาท...
มะเขือเทศพันธุ์พื้นบ้านลูกเล็ก ผมล้างแล้วกินสด ๆ อร่อยไม่แพ้มะเขือเทศราชินี เพื่อน ๆ รู้มั้ยว่าที่เห็นเนี่ยแค่ ๕ บาทเอง?...
มะเขือสามพี่น้องเนี่ยก็เหมือนกัน...๕ บาทเอง ผมเอามาทำแกงเขียวหวาน...
กินผักกินหญ้า...ผมอยู่ได้ครับ! ไม่ต้องเป็นห่วง....
