แบบฝึกหัด Well-tempered Violin

โอ้โฮ... กองทัพไวรัสจู่โจมอีกแล้ว!  ผมรู้สึกตกใจ เมื่อได้ยิน “ร่มแดง” (Avira Antivirus) ส่งเสียง "ปี๊บ ๆๆ" แล้วมี pop up รายงานว่า guard ได้บล็อค ไม่เปิดประตูรับเจ้าตัววายร้ายให้เข้ามาแผลงฤทธิ์!!

ผมรีบสั่งให้กองกำลังร่มแดงออกตรวจจับข้าศึกทันที พอลาดตระเวนถึงจุด ๆ หนึ่ง เสียงปี๊ป ๆ ดังรัวติดต่อกันราวกับการสี tremolo บนสาย E ของไวโอลินน้องมะเหมี่ยว!  เมื่อสิ้นเสียงผมพบรายงานว่ามีไวรัส TR/Drop.Agent บุกเข้ามาถึง ๘๙ ตัว เดชะบุญที่ยามรักษาการณ์ร่มแดงจับตัวมันไว้ได้หมด กำลังรอให้ผมสั่งย้ายพวกมันไปยังค่ายกักกัน  เพื่อน ๆ ต้องระวังหน่อยนะ พิษสงมันร้ายเกินคาดเชียวล่ะ!!

ผมไม่ได้เล่นกับแม่เรไรมาได้ ๒ วันแล้ว  น้องระรินและน้องเริงร่าก็ไม่ได้แตะต้อง มัวแต่ไปจับค้อนตีตะปูและซ่อมเจ้าคลาสสิก  วันนี้ขอนำตำรามาให้เพื่อน ๆ ดีกว่า…

Well-Tempered Clavier ของ J.S. Bach ประกอบด้วย prelude และ fugue ซึ่งมีครบทั้ง 24 คีย์ ผู้ประพันธ์ได้ตั้งใจแต่งขึ้นไว้เพื่อให้ลูกศิษย์ใช้ฝึกหัดให้เชี่ยวชาญในการเล่นคีย์บอร์ด เพื่อน ๆ นักเปียโนคงจะรู้จักกันดี

ผมมีตำราไวโอลินอีกเล่มหนึ่ง อยากนำมามอบให้เพื่อน ๆ ที่เล่นไวโอลิน มันก็คล้าย ๆ กับ Well-Tempered Clavier ของ J.S. Bach นั่นแหละ เพียงแต่ว่าผู้เขียน (Michael  McLean) ได้แต่งขึ้นสำหรับไวโอลินในระดับที่ไม่ยากนัก แต่ก็มีครบทั้ง 24 คีย์เช่นกัน

Amazon.com บรรยายเกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้ว่า...

The 24 pieces in The Well-Tempered Violin were composed in order to introduce every key to the young violinist. This is not a system to introduce reading, but rather a system that will strengthen reading skills. Within this framework, the popular dances and forms of the Baroque era are represented throughout the publication. A simple and straightforward text explains each piece and will enlighten and inform the student about this important repertoire. It is suggested, especially further into this book, that the teacher preface each piece with the corresponding scale and arpeggio.

ถ้าเพื่อน ๆ ท่านใดสนใจ อยากดาวน์โหลดไว้ศึกษา ก็คลิกขวาได้ ที่นี่ ครับ…

กำไรชีวิต...

เช้านี้อากาศกลับมาหนาวเย็นอีก  เท่าที่ผ่านมานี้ผมยังไม่ต้องค้นหาเสื้อกันหนาวออกมาสวมใส่ ทั้ง ๆ ที่เดือนธันวาคมก็มาแล้ว เนี่ยถ้าหากธรรมชาติไม่แปรปรวน ร่างกายผมก็คงจะแปรเปลี่ยน หน้งคงจะหนาขึ้น ทำให้ไม่รู้ร้อนรู้หนาว (ฮา)...

เมื่อคืนนี้คลิกดูหนังเรื่อง Titanic 1997 อีกครั้ง กว่าจะจบก็เกือบตีสาม ตื่นเช้ามองนาฬิกา โห...๘ โมงกว่า รีบลุกขึ้นจัดอาหารให้พี่ชาย นำลงไปให้แล้วออกไปฉีดยา (สารสกัดจากสะเดา) ต้นไม้ พอกลับขึ้นมาชั้นสาม ดูนาฬิกาอีกที พบว่าเพิ่ง ๗ โมงกว่า แสดงว่าผมปฏิบัติหน้าที่ก่อนกำหนด ๑ ชั่วโมง ต่อนี้ไปทุกโมงยามที่ได้อยู่ดูโลกก็ถือว่าเป็นกำไรแล้วล่ะ...

พูดถึงเรื่องไวโอลิน ผมอยากรายงานถึงความก้าวหน้าของเด็ก ๆ ที่มาเรียนเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมาว่ามีมาทั้งหมด ๕ คน ขาดน้องเดียร์และโดโด้...

ความจริงแล้วผมต้องการสอนโดโด้แบบเดี่ยว ๆ เพื่อให้สามารถตามเพื่อนนักเรียนคนอื่นได้ แต่ติดอยู่ตรงที่ยังหาเวลามาเรียนไม่ได้ ผมไม่อยากเห็นโดโด้ยืนจับโวโอลินอยู่เป็นชั่วโมงโดยไม่ได้ทำอะไร โดโด้เปลี่ยนแปลงจากเมื่อปีที่แล้วอย่างเห็นได้ชัด จากเด็กที่เคยไม่อยู่นิ่งกลับสามารถยืนอยู่ข้างผม จับไวโอลินตามพี่ ๆ รู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้างก็ยืนอยู่ได้โดยไม่วางเครื่อง ไม่บ่นหรือก้าวออกจากตำแหน่งจนกว่าจะถึงเวลาพัก ผมรู้สึกแปลกใจมากที่เวลาผ่านไปเพียง ๑ ปี เด็กชายตัวน้อยเปลี่ยนไปได้อย่างไม่น่าเชื่อ

ไม่เป็นไรครับ สัปดาห์นี้น้องเดียร์และโดโด้ยังไม่มาก็ไม่เป็นไร ผมสอนนักเรียนที่มีอยู่ให้ก้าวเดินต่อไปทันที เริ่มต้นด้วยการทบทวนแบบฝึกหัดเดิม ๆ แล้วแนะนำบทเรียนใหม่ ผม improvise การสอนไปเรื่อย ๆ โดยยังไม่เริ่มบทเรียนของซูซูกิ คิดว่าจะเร็วเกินไปสำหรับเด็กน้อย ขอใช้แบบฝึกหัดที่คิดขึ้นเองก่อนจะดีกว่า

ผมเริ่มสอนให้จับไวโอลินในท่าพัก ท่าพร้อมเล่นสายปล่อย ฝึกจับคันชัก เคลื่อนไหวในลักษณะขึ้น-ลงลิฟท์ วิธีนำโวโอลินออกจากกล่อง ถูยางสน ปรับหางม้า ตั้งสาย เก็บเครื่องลงกล่อง ฯลฯ  แบบฝึกหัดที่ใช้ก็มี การสีแบบรถไฟและการสีโน้ตตัวกลม ช่วงนั้นมีการทำเครื่องช่วยที่เรียกว่า bowing aid จากกระดาษกล่องพัสดุด้วย

เมื่อนักเรียนผ่านการทดสอบขับรถไฟให้ตรงทาง สีถูกเส้นถูกสาย ผมก็เริ่มให้เปลี่ยนจากการใช้มือซ้ายจับที่ตัวไวโอลินให้ไปจับที่คอไวโอลิน แต่ละขั้นตอนต้องก้าวเดินไปอย่างช้า ๆ ช่วงนี้แหละที่นักเรียนจะได้เริ่มเล่นนิ้ว ๑ โดยใช้แบบฝึกหัดที่ชื่อว่า เรโด-เรโด นักเรียนจะได้ฝึกสีกับสายทั้ง ๔ สายและได้รู้จักกับการเล่นโน้ตตัวกลม ตัวดำ และตัวขาว

ต่อไปก็ให้เพิ่มการใช้นิ้วสองโดยใช้แบบฝึกหัดที่ผมเรียกชื่อว่า โดเรมีเรโด ตามมาด้วยการใช้นิ้วสามเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งนิ้วโดยใช้แบบฝึกหัดที่เรียกว่า โดเรมีฟา-ฟามีเรโด ซึ่งเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมานักเรียนก็ได้เริ่มฝึกกันแล้ว ต้องยอมรับว่ายากขึ้นมาก ผมต้องให้นักเรียนเล่นสลับกับเสียงเปียโน ซ้ำไปซ้ำมา และกำชับให้กลับไปซ้อมที่บ้านให้มาก ๆ ด้วย นอกจากฝึกเล่นไวโอลินแล้ว นักเรียนยังได้ฝึกการขับร้องเป็นโบนัส บาร์บี้เสียงดีและร้องไม่ผิดคีย์ ส่วนเจ้าขานั้นร้องงึ่มงั่ม ๆ แต่กล้าแสดงออก

ได้สอนเด็ก ๆ ก็เป็นกำไรชีวิตแล้วครับ