ก้าวทีละก้าว...สู่จุดหมาย

เมื่อวานนี้... เจอสีน้ำมันที่เหลือเก็บไว้จนลืม มีอยู่ประมาณ 1/8 แกลลอน เป็นสีเทา ผมนำมาทาบริเวณที่ส่งอาหารและขอบหน้าต่างในห้องครัว HBH ตามนโยบายใช้ของเก่าเท่าที่หาได้ทันที!

 

 

 เรียบร้อยไปอีกหนึ่งรายการ...

 

ที่ด้านบนเคาน์เตอร์ ผมว่าน่าจะต้องทาด้วยสีย้อมไม้ TOA อีกรอบ...

 

กำลังจะปั่นจักรยานไปซื้อเต้าเสียบไฟฟ้ามาเปลี่ยนตัวที่เสียอยู่เพื่อเก็บงานห้องน้ำ HBH ให้เสร็จ...วันนี้อากาศที่ห้างฉัตรเย็นสบายครับ

พรุ่งนี้ต้องขี่จักรยานไปธุระในเมือง ไปกลับ 30 กิโลเมตร อาจได้แวะถ่ายรูปวัดมาฝากเพื่อน ๆ

ถ้าแม่เห็น...คงจะดีใจ

บนผนังเหนือโต๊ะอาหาร...ผมแขวนรูปแม่ปราณีกำลังลวกบะหมี่ติดไว้ เป็นกำลังใจให้ผมทำครัวเสมอมา...

ด้วยแป้งที่เหลืออยู่แค่ 2 ถ้วยตวง...วันนี้ผมทำขนมปังโฮลวีทได้ก้อนใหญ่อย่างที่เห็น

เนื้อหนมปังนิ่มน่ากินครับ...

 

 

ลองชิมดูซักชิ้น...

ใช้ได้อ่ะ ถ้าแม่เห็น...คงจะดีใจ!

ทำสีเคาน์เตอร์ร้านเปียโน

วันนี้ขอรายงานความคืบหน้าของงานทำเคาน์เตอร์ต่ออีกหน่อย...

พยายามใช้วัสดุเก่าเท่าที่หาได้ในการทำเคาน์เตอร์ร้านเปียโน...ผมเกือบจะไม่ต้องซื้ออะไรเลย นอกจากแปรงทาสีและสีฝุ่น โชคดีที่มีสีย้อมไม้ยี่ห้อ TOA เหลืออยู่เกือบเต็มแกลลอน ช่างเหอะนำมาใช้แล้ว...

 

 

 

ไม่ได้หวังว่าจะต้องงดงามไร้ที่ติ ผมไม่ต้องเสียเงินจ้างคนอื่นทำให้ หรือไม่ต้องสั่งซื้อเคาน์เตอร์สำเร็จรูปราคา 5-6 พันบาท ขอเพียงได้ที่วางเครื่องชงกาแฟ และใช้เป็นที่เสริฟเครื่องดื่มให้กับเพื่อน ๆ ก็พอใจแล้ว...

 

 

ขณะเดียวกัน...สหัสเดชก็ได้รับการซ่อมจุดยึด rack สำหรับ panniers คราวนี้ผมเปลี่ยนสกรูยึด rack ให้ติดกับตะเกียบหน้าจักรยานใหม่ให้มั่นคงยิ่งขึ้น มันคงพร้อมแล้วสำหรับการทดสอบครั้งที่ 3

คิดว่าคงเป็นต้นเดือนพฤศจิกายน หลังจากไปเจาะเลือดและรับยาที่โรงพยาบาลครับผม...

หอมกลิ่นกาแฟ

หน้าฝนกำลังจะจากไป ขยับใกล้เข้ามาคือหน้าหนาว คิดว่าเดือนหน้าผมคงได้สัมผัสลมหนาว!

 

 

HBH (Hangchat Backpacker Hostel) ยังคงดำเนินการก่อสร้างต่อไป เคาน์เตอร์ทำจากไม้เตียงเก่าแม้ยังไม่เสร็จ (เพราะคนทำมัวแต่ปั่นจักรยานเที่ยว) แต่ก็ค่อย ๆ ขยับไปตามขั้นตอนขึ้นอยู่กับความขยันของช่างเหอะ วันนี้ผมผสมน้ำกับผงสีดำ (ซื้อมา 20 บาท) นำมาทาย้อมไม้ให้ดูดีขึ้น... 

ไม่ได้โป๊วหรือขัดกระดาษทรายแบบช่างมืออาชีพ เพราะเป็นคนสุกเอาเผากินและไม่มีฝีมือพอ แค่อยากจะให้มันดูเหมือนของใช้ในบ้านเก่า ๆ ผุ ๆ พัง ๆ มิใช่เฟอร์นิเจอร์ขัดมันราคาแพง...  

ถึงพื้นผิวดูไม่สวย แต่ก็สามารถตั้งเครื่องชงกาแฟได้เหมือนกัน...

 

ใช้เมล็ดกาแฟ Roaster Beans 100% Arabica สั่งซื้อมาราคาไม่แพง...

กลิ่นกาแฟหอมตลบอบอวน อยากชวนเพื่อน ๆ ที่ผ่านมา แวะดื่มกาแฟได้นะครับ (ไม่คิดตังค์)

ผลการทดสอบสหัสเดช

ภาพสหัสเดชก่อนออกเดินทางทดสอบครั้งที่ 2 ไปสบปราบ...เราออกเดินทางด้วยกันเมื่อเช้าวันที่ 5 ตุลาคม 2566...

 

ทริปปั่นจักรยานระยะทางประมาณ 300 กิโลเมตร ใช้เวลา 5 คืน 6 วัน ผลการทดสอบออกมาแล้วคือ...คนขี่ = ผ่าน

 

หัวเข่ายังใช้งานได้ครับ...

จักรยาน = ยังไม่ผ่าน Rack สำหรับ panniers สกรูหลุดหายอีกครั้ง ทำให้ pannier ด้านซ้ายเกือบหลุดตก ต้องแก้ไขเฉพาะหน้าโดยใช้วิธีเดียวกันกับเมื่อครั้งเดินทางทดสอบไปเสริมงาม ผมใช้เชือกรัดเอวกางเกงสะดอมัดยึดไว้ก่อนถึงตัวเมืองสบปราบก็หาซื้อสกรูจากร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์แล้วเอาไปใส่ที่อุทยานแห่งชาติดอยจง

 

 

ถึงตัวเมืองสบปราบก็หาซื้อสกรูจากร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์แล้วเอาไปใส่ที่อุทยานแห่งชาติดอยจง

ช่วงขี่จักรยานลงดอยขุนตาลก็มีปัญหาอีก โชคดีที่ผมหยุดรถซ่อมสกรูที่หลวมใกล้หลุดได้ทัน ก่อนที่ pannier จะหลุดตกแล้วเกิดอุบัติเหตุ กล่าวได้ว่า pannier installation ของสหัสเดชไม่ผ่าน 

 

ที่สำคัญคือบันไดด้านซ้ายหลุด ตกลงพื้นถนนถึง 2 ครั้ง!!

 

 

 

สาเหตุเพราะตอนติดตั้งผมขันสกรูด้วยประแจหกเหลี่ยมไม่แน่นพอ หลังจากผ่านการใช้งานมาได้ประมาณ 4-500 กิโลเมตร เมื่อต้องขึ้นเขาสูงอีกมันก็ประท้วง ผมต้องใส่ใหม่แล้วขันสกรูด้วยเครื่องมือแบบพกพาพอให้ใช้งานได้ จนถึงบ้านสวนจัตุรัส อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านช่างโลหะช่วยซ่อมให้โดยการเจาะใส่ลิ่มให้... 

 

ยังมีปัญหาอีกครับ น็อตที่ยึดมือเกียร์หลุดหายไปเมื่อไหร่ไม่รู้ ทำให้การเปลี่ยนเกียร์ลำบากมาก...

สรุปแล้ว...คนผ่านแต่จักรยานยังไม่ผ่าน ผมต้องปรับปรุงแก้ไขจุดเสียให้เรียบร้อย ก่อนเริ่มการทดสองครั้งที่สาม

โบราณสถานเวียงลอ

ทริปทดสอบสหัสเดชครั้งที่ 3 ได้ถูกวางแผนไว้แล้วดังนี้...

วันแรก ปั่นจากร้านเปียโนห้างฉัตร 47 กิโลเมตร ถึงวัดป่าม่อนพญาคำ ขออาศัยนอนค้างคืน....

ภาพจาก Google Street Views - ขอขอบคุณ

 

วันที่สอง ปั่นจากวัดป่าม่อนพญาคำ 45 กิโลเมตร ถึงวัดปางตุ้ม ขออาศัยนอนค้างคืน...

 

 

ภาพจาก Google Street Views - ขอขอบคุณ

 

วันที่สาม จากวัดปางตุ้ม ปั่นจักรยาน 40 กิโลเมตร ถึงน้ำตกธารทอง ตั้งเต็นท์นอนแบบ wild camping หรือที่น้ำตกตาดหมอกซึ่งเลยไปอีกหน่อยก็ได้

 วันที่สี่ จากน้ำตกเดินทางต่อ 42 กิโลเมตรถึงพะเยา...

 

ที่พะเยาต้องหาที่พัก แต่ดูแล้วโรงแรมวีซีหรูเกินฐานะของผม... 

 

ภาพจาก google street view - ขอขอบคุณ

 

น่าจะไปปักหมุดพักที่บ้านดินทองอุไร...

ภาพจาก google street view - ขอขอบคุณ

วันที่ห้า จากเมืองพะเยา ไปเวียงลอ 41.5 กิโลเมตร...

 

 

เวียงลอ...คงอยู่นานหน่อย เพราะมีที่เที่ยวน่าสนใจเยอะมาก

 

ภาพจาก museumthailand.com - ขอขอบคุณ

ภาพจาก museumthailand.com - ขอขอบคุณ

 จากนั้นก็ค่อยว่ากันอีกที...

กินถูก...ถึงอยู่ได้

คิดถึงอาหารกลางวันที่ได้นั่งกินกับอดีตข้าราชการผู้ชื่นชอบการเดินทางด้วยมอเตอร์ไซค์ ณ บ้านสวนจัตุรัส.... ผมรู้สึกยินดียิ่งนักกับการปั่นจักรยานไปเยือนเมื่อวันวาน

 

 

กลับมาถึงบ้านห้างฉัตร มื้อกลางวันวันนี้ผมก็ทำเลียนแบบบ้านสวนจัตุรัส คือทอดไข่เจียว (ใช้ไข่เบอร์ 2 สองฟอง) 

หลายวันมาแล้วซื้อผักบุ้งมา 1 มัด (5 บาท) ผมเอามาผัดแบบไฟแดงใส่แค่เต้าเจี้ยว เช้านี้ไปตลาดเช้าบ้านปันง้าวก็ซื้อเห็ดฟางมา 1 ถุง ราคา 10 บาทเอง (แม่ค้าบอกว่าช่วงนี้เห็ดมีเยอะ) ผมเอามาฉีกแล้วล้างให้สะอาด ผัดด้วยไฟแรง ใส่ซ๊อสฝาเขียว+น้ำปลา+ซีอิ้วขาว+น้ำตาล (อย่างละนิด) ได้อีกหนึ่งจานใหญ่ รวมแล้วกับข้าว 3 อย่างไม่น่าจะใช้ต้นทุนแค่ 30 บาท กินกับข้าวกล้อง ส่วนพี่ชายใช้ข้าวขาวทำข้าวต้มให้...

ไม่มีรายได้ แต่กินถูกอย่างนี้...ผมคงอยู่ได้อีกนาน ไม่ได้หวังจะได้เงินดิจิตอลหนึ่งหมื่นบาทจากรัฐบาลข้ามขั้ว

กาวกระปุกละ 70 บาท

เมื่อเย็นวาน...ผมตีไม้ระแนงต่อได้อีกหน่อย!

 

 

นอกจากตะปูคดงอขี้นสนิมที่นำกลับมาใช้...ผมยังเสริมความแข็งแรงด้วยกาวลาเท็กซ์กระปุกละ 70 บาท

 

ทำจนหมดไม้ที่จะใช้ตี สงกะสัยว่างานนี้คงต้องหยุดไว้ก่อน!

 

เมื่อเดือนพฤษภาคม ผมเคยโพสต์เรื่อง หีบเพลงฟันหลอ

 

 

วันนี้ผมซ่อมให้กลับมาใช้งานได้สมบูรณ์แล้วด้วยการใช้กาวกระปุกละ 70 บาท...

งานไม้ขาดกาวลาเท็กซ์เห็นจะไม่ได้!