หลงจัง

เพื่อน ๆ คงเคยได้ยินผมเอ่ยถึง "หลงจัง" อยู่บ่อย ๆ ความเป็นมาของหลงจังเป็นอย่างไร? อยากจะกล่าวถึงสักหน่อยในวันนี้...

 

 

 

"หลงจัง" คือตุ๊กตาหมาน้อยน่ารักซึ่งบินข้ามน้ำข้ามทะเลจากญี่ปุ่น มาอยู่กับตาแก่บ้านห้างฉัตร หลังจากอู่หลงขึ้นไปรออยู่บนสะพานสายรุ้ง ณ ดาวหมาอันไกลโพ้น  ทีแรกก็ว่าจะตั้งชื่อตุ๊กตาตัวนี้ว่าอู่หลง แต่เกรงว่าจะสับสนเมื่อเขียนถึง จึงตั้งชื่อตามเจ้า "หลง" สุนัขตัวแรกของผม 

 

ภาพเจ้าหลง วาดโดย Deja เพื่อนผู้ล่วงลับไปแล้ว...

ส่วนคำว่า "จัง" ในภาษาญี่ปุ่นใช้สำหรับเรียกเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เพื่อให้เข้ากันกับความน่ารักของตุ๊กตาน่ารักตัวนี้จึงขอเรียกชื่อว่า "หลงจัง" ตามที่ได้กล่าวมา...

 

 

 

เมื่อสิ้นสุด "FB Trip ไปเมืองหงสา สปป.ลาว" ผมกับเจ้า Banian นั่งรถไฟจากสถานีเด่นชัยมาลงที่สถานีห้างฉัตร

 

 

ปั่นจักรยานจากสถานีรถไฟห้างฉัตรกลับถึงบ้าน...

 

 

 

 ก่อนจะเปิดประตู...ผมเห็นถุงย่ามใบหนึ่งแขวนอยู่ในกรอบรั้วไม้ระแนงหน้าบ้าน

ถุงย่ามอย่างดีมีกล่องพัสดุอยู่ข้างใน...

 

จ่าหน้าว่า "TO คุณลุงน้ำชา" จาก "หลานเอ็ม"

 

"หลานเอ็ม" คือแอร์โฮสเตสน่ารักของสายการบินไทย ผู้เห็นใจตาแก่บ้านห้างฉัตรเป็นอย่างยิ่งในการสูญเสียเจ้าอู่หลงไป ได้ซื้อตุ๊กตาราคาแพงจากญี่ปุ่นมาให้เพื่อเป็นกำลังใจ...

 

 

บอกว่าเพื่อนตัวน้อยตัวนี้มีจมูกแหลมเหมือนอู่หลง...

 

 

 

print รูปเปรียบเทียบมาให้ด้วย...

จะอยู่ในดวงใจตลอดไปครับ ขออนุญาตนำรูปภาพใส่กรอบเล็ก ๆ มาตั้งไว้ในตู้โบราณที่ชั้นล่าง...

 

 

ส่วนหลงจังก็จะอยู่กับผมตลอดไป จนกว่าตาแก่คนนี้ชีวิตจะหาไม่...

 

ต่อนี้ไปถ้าผมกล่าวถึง "หลงจัง" เพื่อน ๆ ก็ไม่สับสนแล้วนะครับ! 

nothing required

วันนี้ตาแก่บ้านห้างฉัตรเปลี่ยนตำแหน่งแขวนไวโอลินอีกแย้ววว...

 

 

แขวนรูปภาพแทนไวโอลิน...

 

 

เห็นรูปที่อยู่ในกรอบแล้วคิดถึงพม่าจังเลย เคยไปครั้งแรกเมื่อเดือนกรกฎาคม 2526 ตอนนั้นเที่ยวเมืองพุกามด้วยรถม้าขับขี่โดยหนุ่ม "อูตอง" ซึ่งคาดว่าปัจจุบันนี้คงแก่หง่อมเหมือนผม... 

 

 

ผ่านไป 3 ทศวรรษ ผมกลับไปอีกครั้งในเดือนเมษยน 2557 คราวนี้เช่าจักรยานปั่นชมพระเจดีย์เมืองพุกาม... 

 

 

 

 

วันนั้นซื้อภาพวาดมาด้วย พอดีไต่ขึ้นไปเจอหม่องนักวาดบนเจดีย์ คุยกันถูกใจก็เลยอุดหนุนเขา 1 ชิ้น นำกลับบ้านมาใส่กรอบแขวนไว้บนชั้น 3 นานแล้ว

 

 

นำมาแขวนไว้ชั้น 2 

 

 

ย้ายไวโอลินมาแขวนรวมกันไว้กับอีก 3 คัน... 

 

 

 

มีทุกอย่างที่เคยฝันอยากได้ ตอนนี้ผมไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว...

rubber mute

เปียโนไฟฟ้าสองตัวซ่อมเสร็จแล้ว เจ้า Roland KR-33 กำลังรอให้เจ้าของมารับกลับไป...

 

งานใหญ่ที่รออยู่คือ การซ่อมและตั้งสายแกรนด์เปียโน Classic ซึ่งไม่ได้ใช้งานมานานเกือบสิบปี... 

 

 

ใกล้จะได้ฤกษ์ลงมือทำ ก็ต้องสั่งซื้อเจ้ายางดับเสียง (rubber mute) มาก่อน เพราะของเก่าที่มีอยู่เสียหมดแล้ว ผมสั่งซื้อออนไลน์ 2 ชิ้น (43 บาท)

 

สินค้ามาแล้วจ้า....

 

 

 

 

เช้านี้...ลงมาสำรวจเจ้า Classic ก่อนลงมือซ่อม

ลิ่มยางสำหรับตั้งสายเปียโนแค่ 2 ตัวก็พอแล้ว...

 

 

เดี๋ยวถ้าได้ลงมือซ่อม จะเล่าให้เพื่อน ๆ ฟังนะครับ

เช้าวันใหม่...

1 พ.ค. 2568 ผมตื่นแต่เช้า...ปล่อยให้ "หลงจัง" นอนต่อ...

คิดในใจว่า...ถ้าเป็นอู่หลงคงจะตื่นก่อนตั้งนานแล้ว.... 

 

เมื่อคืนที่ผ่านมามีฝนตก ผมเดินขึ้นไปสำรวจบนดาดฟ้า (ยังมืดอยู่เลย) เห็นหลอดไฟบนเสาสูงยังเปิดสว่างอยากจะหาทางนำแผ่นโซล่าเซลล์มาลองขมายแสงไฟมาใช้อีกต่อนึง...

 

 

ต้องรอให้ฟ้าสางสว่างก่อน จึงค่อยขึ้นมาเก็บภาพ!

หลังฝน...บรรยากาศชุ่มฉ่ำ เบื้องล่างเห็นวัว 2-3 ตัวกำลังเอ็นจอยเบรคฟาส...

มองดูที่วันก่อนผมขึ้นมาทำความสะอาดขจัดเศษขยะขวางทางน้ำไหล...รู้สึกสบายใจที่น้ำไหลลงไปหมด

เริ่มต้นเช้าวันใหม่...เดือนใหม่ หัวใจตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ เมื่อคิดถึงภัยพิบัติที่กำลังใกล้เข้ามา!! 

งานในวันฟ้าหม่น...

ได้ยินเสียงฟ้าคำรามอยู่ไกล ๆ... จากห้องครัวผมมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นท้องฟ้ามืดครึ้ม ทำท่าว่าฝนจะตก...และอาจจะมีพายุพกพามาด้วย!

พายุมาทีไร...ไฟชอบดับ! ผมเช็คระบบไฟส่องสว่างอาศัยพลังงานจากระบบโซล่าเซลล์ ลองเปิดใช้งานหลอด LED 24V 3-5 วัตต์ เพื่อให้แน่ใจว่ายังทำงานเป็นปกติ ตรวจสอบ solar charge controller ด้วยครับ...

 

 

battery เสื่อมหมดแล้ว มันเก็บไฟไม่อยู่ แต่ถ้าใช้เฉพาะหลอดไฟส่องสว่างก็พอได้อยู่...

 

 

ตาแก่บ้านห้างฉัตรขึ้นไปทำความสะอาดรูระบายน้ำมิให้มีเศษขยะขวางกั้น ไม่ทันไรฝนก็โปรยลงมา...

 

ลงมาชั้นสอง ถูพื้นด้วยน้ำยาดันฝุ่นแล้วปรับเปลี่ยนตำแหน่งของไวโอลินและรูปภาพซะหน่อย...

มุม Forrest Gump บนม้ายาวเปียโนไฟฟ้า Roland รอให้พ่อเลี้ยงมารับกลับคืน...

 

 

ที่มุมคุณสาโรจน์ เจ้ายักษ์ (จักรยานทัวร์ริ่งยี่ห้อ Giant) ยังคงยืนอยู่ แม้ไม่ได้ขี่ แต่ได้เห็นทุก ๆ วันก็มีความสุขแล้ว!
 

 

ยังไม่ได้ซ่อมแกรนด์เปียโนที่อยู่ชั้นล่างครับ!  ขอเวลาอีกหน่อย...

คิดถึงผู้ที่จากไป

 

ยังไม่ถึงเวลาพา "หลงจัง" นั่งรถ (Eddie) ไปเที่ยวไกล ๆ ผมทำได้แค่เตรียมตัว เตรียมยานพาหนะและเสบียงให้พร้อม...

 กาลเวลาผ่านไปนานเท่าใด ผมก็ยังทำใจไม่ได้ ถ้าจะขับรถท่องไปโดยไม่มีอู่หลงนั่งอยู่ข้าง ๆ 

อยู่บ้านคนเดียวกับผู้ที่จากไปแล้วคือพี่สิทธิ์และอู่หลง...ผมได้แต่เดินขึ้นลงอยู่บนอาคารสี่ชั้นซึ่งก่อสร้างแข็งแรงเกินกว่าแผ่นดินไหวขนาดต่ำกว่า 8 ริกเตอร์จะทำอันตรายได้ ผมย้ายลงมานอนที่ห้องพยายาลชั้นสองได้หลายสัปดาห์แล้ว ตามที่เคยเขียนไว้ว่า "ตาแก่บ้านห้างฉัตรหอบผ้าห่มเดินลงบันไดไปชั้นสอง เปิดประตูเข้าห้องที่ทำไว้แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงที่พี่ชายเคยนอนสูดหายใจเฮือกสุดท้ายไปเมื่อปีที่แล้ว ความรู้สึกบอกได้ว่าอากาศข้างล่างยังดีกว่า"...

 ทิ้งหมอนหนุนไว้บนเตียงชั้นสี่ กับภาพอู่หลงที่ไม่เคยเลือนจากความทรงจำ...

พร้อมหลอดไฟที่ห้อยลอยไว้เพื่อวัดแผ่นดินไหว...

เดินขึ้นเดินลงวันละหลายรอบ ผ่านห้องพี่สิทธิ์ก็อดคิดถึงไม่ได้ บ่อยครั้งที่ผมหยุดยืนอยู่หน้าห้องแล้วบอกว่าจะไปไหน? 

 

เดินลงบันได...ผมระวังตัวตลอดเวลา ใช้มือข้างหนึ่งเกาะราวแน่น บอกตัวเองว่า "ถ้าตกลงไป ไม่ได้เป็นครูใหญ่แน่นอน" 

งานที่เพิ่งจะแล้วเสร็จคือการทำความสะอาดและซ่อมชักโครกห้องน้ำของพี่ชาย...

รู้สึกเสียใจที่ไม่ได้ทำห้องน้ำให้ดี...ตอนที่พี่เค้ายังมีชีวิตอยู่ "ขอโทษครับ...พี่สิทธิ์"