หมูแพง...ยางแพง?

ผมดีใจที่เลือกใช้ล้อ Foxrace รุ่น R2.31 ให้กับเจ้าสหัสเดช ร้านผินฮับ ห้างฉัตร ลดราคาให้เป็นพิเศษด้วย!

ภาพจาก shopee - ขอขอบคุณ

ทีนี้มาดูสเปคของล้อ Foxrace R2.31 ก็พบว่ามันมีขนาด ring lip width อยู่ที่  14.5 MM

 

 

ผมใส่ยาง 700C ขนาด 25 mm โดยใช้ยางนอกยี่ห้อ Panaracer รุ่น Catalyst Sport และยางในยี่ห้อ Continental ซื้อแบบเช็ตคู่ หมดตังค์ไป ๘๖๑ บาท...

 

 

หยิบตารางมาดูว่าจะใช้ยางได้ขนาดไหนบ้างจึงจะเหมาะสมและไม่เป็นอันตราย? 28C ใส่ได้ครับ! แต่ถ้าจะอัด 32C ก็ไม่รู้เหมือนกัน?

 

 

  

กล่าวคือ หากเลือกเจ้าสหัสเดชเป็น buddy สำหรับ final trip ก่อนออกเดินทางไกลก็ต้องเปลี่ยนยางใหม่หมดทั้งหน้าหลัง โดยเลือกใช้ยางที่มีคุณภาพดี มีกันหนาม น้ำหนักเบา และอายุใช้งานยาวนาน ผมจะไม่พกพายางอะไหล่ไปด้วยเหมือน  Woojong Kim เพื่อนชาวเกาหลี เพราะรู้สึกว่ามันเกะกะและสร้างภาระ..

ศึกษาไว้ก่อนตอนนี้ก็ดีครับ ผมพบว่าถูกสุดเห็นจะเป็นเจ้า Chayang Speed Shark (ไม่นับรวมเจ้า Panaracer รุ่น Catalyst Sport ที่ผมซื้อในช่วงโปร ตกราคาเส้นละ ๓๐๐ บาท)

 

ถัดมาคือ Kenda เส้นละ ๔๐๐ บาท

 

ร้านอุปกรณ์กีฬาเปิดใหม่มีรุ่นนี้ กระโดดไปเส้นละ ๖๐๐ บาท...

   

แพงขึ้นอีกหน่อยก็เป็น Continental Ultrasport ๖๔๙ บาท 

 

ขยับมาถึงเจ้า CST ตกเส้นละ ๖๕๐ บาท..

     

Maxxis สุดยอดยางดี ๘๕๐ บาท

 

แล้วก็มาถึง Schwalbe One ๙๕๐ บาท เกือบพันแย้ว!

 

เส้นเนี้ยอยู่ในความต้องการของผมกั๊บ Panaracer Gravelking ราคาเส้นละ ๑,๓๐๐ บาท หุหุ แพงกว่ายางรถยนต์ซะอีก!

 

 

ยัง ๆๆ มีแพงกว่าคือ Bontrager ๑,๓๕๐ บาท...

 

 

 

เอาแพงกว่ามั้ย? Schwalbe Pro One ๑,๔๕๐ บาทจ้า... 

 

หรือว่ายังไม่พอใจ Enve Ses ช่วยท่านได้ แบ้งค์พัน ๒ ใบเหลือเงินทอนบาทเดียว 555

 

ช่วงภาวะหมูแพง (โชคดีที่ไม่กินหมู) ผมอยากให้เพื่อน ๆ ดูราคายาง...คลายเครียดอ่ะ

สหัสเดช...เทสรัน

วันนี้ผมพาสหัสเดชไปวิ่งทดสอบอีกครััง คราวนี้ปั่นทั้งทางยางมะตอยและทางลูกรัง...

 

Tarmac road คือถนนxxxยางมะตอย ทุกครั้งที่ผมเขียนถึงมักรู้สึกลังเลกับการใช้คำว่า "ราดยาง" และ "ลาดยาง" เคยอ่านพบว่าถนนยางมะตอยต้องเขียนว่าเป็น "ถนนราดยาง" เหมือนกับที่เราเขียนว่า "ก๋วยเตี๋ยวราดหน้า" เพราะในการก่อสร้างต้องเอายางมะตอยมาเคี่ยวให้ร้อนแล้วนำมาราดลงบนพื้นผิวหินทรายที่เตรียมไว้ ผมเคยใช้คำว่า "ถนนราดยาง" มานาน พักหลังรู้สึกยังไงบอกไม่ถูกก็เลยเปลี่ยนมาเขียนตามคนส่วนใหญ่ว่า "ถนนลาดยาง"

 

ทางหลวงหมายเลข 1034 (ห้างฉัตร-เกาะคา) เป็นถนนยางมะตอย (tarmac road) ปั่นสบาย ผมขี่มาถึงสะพานวัดบ้านหม้อ...

จากนั้นก็เลี้ยวซ้ายออกไปตามถนนลูกรังเลียบคลองชลประทาน...

ทดสอบครับ...ทดสอบเพื่อจะหาคำตอบว่าสหัสเดชหรือเจ้าแชมป์จะได้ออกเดินทางไปกับผม...

ปั่น ๑ รอบ ประมาณเกือบ ๒๐ กิโลเมตร ผมสังเกตทั้งการทรงตัว ความเร็ว และความรู้สึกในการปั่น เก็บไว้เป็นข้อมูลก่อนที่จะนำไปประเมินหาคำตอบอีกครั้งในเร็ว ๆ นี้  ตอนนี้ที่ว่าอาการหน้าไว ที่แท้แล้วคือเรายังไม่ชินนั่นเอง ขี่ไปขี่ไปผมเริ่มรู้สึกว่าสหัสเดชควบคุมได้ง่ายขึ้น ยิ่งนำเอาบาร์เอ็นมาใส่ด้วย ก็ทำให้เปลี่ยนท่าจับแฮนด์ได้หลายรูปแบบ 

ขากลับแวะถ่ายภาพกับซุ้มประตูโขงกับพระเจดีย์วัดปันง้าวซะหน่อย...

 

 

 

 

ใกล้จะได้คำตอบแล้วครับ!

แผนที่ท่องเที่ยวตำบลหนองหล่ม ลำปาง

ตำบลหนองหล่ม อำเภอห้างฉัตร จังหวัดลำปาง นอกจากบรรยากาศธรรมชาติปราศจากมลพิษแล้ว ยังมีสถานที่ท่องเที่ยวให้ได้เยี่ยมชม ผมถ่ายภาพป้าย "แผนที่ท่องเที่ยวตำบลหนองหล่ม" มาให้เพื่อน ๆ ดูด้วยดังนี้...

อาจจะเห็นไม่ชัด ก็อยากบอกว่ามีวัดในตำบลหนองหล่ม ๘ วัด คือ...

วัดป่าไคร้ใต้ เลขที่ ๑๓๙ หมู่ ๑
วัดบ้านล้อง เลขที่ ๑ หมู่ ๒
วัดหลิ่งก้าน เลขที่ ๔๒ หมู่ ๓
วัดแม่ยิ่ง เลขที่ ๑ หมู่ ๔
วัดหนองหล่ม เลขที่ ๑๙ หมู่ ๕
วัดหนองขาม เลขที่ ๒๑ หมู่ ๖
วัดง้าวพิชัย เลขที่ ๑๒ หมู่ ๘
วัดป่าไคร้เหนือ เลขที่ ๑๐๓ หมู่ ๙ 

แต่ละหมู่บ้านจัดระเบียบถนนหนทางและอาคารสถานที่ไว้เป็นอย่างดี...ต้อนรับผู้มาเยือนด้วยไมตรีจิต

 

 

สถานพยาบาลก็มีไว้รองรับผู้เจ็บไข้ได้ป่วย...

ผมเห็นห้องฉุกเฉิน (ER) เตรียมไว้รับนักปั่นจักรยานแก่ ๆ ที่หกขะล้ม อิอิ..

 

 

อาหมาต๋ามาตั้งหน่วยบริการประชาชนไว้ด้วย...  

เห็นศาลาริมทางตั้งอยู่ ตาแก่เมืองรถม้าคิดว่านักปั่นท่องโลกน่าจะมาอาศัยนอน ยามมืดค่ำพอดี...ไม่มีที่ไป

ปลอดภัยร้อยเปอร์เซนต์ครับ!

ยางกันหนาม...ลุยได้สบายใจ

เจ้าแชมป์ใช้ยางกันหนาม ผมมองเส้นทางข้างหน้าแล้ว... ไม่รู้สึกกลัวยางรั่ว!
 

 

จริง ๆ แล้วจากสามแยก (1) ถ้าจะเลี้ยวซ้าย มากลับรถตรงใต้สะพาน (2) ก็จะข้ามมาอยู่ฝั่งซ้ายของทางหลวง 1039 (4) ได้สบาย ๆ แต่ผมอยากลองลุยทาง off-road สักหน่อย แม้จะเป็นระยะสั้น ๆ (สีแดง) ก็ตาม

 

Off-road trail ข้ามทางรถไฟ เป็นแค่ทางเดินที่เต็มไปด้วยกิ่งไม้  เจ้าแชมป์บอกว่า"ไหว" แต่พอต้องขี่ลงเนินสูง ผมต้องลงจากรถเพราะกลัวหกคะเมน ระยะทางสั้น ๆ ที่เจ้าแชมป์รับบทบาทเสือภูเขา มันพาผมทะลุออกมาที่ทางหลวง 1039 ได้อย่างปลอดภัย...

 

 

ท้องฟ้ายังสดใส ไม่มีวี่แววว่าฝนจะตกตาม forecast ผมเห็นแล้วก็ยิ้มออก บอกตัวเองให้ลุยต่อ...

 

 

จุดแรกที่ผมเห็นคือร้านกาแฟชื่อ Cafe’ de Ariya หรือแปลเป็นไทยง่าย ๆ ว่า ร้านกาแฟอาริญา ตาแก่เมืองรถม้าจอดถ่ายรูปไว้หน่อยครับ...

 

 

 

ชอบใจศาลาพักร้อนซึ่งตั้งอยู่ริมทางหลวง... ผมคิดในใจว่าอย่างนี้นักปั่นท่องโลกมาจอดนอนพักค้างคืนได้สบาย

 

ร้านกาแฟตั้งอยู่ในพื้นที่กว้างขวางของอาริญาฟาร์ม

 

 

เป็นฟาร์มที่เพาะปลูกเมลอนที่นำพันธุ์มาจากญี่ปุ่น...

 

 

 

ถ่ายภาพรูปปูนปั้นขนาดใหญ่ของเจ้าเมลอนไว้แล้วกลับมาค้นหาภาพของจริงจากอินเทอร์เน็ต พบว่าเนื้อในมันน่ากินมั่ก ๆ 

 

ภาพจากเฟสบุ๊คอาริญาฟาร์ม

เห็นมีรถลูกค้าจอดอยู่ข้างใน... ผมได้แต่คิดว่าสักวันอาจได้มาดื่มกาแฟแลลองลิ้มรสเจ้าเมลอนสายพันธ์ุญี่ปุ่น

 

 อาจเป็นแค่เพียงปลายทางฝัน?

 

นักฝันถ่ายภาพยีราฟไว้ก่อนที่จะปั่นจักรยานมุ่งหน้าต่อไป...

 

 

 

เส้นทางที่เห็นสามารถไปยังหลาย ๆ หมู่บ้าน รวมถึงตำบลวอแก้วที่อยู่ห่างไปสิบกว่ากิโลเมตร...

 

 

 

ถนนกำลังก่อสร้าง เทคอนกรีต คิด ๆ แล้วก็ภูมิใจในเส้นทางคมนาคมที่เชื่อมโยงทุกหมู่บ้านในชนบท...

 

 

 

ปูนยังไม่เช็ตตัวกั๊บ...รอก่อน

 

 

 

ผมปั่นจักรยานมาถึงโรงสีข้าวรุ่งพงษ์พัฒน์...

 

 

 

เป็นโรงสีข้าวที่ใหญ่ที่สุดในห้างฉัตรก็ว่าได้...

 

 

 

เก็บภาพไว้หน่อย...

 

 

 

 

 

จากโรงสีข้าวรุ่งพงษ์พัฒน์ เจ้าแชมป์พาผมขับเคลื่อนอีกไม่ไกลก็ผ่านโรงงานอะไรไม่รู้ใหญ่โตมากกกก...

 

 

รั้วยาวเหยียดหลายร้อยเมตร ผมถ่ายภาพไว้โดยไม่รู้ว่าเป็นโรงงานอะไร? (มารู้ทีหลังว่าที่ผมเห็นคือ บริษัทมาเจสติคอุตสาหกรรมอาหาร จำกัด)

 

 

ผมปั่นจนใกล้ทางแยกมีป้ายบอกว่าเลี้ยวซ้ายกลับไปห้างฉัตร...

นาฬิกาบอกเวลา ๑๔.๑๘ น. คิดว่ากลับบ้านก่อนดีฝ่า...

เลี้ยวซ้ายข้างหน้าครับ...