ไม้ระแนง

ผมปั่นจักรยานกลับถึงบ้านห้างฉัตร หลังจากไปเอกซเรย์ปอดที่ศาลาประชาคม เทศบาลตำบลห้างฉัตร 

เริ่มลงมือทำงานทันที ช่างเหอะแกะไม้ระแนงและไม้หน้าสามออกจากแผงที่กองอยู่หน้าบ้าน...

เอาเข้าไปกองเก็บไว้ในบ้านก่อน...

 เหลือทิ้งไว้ ๒ แผงครึ่ง ยกขึ้นตั้งพิงไว้ได้แค่แผงครึ่ง...อีกแผงหนักเกินกำลัง ผมคนเดียวยกไม่ขึ้น!!

 

ช่างหนุ่มโรงกลึงข้างบ้านขี่จักรยานยนต์กลับมาพอดี ตาแก่รีบขอแรงทันที ฮึบ! สองคนช่วยยกขึ้นได้แย้ว...

ตกลงวันนี้ยังไม่ได้ก่อบล็อกฮับ!

เอกซเรย์ปอด

 

เช้านี้ผมปั่นเจ้า Bruiser จากร้านเปียโน (1) ไปที่ศาลาประชาคม เทศบาลตำบลห้างฉัตร (2) โดยผ่านหมู่บ้านขามแดง ระยะทางประมาณ ๒ กิโลเมตร

 

 

อสม. แจ้งมาว่าจะมีบริการเอกซเรย์ปอดสำหรับผู้สูงอายุหรือที่เรียกกันว่า "คนเฒ่า"บ้านห้างฉัตร ผมเองจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองได้รับการเอกซเรย์ chest ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ คิดว่าน่าจะกว่า ๒๐ ปีมาแล้ว วันนี้โอกาสดีเค้ามาบริการให้ฟรี สะดวกสบายด้วยรถเอกซเรย์เคลื่อนที่อยู่ไม่ไกลจากบ้าน...

ภาพจากอินเทอร์เน็ต  - ขอขอบคุณ

ใช้เวลาไม่นานครับ ผมเพิ่งรู้ว่าปัจจุบันนี้เครื่องไม้เครื่องมือทางการแพทย์พัฒนาก้าวไกลไปมาก รถเอกซเรย์เคลื่อนที่ ๒ คันมาจอดอยู่ที่หน้าศาลาประชาคม พอดีผมไม่ได้พกกล้องถ่ายรูปไปด้วย จึงมิได้เก็บภาพมาให้เพื่อน ๆ ดู ขอนำรูปที่ค้นหาได้จากอินเทอร์เน็ตมาโพสต์ประกอบดังนี้...

 

ภาพจากอินเทอร์เน็ต - ขอขอบคุณ

ลักษณะก็คล้าย ๆ กันกับที่เห็นในภาพ คือมีสองประตู เข้าทางด้านหน้า เครื่องเอกซเรย์อยู่ตรงกลาง เจ้าหน้าที่ใจดีบอกให้คนแก่ยืนกอดกล่อง detector กลั้นหายใจ ไม่กี่วินาทีก็แล้วเสร็จ เดินลงทางประตูหลังได้เลย...

ภาพจากอินเทอร์เน็ต - ขอขอบคุณ

 

ผมรู้สึกว่าโชคดีที่มาอยู่ห้างฉัตร เรื่องการรักษาพยาบาล...ทุกอย่างสะดวกสบายไปหมด!

เปลี่ยน solar charge conroller

อนิจฺจา วต สงฺขารา สังขารทั้งหลายไม่เที่ยงหนอ แม้แต่เจ้า solar charge controller ที่ผมซื้อมาใช้กับระบบไฟฟ้าพลังงานแสงอาทิตย์ก็ไม่รอดเช่นกัน!

 

วันก่อน...มันไม่ชาร์จ ช่างเหอะปรับไปปรับมาจนปุ่มกดพัง สิ้นสุดอายุขัย ต้องรีบเปลี่ยนโดยเร็วเพื่อให้ใช้งานระบบไฟฟรีได้อย่างต่อเนื่อง ตัดสินใจสั่งตัวใหม่ให้ดีกว่าเดิม คือยี่ห้อ Suoer ขนาด 30A เหมือนเดิม...

ราคา ๒๔๙ บาท แพงกว่าตัวเดิมร้อยนึง สินค้ามาถึงแล้วจ้า...

 

 

มี QC น่าจะดีกว่า ผมไม่รอรี...ต้องรีบติดตั้ง ขี่จักรยานไปซื้หางปลาสำหรับสายเบอร์ 6 มา ๑๐ ตัว ราคา ๖๕ บาท เจ้าของร้านเครื่องไฟฟ้าให้ยืมคีบเข้าสายมาใช้ด้วย เรียบร้อยแล้วครับผม...

ตัวนี้ดีกว่าตรงที่บอกกระแสที่มาจากแผงโซล่าฯ ด้วย

ก่อน ๙ โมงเช้า กระแส 4.5 A แล้ว....เด๋วแดดจัด ๆ หน่อย คงได้มากกว่าเนี้ย!

 

 

บอกอุณหภูมิด้วย....

เจ้า inverter ทำงานแล้ว ขีดสีฟ้ากำลังจะเพิ่มขึ้นเป็น ๒ ชีด....

 

 

โอเคครับ ใช้งานได้แล้ว หลอดไฟสำหรับอ่านหนังสือตอนกลางคืนสว่างเหมือนเดิม!

นอกจากใช้เป็นหลอดไฟส่องสว่างแล้ว มันยังเป็นเครื่องวัดความสั่นสะเทือนหรือสัญญาณเตือนแผ่นดินไหวได้ด้วย ทุกวันนี้ทำงานตลอด ๒๔ ชั่วโมง (around the clock) พร้อม ๆ กับเจ้าเครื่องวัดแรงลมที่หน้าต่างหลังบ้าน...

ขอบคุณเพื่อน ๆ ที่เข้ามาอ่านเรื่องไร้สาระของผมนะครับ!

Happiness on the FB trip

สถานีรถไฟห้างฉัตรเป็นจุดเริ่มต้นการเดินทางแบบ FB Trip ของผมเป็นส่วนใหญ่...

 

 

ด้วยจักรยานพับ กระเป๋าตูดมด และ backpack ผมสามารถเดินทางไปได้ทุกที่ถ้ามีรางรถไฟไปถึง! นอกจากสะดวกสบายแล้ว ยังถูกตังค์ด้วย ค่ารถไฟชั้น ๓ จากห้างฉัตรไปเชียงใหม่แค่ ๒๑ บาทเอง! ระหว่างรอรถไฟส่วนใหญ่ผมก็มักจะมีความเพลิดเพลินไปกับการเก็บภาพบริเวณสถานี ซึ่งถ้าดูดี ๆ ก็จะเห็นรูปทรงและสีสันของ subject ที่มีให้เลือก...

 

นั่งรอนอนรอ...ก็ขอให้ได้กดชัตเตอร์เก็บภาพ

 

เห็นได้ว่าการรถไฟกำลังจะขยายทางวิ่ง...

 

ที่สถานีห้างฉัตรจะมีเสียงนกขับกล่อมตลอดเวลา...

 

 

สีสันมีให้เห็นทุกแห่งแม้แต่ที่ห้องน้ำ...

เพื่อน ๆ ลองมาเดินทางแบบนี้ดูบ้างสิครับ

อยู่ได้กั๊บ!

ทุกเย็นวันพุธ บริเวณลานกว้างตรงข้ามบ้านห้างฉัตรของผม จะมีตลาดนัดซึ่งมีของกินให้เลือกซื้อมากมาย...

ตั้งแต่ต้นปีนี้...ผมกลับมาเป็นนักมังสวิรัติได้เต็มที่ รู้สึกดีเหลือเกิน นอกจากทำให้สุขภาพดีแล้วยังประหยัดเงินในกระเป๋าได้เยอะเลย อย่างเช่นวันนี้ผมซื้อ ถั่วฝักยาว ๒ มัด (๑๐ บาท) ข้าวโพด ๔ ฝัก (๒๕ บาท) มะเขือเทศ ๑ ถุง (๑๐ บาท) ต้นหอมผักชี ๑ กำ (๕ บาท) ผักบุ้ง ๑ มัด (๑๐ บาท) กะหล่ำดอก ๓ หัว (๒๕ บาท) เสาวรส ๙ ลูก (๑๕ บาท) รวมทั้งหมดเป็นเงิน ๑๐๐ บาทพอดี ทำอาหารกินได้ทั้งอาทิตย์เลยเชียว

 

 

บอกแล้วไงว่าอยู่ได้... มื้อเย็นวันนี้แค่ผัดไทห่อเดียว ๒๐ บาท กินผักเยอะ ๆ ก็อิ่มแย้ว!

 

 

ก่อนนอนก็รับอาหารสมองก่อนหลับฝันดีจากการอ่านหนังสือซึ่งมีผู้ใจดีส่งมาให้...

 

ไม่ต้องห่วงครับ ผมอยู่ได้!

ขอบคุณ Google

อากาศวันนี้ดีจริง ๆ ผมมีความสุขมากกกกกกกกก

 

 

ลุงน้ำชา เพิ่งได้รับกำลังใจจาก Google บอกว่าผมเป็นผู้ร่วมให้ข้อมูลดีเด่น

 

 

ไม่มีอะไรให้เป็นรางวัล...นอกจากเมลที่ได้รับ แค่นี้ก็พอใจและมีสุขแล้วล่ะ

 

 

 

สำหรับชีวิตที่เหลืออยู่... ฝันที่จะทำให้ของผมมีอยู่แค่นี้จริง ๆ

๔๔ ก้าวแล้วพัก!

งานซ่อมแซมบ้านห้างฉัตรของผมยังคงดำเนินต่ออย่างค่อยเป็นค่อยไป...

 

 

ทรายหยาบหมด! ผมต้องซื้อมาเพื่อก่อบล็อกต่อ....ไม่มีรถไปซื้อ บ่ายโมงครึ่งวันนี้ ผมเดินจากบ้านห้างฉัตร (1) ไปที่บริษัทจำหน่ายหินทราย (2) ข้างบ้าน ระยะทางประมาณ ๓๐๐ เมตร

ราคาถุงละ ๔๐ บาทครับ คนตักทรายถามว่ารถอยู่ไหน ผมบอกว่าไม่มี ต้องหิ้วไปเอง เขาบอกว่าไหวเหรอ?

 

ผมบอกว่าไม่มีรถจริง ๆ ตักทรายใส่ถุงปุ๋ยให้เถอะ ถ้าสงสารลุงก็ขอให้แบ่งเป็น ๒ ถุง ให้น้ำหนักพอ ๆ กัน จะได้หิ้วแล้วเดินไปได้...

 

 

เจ้าสี่ขาอาสามาแบกให้...ก็คงไม่ไหว หลังหักแน่!

 

ขอบคุณที่แบ่งให้เป็นสองถุง (ภาษาเหนือบอกว่า "สองไต้") ผมจ่ายเงิน ๔๐ บาทแล้วหิ้วถุงทรายเดินออกมา หยุดที่ริมทางหลวงก่อน...เป็น first rest!

 

หิ้วต่อ...ตาแก่เมืองรถม้าเดินอีก ๔๔ ก้าวแล้วพัก

 

๔๔ ก้าวแล้วพัก....ทำไปเรื่อย ๆ

 

ผ่านร้าน 7-11 ซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของซุปเปอร์ไฮเวย์

 

 

ก่อนจะมาหยุดพักนานหน่อยที่ร้านลำแต้ซึ่งจำหน่ายอาหารพื้นเมือง...

 

 

 

เพื่อนบ้านน่ารักนำน้ำดื่มเย็น ๆ กับผลไม้มาเลี้ยงดู

ได้คุยกันพักนึงแล้วเดินต่ออีก ๘๘ ก้าว (พักอีก ๑ ครั้ง) ในที่สุดผมก็ถึงบ้าน...

มีทรายแล้วแต่วันนี้ยังไม่ทำงานปูนครับ ขอติดรูปก่อน!