ผมไม่อยากให้มันรั่ว เพื่อคนซื้อจะได้พอใจ แล้วคนขายก็จะได้สบายใจด้วย
ความจริงอาการน้ำรั่วมาจากห้องน้ำชั้น ๓ นั้นเป็นมาหลายปีแล้ว แต่ก่อนนั้นสภาพของเพดานและฝาผนังห้องน้ำชั้น ๒ ดูไม่ได้เลย...(มีรูปนะ แต่หาไม่เจอ เจ้า Picasa ยังส่ายหัวกับปริมาณภาพถ่ายของผม ฮา) เอายังงี้ละกัน...เพื่อน ๆ ลองคิดดูสิว่า วันหนึ่งผมใช้ไขควงแทงทะลุเพดานขึ้นไป น้ำที่ค้างอยู่ข้างบนแผ่นเรียบไหลพุ่งลงมานานกว่าครึ่งชั่วโมง ได้น้ำเกือบครึ่งกะละมัง!!
นั่นงัย... แม้น้ำไหลลงรูที่เจาะไปแล้ว ยังคงมีค้างให้เห็นอยู่ข้างบน!
ที่เห็นอย่างนี้ได้ ก็เพราะผมใช้ jig saw เจาะเพดานจนสามารถโผล่หัวขึ้นไปสำรวจหาจุดรั่ว แล้วหาวิธีแก้ไข...
โบกปูนทับเข้าไป.... แถมด้วยการทาสีกันซึม!
มีหลายอย่างที่ได้ทำ (ไม่ต้องสาธยายดีกว่า) เอาเป็นว่าวันหนึ่งผมเห็นว่าน้ำไม่รั่วลงอีก ผมก็ปิดรูเพดาน ด้วยการใช้ผงโป้วกับกาวลาเท็กซ์ยา เรียบร้อยแล้วก็ลงสี...
เอาดิ...น้ำรั่วอีกแย้ว!! ทีแรกว่าจะปล่อยเลยตามเลย แต่ก็ทนไม่ได้ ผมต้องรื้อเพดานลงมา แล้วโผล่หัวขึ้นไปซ่อมนั่นซ่อมนี่อีก ใช้เวลาอีกเป็นเดือน ๆ (หุหุ เด็กนักเรียนที่ไปใช้ห้องน้ำคงรู้ดี)
พอเห็นว่ามันไม่รั่วแล้ว ผมก็ปิดรู สมานแผ่นเรียบเพดานด้วยผงโป้วกับกาวลาเท็กซ์อีกเหมือนเดิม...
นึกว่าโอแล้วนะ วันรุ่งขึ้น เมื่อเดินเข้าไปในห้องน้ำ...ผมก็โดนน้ำหยดลงหัวอีก
ผมรื้อเพดานลงมาแล้วนำไฟขึ้นไปส่องดู เห็นเพดานปูนมีหยดน้ำเกาะอยู่ "เอ้..น่าจะเป็นมาจากข้างบนซะแล้ว" ผมคิด ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านั้นก็ซ่อมข้างบนหลายจุดด้วยการโบกปูน ยาแนว แล้วใช้กาวอีบ๊อกซี่อุดบริเวณท่อรูน้ำทิ้ง เรียกว่าทำเกือบทุกอย่างแล้ว...จนบางครั้งผมอยากจะยกธงขาว!
เมื่อไม่กี่วันมานี้ ผมขอลองซ่อมอีกครั้งเป็นเฮือกสุดท้าย โดยนำปูนกาวมาผสมน้ำแล้วนำไปยาทับตามแนวกระเบื้องปูพื้น ผมทำไปโดยมิได้หวังสักเท่าไหร่ว่าจะซ่อมได้...
แต่แล้ว ความมหัศจรรย์ก็บังเกิด หลังจากนั้นน้ำก็ไม่รั่วอีกเลย!! ผมปล่อยทิ้งไว้ ๒-๓ วัน หมั่นตรวจสอบ โห...แห้งสนิท!!
อีก ๒ วันผมต้องไปเชียงแสน งานนี้ต้องทำให้จบก่อน hit the road ผมนำฝาเพดานขึ้นปิดแล้วสมานด้วยผงโป้วและกาวลาเท็กซ์ทิ้งไว้ทั้งคืน (เป็นครั้งที่ ๓ แล้วนะ)
เช้านี้ผมสวม mask ขึ้นยืนบนเก้าอี้ แหงนหน้าขึ้นขัดกระดาษทราย...
ฝุ่นผงโป้วร่วงลงมายิ่งกว่าหิมะตก... หุหุ
จากนั้นผมก็ทาสี...
ยังคงเหลือสีติดก้นกระป๋องไว้หน่อย พรุ่งนี้จะทาทับอีกครั้ง แล้วผมก็จะทำความสะอาดทั่วบริเวณ หวังว่าต่อไปนักเรียนคงใช้ห้องน้ำนี้ได้อย่างสบายอกสบายใจ! (ถ้าบ้านไม่ได้ขายนะ อิอิ)
อ่อ... ลืมบอกไปว่า ถ้าไม่ได้คนที่ยืนยิ้มอยู่ในภาพ เป็นผู้ช่วยจับเก้าอี้ คอยระวังไม่ให้ผมตกลงมา ในระหว่างที่โผล่หัวขึ้นไปดูบนเพดาน งานนี้ก็คงจะไม่สำเร็จอย่างแน่นอน!
ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น เอวัง ก็มีด้วยประการฉะนี้แล!
