Showing posts with label พาหะนำโรค. Show all posts
Showing posts with label พาหะนำโรค. Show all posts

Tuesday, November 11, 2014

หยุด! ไข้เลือดออก

ผมไปหาหมอฟันที่โรงพยาบาลห้างฉัตรเมื่อวานนี้ เห็นเอกสารแจกฟรีให้ความรู้เกี่ยวกับ"โรคไข้เลือดออก" พิมพ์ด้วย laser printer สีบนกระดาษ A4 สองด้าน จัดทำโดยทีมงานสุขศึกษาประชาสัมพันธ์และพัฒนาพฤติกรรมสุขภาพ อำเภอห้างฉัตร ผมว่าเข้าท่าดี จึงอยากนำมาเผยแพร่ต่อดังนี้...


โรคไข้เลือดออกเป็นโรคที่เกิดจากเชื้อไวรัส "เด็งกี่" มีเชื้อ ๔ ชนิด เมื่อได้รับเชื้อชนิดใดแล้ว จะมีภูมิต้านทานชนิดนั้นไปตลอดชีวิต ดังนั้นเรามีโอกาสเป็นไข้เลือดออกได้ ๔ ครั้ง ซึ่งไข้เลือดออกจะเป็นได้กับคนทุกเพศ ทุกวัย แต่ส่วนใหญ่จะพบในกลุ่มเด็กวัยเรียน มากกว่าวัยอื่น

โรคไข้เลือดออกมียุงลายเป็นพาหะนำเชื้อจากผู้ป่วยมาสู่คน ยุงลายพาหะสำคัญได้แก่ ยุงลายบ้าย อาศัยและวางไข่อยู่ในอาคารบ้านเรือนของประชาชน อีกชนิดได้แก่ยุงลายสวน อาศัยวางไข่รอบ ๆ บ้าน ในสวนยางพารา สวนผลไม้

อาการที่สำคัญ
  • ไข้สูงเกิน ๓๘.๕ องศาเซลเซียส
  • ปวดศีรษะอย่างรุนแรง
  • หน้าแดง ปวดกระบอกตา ปวดกล้ามเนื้อ 
  • คลื่นไส้ อาเจียน เบื่ออาหาร
  • อาจพบจุดเลือดตามผิวหนัง
สัญญาณอันตรายหลังไข้ลด ต้องรีบนำส่งโรงพยาบาลโดยด่วน
  • ตัวเย็น มือเท้าเย็น เหงื่อออกมา
  • อ่อนเพลียมาก ซึม
  • ปวดท้องกะทันหัน กดเจ็บชายโครงด้านขวา
  • ปัสสาวะน้อยลง
  • มีเลือดกำเดาไหล อาเจียนเป็นเลือด ถ่ายดำ


เอ้...ดูเหมือนว่าข้างบนดาดฟ้า รอบ ๆ green workshop น่าจะมีแหล่งเพาะยุงลายอยู่เหมือนกัน ไม่ได้..ผมต้องรีบทำลาย!!

ขอขอบคุณผู้ทำเอกสารออกให้ความรู้แก่ประชาชน คนห้างฉัตรครับ...

Friday, August 16, 2013

วิธีกำจัดหนู


เมื่อวันที่ ๕ เมษายน ๒๕๕๒ ผมนั่งรถเมล์จากท่ารถในเมืองโกตาบารูไปยังสถานีรถไฟ Wakaf Bharu เพื่อจองตั๋วรถไฟไปกัวลาลัมเปอร์.... 


ลงจากรถเมล์ที่เมือง Wakaf Bharu ผมเดินตรงไปยังสถานีรถไฟ ระหว่างทาง...เห็นหนูนอนตายอยู่กลางถนน!


ปกติแล้ว...ผมเป็นคนกลัวหนู (แมลงสาบด้วย) เห็นแล้วเป็นต้องออกห่าง แต่ที่ Wakaf Bharu ผมกลับเดินเข้าไปถ่ายรูปหนูผู้น่าสงสารใกล้ ๆ คิดในใจว่าบ้านเมืองเค้าก็ไม่ค่อยสะอาดเหมือนบ้านเราเน๊าะ!

จริงครับ...ที่บ้านใหม่ห้างฉัตรมีข้าวของรกมาก เป็นที่โปรดปรานของหนู ตอนกลางคืนผมได้ยินเสียงมันแทะกล่องกระดาษเสียงดังน่ากลัว  ความอดทนของผมสิ้นสุดลงในเช้าวันหนึ่งเมื่อได้เห็นถุงข้าวเหนียวบนโต๊ะอาหารมีรอยถูกหนูแทะ!  ต้องกำจัดมันออกไป มีอยู่ ๒-๓ วิธี คือใช้กาวดักหนู, ใช้เหยื่อกำจัดหนู และใช้กับดัก ซึ่งยังไม่รวมถึงการใช้เครื่องไล่หนูด้วยคลื่นเสียง...

ผมเลือกใช้กับดักเพราะไม่อยากให้มันตาย มีหมูปิ้งเป็นเหยื่อ...ผมวางกับดักไว้ใกล้ ๆ กองสัมภารก  

คืนแรกผ่านไป ยังคงไม่มีวี่แววเจ้าหางยาว! พอเข้าคืนที่สอง ผมต้องสะดุ้งตื่นกลางดึก เมื่อได้ยินเสียงลั่นของกับดัก!  เช้านี้ไปดู ก็เห็นหนูวัยซะรุ่นตัวหนึ่งวิ่งพล่านอยู่ในที่คุมขัง...มันคงตกใจไม่น้อย!


ทั้งเกลียดทั้งกลัว...แต่ผมก็อยากถ่ายภาพประกอบ ต้องลงทุนเข้าใกล้เพื่อถ่ายรูป


เจ้าพาหะนำโรคจะรู้หรือเปล่าว่าผมกำลังจะพามันอพยพไปอยู่ที่ใหม่...


"ไอ้หนู...ไม่ต้องกลัว ข้าไมฆ่าเอ็งหรอก"   ผมพูดเสียงดัง!


ประมาณ ๑๑ โมงได้เวลาพามันไปตั้งรกรากใหม่แล้ว...


มีที่ดินสวยงาม กว้างเป็นร้อยไร่ อยู่ใกล้วัดซึ่งห่างจากบ้านผมแค่บิดคันเร่งมอเตอร์ไซค์ไม่กี่ที...


ไปถึงอาณาจักรใหม่ของเจ้าหนู ผมเอากับดักออกจากกล่อง เตรียมปล่อยมันออกไป...


หนูกัดคนได้นะครับ ต้องระวังหน่อย...


"  เอ้า...ไปได้แล้ว!"  ผมสั่งในขณะเปิดกับดักให้หนูวิ่งออกไป


เจ้าหนูออกไปแล้ว มันวิ่งหายเข้าไปในพงหญ้า!


ลาก่อน Mickey!