one more passing day

ช่วงบ่าย...ตาแก่เมืองรถม้าทำเค้าเตอร์บาร์ต่อ! เลิกงานเกือบห้าโมงเย็น 

 

ผมเตรียมเครื่องขยายเสียงสำหรับร้องเพลงกับเปียโน...

 

 

งานเปื้อนมือคือทาสีชั้นวางรองเท้าโดยใช้สี (ช้ำเลือดช้ำหนอง) ที่เหลือก้นกระป๋อง...

 

ที่วางรองเท้าเป็นส่วนหนึ่งของ HBH (Hangchat Backpacker Hostel)  เหลือสีอีกนิ้ด ผมเอามาทาไม้ระแนงด้านนอกเพื่อเตรียมไว้ลงสีทอง HBH (ทำตาม idea ของเพื่อนนักออกแบบ)

ภาพจากเพื่อนผู้ขี่จักรยานยนต์จากเชียงใหม่มาเขียนป้าย HBH ให้

ส่วนเค้าเตอร์บาร์ ผมก็ตัดไม้ระแนงเตรียมไว้จนครบทั้งด้านหน้าและด้านข้าง...แต่ยังไม่ได้ตอกตะปู

เหลือไม้ไม่มากแล้ว... 

ผ่านไปอีกหนึ่งวัน ผมหาจำปาขันหัวสว่านไม่เจอ...ปวดหมอง ๆ !!

Rehit the piano keys

เคยคิดเคยฝันทำร้านและเปียโนบาร์ของตัวเองมานานแล้วแต่ก็ต้องล้มลุกคลุกคลานมาตลอด คราวนี้คงสมหวังเสียที...

บทความเขียนไว้สมัยที่เล่นเปียโนอยู่ที่โรงแรมพิมาน นครสวรรค์

ดีใจที่ได้ทำด้วยตัวเองทั้งหมด มันเป็นยกสุดท้ายบนสังเวียนชีวิตของผมแล้วครับ ต่อไปเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ผมคงได้เล่นปีอาโน ร้องเพลง คุยกับเพื่อน ๆ ผู้มีรสนิยมในบทเพลงเก่า ๆ และที่สำคัญคือเมื่อฝันเป็นจริงแล้ว ต่อไปก็ไม่ต้องมีอะไรค้างคาใจอีก...

สำหรับเค้าเตอร์ที่ทำ ผมคงไม่ควักกระเป๋าซื้ออะไรมาทำเพิ่มเติม จะใช้แค่วัสดุอุปกรณ์เท่าที่หาได้ในบ้าน แม้แต่ยูรีเทนก็ไม่เอา จะใช้สีย้อมไม้หรืออะไรก็ตามที่เหลืออยู่   

อ่อ...นับสิบปีแล้วนะที่ผมไม่ได้เคาะคีย์ปีอาโน ไม่ได้ตั้งสายเจ้า grand piano ตัวนี้

คิดถึงสมัยเล่นเปียโนอยู่ที่โรงแรมกาดสวนแก้ว ชีวิตเช่นวันนั้นจะกลับคืนมาอีกครั้ง

 

แต่คราวนี้ผมไม่ได้เล่นเพื่อหาตังค์ แค่มีความสุขกับชีวิตบันปลายเท่านั้นเอง!

จัดบ้านร้านเปียโนต่อ...

ไม่มีความเจ็บปวดอันใดเป็นอุปสรรคขวางกั้นมิให้ตาลุงแก่เมืองรถม้าจัดบ้านร้านเปียโนต่อ...

 

วันนี้ลงมือจับไม้กวาดตั้งแต่เช้า... ผมเริ่มต้นเคลียร์ข้าวของรวมทั้งกองเศษไม้ที่อยู่ในบ้าน เปลี่ยนแปลงตำแหน่งของ stool chair ที่เคยตั้งให้เพื่อน ๆ ดูก่อนหน้านั้น...

เอามันเข้าไปไว้ในบาร์เพื่อให้เป็นเก้าอี้ barman...

เอามาแทนที่ด้วยเก้าอี้ stool เช่นเดียวกัน แต่สองตัวนี้มีเบาะหุ้ม นั่งไม่เจ็บก้น แถมยังหมุนตัวได้

ถัดไปเป็นโต๊ะตั้งไว้อย่างนั้นเพื่อใช้วางอาหาร ขนม หรือผลไม้...

ต่อจากนั้นก็เป็นชุดโต๊ะเก้าอี้ 2 ชุด (เบาะแดงและเบาะเหลือง) นั่งได้เต็มที่รวม 8 คน...

 

 

ถ่ายไกล ๆ หน่อยให้เพื่อน ๆ ดู...

 

 

 

เป็นไงบ้างครับ? พอเป็นรูปเป็นร่างแล้วน้อ

เค้าเตอร์บาร์ศูนย์บาท

๑๖.๓๐ น. พอได้แล้ว!  ขอหยุดงานแค่เนี้ยก่อน! แต่ก็ต้องถ่ายรูปทำรายงานซะหน่อย เพื่อน ๆ จะได้รู้ว่าวันนี้ตาแก่เมืองรถม้าได้งานอะไรบ้าง

 

 

ต่อไม้ส่วนบนเค้าเตอร์เสร็จทั้งสอง ก็หันมาทำด้านนี้บ้าง....

 

คิดว่าจะมี stool chair แค่สองตัวพอ 

มองรวม ๆ แล้วก็พอจะเห็นว่าเป็นเช่นนี้....

stool chair ตัวนึงยังต้องการการซ่อมแซมอยู่...

ย่องมาถ่ายให้เห็นด้านใน...มีตู้ใช้เก็บวัสดุอุปกรณ์ของ bartender ด้วย! ด้านข้างต้องทำชั้นเพิ่มเติมครับ

ทำมาถึงตอนนี้ ยังไม่ได้ใช้เงินสักบาท! 

ลุยงานแต่เช้า

กลายเป็นเรื่องพล่ามรายวันไปซะแล้ว....งานไร้ฝีมือ ตาแก่เมืองรถม้าทำ ๆ ไปเพื่อให้แล้วเสร็จในเร็ววัน จะได้ทันปั่นจักรยานเที่ยวก่อน poleshift

อีกไม่นานความรกรุงรังที่ปรากฏจะหมดไป...ชัวร์ปึก!

พยายามเร่งมือเต็มที่ เนรมิต piano bar ให้สำเร็จสมประสงค์ เช้านี้ไม่ไปตลาด ผมจัดการต่อไม้ชิ้นที่สองทันที...ไม่รีรอ!

 

เปลี่ยนใจ...ไม่ใช้เจ้าไม้ที่มีลวดลายใส่เป็นคิ้วด้านล่างเค้าเตอร์บาร์แล้ว มันไม่สวยอ่ะ! เค้าทำมาเพื่อประดับประดาชายคา ไว้รองรับสายตาใช่ว่าเอามารับเท้าคน

 

 

ไปคว้ากระดานหน้า 5 นิ้วกลับมาเตรียมทำไม้คิ้วแทน...

 

 

เพิ่งเก้าโมงเอง...เดี๋ยวลุยงานต่อ!!

เตรียมพร้อมที่จะต่อไม้ชิ้นที่ 2

 

ช่างเหอะได้รับค่าแรงวันละ 24 ชั่วโมง มิใช่ 300 บาทนะ...ต้องทำให้คุ้ม ตอนบ่ายทำงานกับเค้าเตอร์ต่อ

 

  

ตัดไม้กระดาน 4 นิ้วได้อีกแผ่น เตรียมตัวต่อไม้ชิ้นที่ 2 ในวันพรุ่งนี้

ผมต้องตัดแต่งตรงมุมเตียงให้ไม้หนา 1 ซ.ม. เข้าไปประกบติดได้ ไม่สวยหรอกครับ แต่ก็ใช้ได้ สำหรับเค้าเตอร์ที่สั่งทำใหม่ราคาก็คงไม่เบา แต่เนี่ยไม่เสียซักกะบาท อ่อ...อาจต้องซื้อยูริเทน (เล็ก) 1 กระป๋อง

 

16.30 น. เลิกงาน... อิอิ

ต่อไม้ชิ้นแรก

เสียเวลาไม่น้อยเมื่อผมต้องหาแค้มป์มาใช้งานต่อไม้สำหรับเค้าเตอร์บาร์ เก็บไว้นานจนไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน... 

ได้มาแล้วก็ลงมือต่อไม้ทันที มีแค้มป์ 2 ตัวก็ต้องเลือกจุดที่จะใช้บีบรัดแผ่นไม้ให้ประกบกันได้ดีที่สุด...

เสียดายไม่มีตัวกลาง แต่ก็ไม่เป็นไร มีเท่าไหร่ก็ใช้เท่านั้น ผมทากาวลาเท็กซ์แล้วอัดเข้าไป คงต้องทิ้งไว้ข้ามคืน!

งานละเอียดได้ไม่ถึงเศษหนึ่งส่วนสิบของครูหนิง ทำได้แค่เนี้ยแหละ...

อีกส่วนนึงก็ต้องต่อไม้เช่นกัน ทุกอย่างใช้วัสดุที่ได้จากเตียงเก่า

ไม้คร่าวหน้าสามทั้ง 3 ชิ้นเอามาเป็นเสา... 

 โดยยังคงรักษารูปแบบการเข้าลิ้นตามที่มันเป็นมา...

 

ไม้แผ่นข้างเตียงทำด้วยไม้อัด จริง ๆ แล้วมันไม่เหมาะที่จะนำมาเป็นส่วนบนของเค้าเตอร์ แต่ก็ต้องจำยอม... จะใช้กบไฟฟ้าไสก็ไม่ดี เพราะมันจะทำให้ไม้แตกยิ่งขึ้น...

ต้องอาศัยบุ้ง ค่อย ๆ ขัดแต่งไปตามมีตามเกิด...

สงกะสัยว่าถ้าไม่มีกาวลาเท็กซ์ ผมจะทำอย่างไร?

พรุ่งนี้ค่อยเอาแค้มป์ออก แล้วต่อไม้ของส่วนที่ยังค้างอยู่ (เห็นกระปุกกาวตั้ง)..

ตอนบ่ายค่อยตัดไม้หน้า 4 เตรียมไว้ครับ

ซื้อถั่วงอกก่อ?

ประมาณ 9 โมงครึ่งไฟฟ้าดับ คาดว่าจะดับยาว จริงด้วยแหละ... ผมหยุดทำงานเค้าเตอร์ไว้ก่อน แล้วขึ้นมานอนพักตากพัดลม

 

อ้าว...ไฟฟ้าดับแล้วทำไมเปิดพัดลมได้ล่ะ?  เรื่องนี้ต้องยกความดีให้ระบบโซล่าเซลล์ซึ่งติดตั้งได้เป็นปีแล้ว ผมเปิดตู้เย็นก็เห็นมีไฟ!

 

 

11 โมง...ผมเปิดตู้เย็นหาของกิน (ตรงตามเวลาเฉกเช่นพระฉันเพล) วันนี้ตอนเช้าไปตลาด คุณยายแม่ค้าถามว่า "ซื้อถั่วงอกก่อ? เอาไปกิ๋นกับข้าวหนมเส้น"  มีหรือผมจะไม่ซื้อ คุณยายอุตส่าห์หอบสังขารมานั่งขายของเล็ก ๆ น้อย ๆ จะได้กำรี้กำไรซักกี่ตังค์? ถั่วงอกขายถุงละ 5 บาท ไม่ว่าจะเพาะเองหรือรับเค้ามาก็น่าจะได้กำไรไม่มาก แถมยังมีน้ำพริกแดงขายอีกตลับละ 5 บาท อร่อยด้วย

ซื้อขนมจีนน้ำยามา 1 ชุด 10 บาท กินกับถั่วงอกเข้ากันดี (มื้อนี้ตก 20 บาทไม่ขาดไม่เกิน) ข้าวสวยตักออกมาจากตู้เย็น ไม่ต้องอุ่นให้เสียเวลาเสียพลังงาน คนอย่างผมกินง่ายจนบางครั้งสงสัยในตัวเอง และก็มิใช่ว่าไม่รู้สึกเอร็ดอร่อยนะ ทุกอย่างตักเข้าปากแล้วรู้สึกว่าลำแต้ แม้ข้าวสวยจะเย็นแต่ก็เอ็นจอยสุด ๆ ผมกินเกลี้ยง เหลือถั่วงอกอีกครึ่งนึง (2.50 บาท) เอาไว้ผัดไทยกิน

ดูดิ น่ากินขนาดไหน!