เพิ่มอีก 40 บาท

 ช่วงนี้ลำปางก็หาได้น้อยหน้าใครในเรื่องสถานการณ์ฝุ่น PM 2.5 !!

ผมขึ้นไปเก็บภาพบนดาดฟ้าเช้านี้ ม่านหมอกปิดกั้นจนมองไม่เห็นดอยขุนตาน 

 

อากาศร้อนอบอ้าวชนิดที่ว่าตื่นขึ้นมาก็เหงื่อชุ่มแล้ว (พอดีไม่ได้นอนแอร์ เปิดพัดลมโซล่าเซลล์แต่ไฟหมดตั้งแต่ตอนดึก) เช้านี้ปั่นจักรยานไปตลาดบ้านปันง้าว...ผมเห็นพระอาทิตย์สีแดง ท้องฟ้าสีเทาหม่น ต้องสวม mask รีบไปรีบมา พอถึงบ้านก็เข้าเว็บดูรายงานสภาพนอากาศที่ลำปางทันที

หุหุ สภาพอากาศบ้านเมืองที่ผมอาศัยอยู่หรือเนี่ย?... มันนรกชัด ๆ

ที่บ้านดง แม่เมาะ   160  โรงเรียนเคนเน็ตแมคเคนซี  157 เอาเข้าไป!! 

อยู่บ้านดีฝ่า ผมทำงานด้วยคอมพิวเตอร์ราคา 530 บาท ใช้ไฟฟ้าจากแผงโซล่าเซลล์...

 

อ่อ...ลืมรายงานเพื่อน ๆ ว่าคอมพิวเตอร์ i3 ซึ่งช่างเหอะนำอุปกรณ์และเคสที่ทิ้งไปแล้วกลับมาใช้ แรก ๆ ก็มีอาการรวนอยู่บ้าง คือพอเปิดเครื่อง (ด้วยการเอาสาย power switch มาแตะกัน) มันก็ start แล้วหยุด จากนั้นก็เดินอีกครั้ง เป็นเช่นนั้นทุกที แถมนาฬิกาก็ไม่ตรง ต้องตั้งใหม่ทุกครั้ง ผมจึงต้องเสียเงินอีกโดยสั่งซื้อถ่านกระดุม CR 2032 1 แพ็ค (55 บาท) และชุด power switch แผงวงจรคอมพิวเตอร์ (29 บาท) ซึ่งมี switch 2 ตัว (power & reset) และมี Power LED และ HDD LED อีกอย่างละตัว

 

 

 

 ต่อกับสายแพรที่โยงเข้าไปยังเมนบอร์ด

 

 

วิธีต่อก็ไม่ยากครับ ไม่จำเป็นต้องมีคู่มือเพราะส่วนใหญ่ขาต่าง ๆ ใน F Panel จะมีตำแหน่งตรงกันอย่างที่เห็นในภาพ...

เจ้าเมนบอร์ดพิการที่ใช้อยู่ก็เช่นกัน...ผมต่อเข้าไปแล้ว! พร้อมกับเปลี่ยนถ่านกระดุม CMOS ด้วย

 

 

จากนั้นก็กดปุ่ม switch เปิดเครื่อง  Power LED สีเขียวติดทันที ตามมาด้วยการกระพริบของ HDD LED สีแดง

อาการรวนหายไป ทำงานได้เสถียร...ตกลงตอนนี้มันเป็นคอมพิวเตอร์ราคา 570 ไปแล้ว!

 

ทดสอบบันได

หลังจากซ่อมบันไดเจ้า Bruiser จักรยานเสือภูเขาคันเดียวที่มีอยู่...ผมก็นำจักรยานออกไปทดสอบโดยการปั่นไปวัดป่าพระนางเจ้าจามเทวี-หนองปู่ฮ้อ (4) ซึ่งเคยมาเก็บภาพไว้แล้วครั้งนึง

 

 

วัดนี้อยู่ไม่ไกลจากบ้านร้านเปียโนห้างฉัตร (1)... แค่กิโลกว่า ๆ

 

 

จากซุ้มมกรคายนาคปากทางเข้าวัดด้านซ้ายมือ (3) ต้องขี่จักรยานเข้าไปอีก 250 เมตรถึงตัววัด (4)...

จอดจักรยานไว้ข้างพระเจดีย์แล้วเดินเก็บภาพฝากเพื่อน ๆ

ได้รูปกลับมาไม่น้อย ขากลับผมแวะที่ร้านสืบปางก่อน สาขา 2 ศูนย์รวมเซรามิกลำปาง (2)...

 

 

ซื้อถ้วยก๋าไก่กลับบ้าน 3 ใบ (50 บาท)...

 

บันไดเจ้า Bruiser ใช้งานได้ครับ

ซ่อมบันไดเจ้า Bruiser

ผมต้องขออภัยที่เขียนเรื่อง "ขอแสดงความเสียใจ"  ลงในบล็อก countdown แล้วนำขึ้นแชร์ใน Facebook ทำให้เพื่อน ๆ บางคนเป็นห่วง โดยคิดว่าอุบัติเหตุนั้นเกิดกับผม

 

 

ยังครับ...ผมยังดีอยู่ มีชีวิตสูดฝุ่น PM 2.5 จากถนนหลวงลำปาง-เชียงใหม่ต่อไป จักรยานของผมไม่มีคันไหนล้อคดอย่างที่เห็นในภาพ...

 

ภาพจาก thairath online - ขอขอบคุณ

มีแต่เจ้า Bruiser (เสือภูเขาล้อ 26") ที่บันไดข้างหนึ่งเสียอยู่ (ตัวซ้าย) มันใช้ปั่นไม่ได้เพราะสกรูตัวล็อคแกนบันไดกับแป้นเหยียบหลุดหายไปตอนไหนไม่รู้

 

ตั้งแต่ไปโรงพยาบาลห้างฉัตรด้วยกันแล้ว ก็ไม่ได้พามันไปไหนอีกเลย...

 

 

 

สงสารเจ้า Bruiser ในขณะที่เพื่อนจักรยานคันอื่นได้ออกไปเที่ยวข้างนอก เห็นมันมองตาปริบ ๆ ก็คิดอยู่เหมือนกันว่าจะต้องซ่อมบันไดที่เสียให้ได้ โดยไม่ต้องซื้อใหม่!  

 

 

พยายามมองหาเจ้าสกรูตัวที่ใช้ปิด...แต่ก็ไม่พบ มีน้อตสกรูมากมายในขวดโหลแต่ไม่มีซักตัวที่ใช้ได้! อยู่ ๆ ช่างเหอะก็เกิดความคิด โดยไม่ต้องอาศัยเณรน้อยอิคคิวซัง เห็นกาวดินน้ำมันที่เหลืออยู่ เฮ้ย...ใช้ได้นี่หว่า!

 

แบ่งออกมาเป็น 2 ส่วนเท่า ๆ กัน แล้วปั้นผสมกันเหมือนดินน้ำมัน... 

ก่อนอุดกาว ต้องรองกระดาษหรือแผ่นอะไรก็ได้ที่กันไม่ให้กาวเข้าไปยึดตัวแกน แล้วจึงค่อยอัดเจ้ากาวดินน้ำมันลงไป...

ทิ้งไว้ให้กาวดินน้ำมันแข็งตัว เสร็จแล้วก็นำบันไดมาประกอบเข้าที่ (ด้านซ้ายขันทวนเข็มนาฬิกา ด้านขวาตามเข็ม)...

 

เสร็จแย้ว!! เกือบต้องโยนทิ้งไปแล้วล่ะ เดี๋ยวต้องพาไปทดสอบบันไดหน่อย เอ้า! เติมลมก่อน อยู่ว่าง ๆ มานานแล้ว...เจ้าเสือภูเขายางอ่อน

พร้อมแล้วจ้า... เดี๋ยวปั่นไปถ่ายรูปพระเจดีย์ที่วัดใกล้ ๆ บ้าน

คอมพิวเตอร์ 530 บาท

 

 

Deja หรือที่ผมเรียกว่า "เดช"  คือเพื่อนศิลปินผู้ออกแบบโลโก HBH

 

 

การมาเยือนครั้งสุดท้ายของเดชก่อนที่จะเสียชีวิต คือเมื่อวันที่ ๒ กรกฎาคม ๒๕๖๖ เดชเอาคอมพิวเตอร์ที่ใช้ทำงานที่บ้านป่าตันมาให้ช่วยซ่อม ผมพบว่าเจ้าเมนบอร์ดซึ่งใช้โปรเซสเซอร์ Intel® Core™ i3 เสีย

 

 

ครั้นจะซื้อบอร์ดมาเปลี่ยนใหม่ก็เห็นว่าไม่คุ้ม ผมจึงหาซื้อคอมพิวเตอร์มือสองซึ่งมี spec พอ ๆ กันส่งให้ พร้อมกับเพิ่ม SSD 256 GB กับ HDD 3 TB ให้อีก หลังจากส่งคอมพิวเตอร์ที่ตรวจเช็คแล้วจากลำปางไปให้ที่เชียงใหม่ทาง Flash Express ไม่กี่วันเดชก็โทรศัพท์มาหาแต่ผมไม่ได้รับ จากวันที่พบกัน ๒ กรกฎาคม เราไม่ได้พูดคุยกันอีกจนกระทั่งถึงวันที่เดชจากไป ทุกวันนี้บ้านห้างฉัตรเหลือไว้ก็แต่ผลงานของเดชบนฝาผนัง...

 

 

ไม่นานมานี้คอมพิวเตอร์เก่า (Lenovo เก่า) ที่ผมใช้งานอยู่ใช้บนเกิดเสีย มันเกินที่จะเยียวยา ผมจำเป็นต้องหาคอมพ์ฯ ตัวใหม่มารับหน้าที่แทน ช่างเหอะผู้ตั้งใจว่าจะพยายามเก็บอะไหล่และอุปกรณ์ที่พอจะหาได้นำมาใช้ให้ได้มากที่สุดได้สำรวจดูเมนบอร์ดตัวที่เสียของเดชแล้ว พบว่า CPU และ PSU ยังคงใช้ได้ จึงจำเป็นต้องซื้อเมนบอร์ดและแรมมือสองมาจาก Shopee เริ่มต้นด้วยการสั่งแรมก่อน ต้องใช้ 2 ตัว ผมสั่งขนาด 4 GB ราคาตัวละ 110 บาท

 

 

จากนั้นก็สั่งเมนบอร์ด ผมพยายามหาที่ถูกที่สุด ได้จากร้าน CPU2DAY ราคา 293 บาท... 

ได้เมนบอร์ดมาแล้วก็ทำการทดสอบทันที...

 

 

ปรากฏว่าช่องใส่แรมนั้นเสียอยู่ช่องนึง...

 

 

 

ทำความสะอาด slot แล้วก็ยังคงเงียบกริบ...

 

 

ยังดีที่อีกช่องยังคงใช้ได้...

ใช้แรมได้ตัวเดียว... ผมนำเมนบอร์ดพิการเข้าประกอบในเคสเก่าและอุปกรณ์อื่นที่มีอยู่

 

ใช้งานได้แล้ว CPU รันที่ 3.2 GHz  ด้วยแรมตัวเดียวแค่ 4 GB มันพอใช้งาน PhotoShop ได้อยู่ สรุปแล้วได้คอมพิวเตอร์มาใช้แทนตัวเก่าด้วยงบประมาณ 530 บาท...

กระเป๋าแห้ง...ไม่อยากเสียตังค์ แต่ก็จำเป็นต้องมีคอมพิวเตอร์ใช้ทำงานจริง ๆ !

บ้านปิน - โพนสะหวัน

เมื่อสองวันกก่อน...ผมไปตลาดบ้านปันง้าวได้เห็นภิกษุและเณรมาเรียงแถวบิณฑบาต

 

  

   

 

อดนึกถึงการใส่บาตรข้าวเหนียวที่หลวงพระบางไม่ได้... ช่วงที่การท่องเที่ยวบูมสุด ๆ ธุรกิจซึ่งพึ่งพาการใส่บาตรข้าวเหนียวทำให้แม่ค้าลาวมีรายได้จากการจัดข้าวเหนียวและของใส่บาตรอย่างเป็นกอบเป็นกำ แต่ทุกวันนี้ผมคิดว่าจำนวนนักท่องเที่ยวไปลาวได้ลดลงอย่างน่าใจหาย รถโดยสารวิ่งจากเชียงใหม่ไปหลวงพระบางก็ไม่มีเหมือนแต่ก่อน แถมค่าใช้จ่ายทุกอย่างใน สปป.ลาวก็แพงขึ้น พ่อค้าแม่ค้าชาวหลวงพระบางคงจะลำบากไม่น้อย

 

 

ถามว่าอยากกลับไปเยือนหลวงพระบางอีกมั้ย? คำตอบคือ...จริง ๆ แล้ว "ไม่" แต่มันอาจจำเป็นต้องผ่านไปหลวงพระบางอีกครั้ง ถ้าหากหนึ่งโครงการ bucket list ถูกหยิบขึ้นมาทำ ทุ่งไหหิน...ผมคงไม่สามารถยิ้มได้เมื่อคิดถึง สปป.ลาว แล้วตระหนักว่ายังมิได้ไปเยือน!

 

ทุ่งไหหิน - ภาพจาก manager online (ขอขอบคุณ)

 

เส้นทางปั่นจักรยานไปทุ่งไหหินโดยผ่านด่านภูดู่ที่บ้านโคก จังหวัดอุตรดิตถ์ ยังคงชวนให้ผมเนื้อเต้นเมื่อคิดถึง...

 

 

แต่ความตื่นเต้นน่าจะมีมากขึ้นอีกเมื่อนำจักรยานลงที่สถานีบ้านปิน แล้วปั่น 653 กิโลเมตรไปโพนสะหวัน...

 

 

คงต้อง 2 อาทิตย์กว่าจะได้เห็นทุ่งไหหิน

Let's cut the trees... ชีวีจะสุขสม!!!

ได้ข่าวค่าฝุ่น PM 2.5 ในเชียงใหม่เกินมาตรฐานระดับสีแดง ติดอันดับ 2 เมืองใหญ่ที่มีมลพิษมากที่สุดของโลก...ผมคิดในใจว่าลำปางก็คงไม่น้อยหน้ากัน!

ภาพจาก thairath.co.th - ขอขอบคุณ

ในภาคเหนือนั้นระดับ PM 2.5 เกินค่ามาตรฐานเป็นส่วนใหญ่ ตรวจวัดได้ 43.9 - 196.1 มคก./ลบ.ม. ผมขึ้นมายืนอยู่บนดาดฟ้าก็รู้สึกได้ เช้านี้ทัศนวิสัยเป็นอย่างไร...ดูเอา!!

ด้านทิศเหนือเป็นอย่างไร? ไม่มีภาพภูเขาที่เคยเห็น ดูคล้ายกับวันที่หมอกตกในเหมันตฤดูซะมากกว่า!

น้ำในแอ่งหลังบ้านเหือดแห้งไปตั้งนานแล้ว ความเขียวสดของใบหญ้าก็เริ่มลดน้อยลง สงสารเจ้าวัวกับเพื่อนนกยางคู่ใจที่ยังคงไม่ไปไหน...

มนุษย์นี่แหละคือผู้ทำลายธรรมชาติมากที่สุด...ผมมองไปด้านทิศใต้ ตรงหัวมุมที่สถานีตำรวจ ทัศนียภาพเปลี่ยนไป ทุกวันนี้เหลือต้นไม้อยู่น้อยนิด จากที่ผมเคยเห็นเมื่อมาอยู่ห้างฉัตรใหม่ ๆ เพื่อน ๆ เห็นตอไม้ขนาดใหญ่ทางด้านซ้ายของภาพมั้ยครับ?

 

เมื่อก่อนมันมีต้นไม้สูงใหญ่ตั้งอยู่ตรงนั้น ก็เพิ่งไม่นานมานี้เองที่เค้าตัดต้นไม้ทิ้งหมด ปรับพื้นที่ให้โล่งเรียบจอดรถยนต์ได้มากขึ้น และใช้เป็นที่พักรอรถของผู้เดินทางที่จะต่อรถไปทำงาน 

 

ต้นไม้น้อยลงไปทุกที  ชีวีก็ยิ่งสั้นลง ยอมรับสภาพเหอะ...สหายเอ๋ย!