Showing posts with label ดายหญ้า. Show all posts
Showing posts with label ดายหญ้า. Show all posts

Monday, April 27, 2015

ทำตามคำแนะนำของหมอพรเทพ...

เพื่อน ๆ ที่รักครับ ตั้งแต่กลับมาจาก Travellin' light ไป Bukit Lawang ผมเพิ่งเขียนบล็อกช่างเหอะได้ไม่กี่เรื่อง ส่วนงานที่รออยู่ก็ยังไม่ได้ลงมือต่อ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้ขี้เกียจถึงเพียงนี้! 

ผมลืมรายงานด้วยว่า เมื่อกลับถึงลำปางก็ต้องไปพบแพทย์ ทั้งหมอตาและหมอหัวใจ "หมอตา" คือคุณหมอพงษ์ศักดิ์ อนุจารี เป็นการไปตรวจทุก ๆ ๓ เดือน เพื่อเฝ้าดูความเสื่อมของจอประสาทตา (retina)  ยังไม่มีข่าวร้ายจากคุณหมอพงษ์ศักดิ์ ท่านบอกให้ผมดีใจว่าจอประสาทตายังแข็งแรงอยู่

ส่วน "หมอหัวใจ" ก็คือ คุณหมอพรเทพ วรวงศ์ประภา ท่านตรวจพบว่าหัวใจผมชักจะออกอาการแกว่ง ๆ จึงแนะนำให้เข้านอนหัวค่ำแล้วตื่นเช้า แทนที่จะนอนดึกแ่ล้วตื่นสาย  เมื่อคืนที่ผ่านมาผมทำตามคำแนะนำของคุณหมอ เข้านอนก่อนห้าทุ่ม ทำให้วันนี้ตื่นทันได้เห็นท้องฟ้ายามเช้า


บนทางหลวงยังมีรถราไม่มาก หลายคนอาจยังคงหลับใหล แต่ที่ทะเลสาบขามแดงหลังบ้าน...ผมเห็นคนมาหาปลาตั้งแต่เช้า!!


ออกมายืนหน้าบ้าน...ผมตั้งใจจะนำจักรยานออกปั่น


พอดีเห็นหญ้า่ขึ้นรก...


ผมเปลี่ยนใจไม่จับจักรยาน แต่ผมคว้าจอบออกมาร่ายรำกำจัดวัชพืชซึ่งถือว่าไม่เป็นมิตร ไม่ช้าก็ราบเรียบ.... 



ไม่ต้องออกปั่นก็ได้เหงื่อเหมือนกันครับ...

Sunday, December 07, 2014

I love you...

เช้าวันนี้ผมตื่นตี ๕ กว่า เมื่อโฟกัสภาพในจินตนาการได้แล้ว ผมมองเห็นเด็กสีไวโอลินกำลังลากคันชักได้เสียงยาวครบตามอัตราตัวโน้ตตัวกลมที่บอกให้เล่น แปลกจัง...ทำไมผมถึงได้คิดเรื่องนี้! ผมนอนคิดว่าจะเขียนเรื่อง "ฝึกเล่นไวโอลินง่าย ๆ สไตล์ลุงน้ำชา" ต่ออย่างไรดี!

ใกล้ ๖ โมง ผมเปิดประตูระเบียงออกไปมองท้องฟ้าด้านทิศตะวันออก หูแว่วเสียงธรรมชาติในระบบสเตอริโอ นกร้องอยู่ทางขวา เสียงไก่ขันอยู่ด้านซ้าย ขอบคุณพระเจ้าที่พระองค์ประทานดวงตาไม่บอดสีและหูที่สามารถแบ่งแยกได้ถึงทิศทางของเสียงมาให้ ทุกวันนี้แม้ผมจะไม่ร่ำรวยเงินทองหรือมียศฐาบรรดาศักดิ์เหมือนเพื่อนคนอื่น แต่ก็ยังพอจะหาความสุขได้จากชีวิตที่เรียบง่าย...


แต่ละวันผมสามารถดาวน์โหลดหนังมาดูได้ไม่ต่ำกว่า ๔-๕ เรื่อง  ก็ไม่ได้เปิดดูทุกเรื่องหรอก...ผมจะเลือกดูเฉพาะเรื่องที่สนุกและมีสาระ...

ภาพฉากสุดท้ายในภาพยนต์เรื่อง Safe (1995)
อาจเป็นเพราะเมื่อคืนนี้ผมดูหนังเรื่อง SAFE (1995) ก่อนเข้านอนด้วยมั้ง จึงทำให้เช้านี้ผมตื่นขึ้นมาด้วยความคิดที่จะมองโลกด้วยความรัก สลัดทิ้งซึ่งความเกลียดชัง อยากมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อทำประโยชน์ให้สังคม...


เย็นวานนี้ลงไปดายหญ้าหน้าบ้าน ไม่ได้ออกแรงควงจอบมานาน ผมต้องใช้เวลาเกือบ ๒ ชั่วโมงจนถึงค่ำ...


ไม่ได้ทำเฉพาะหน้าบ้านตัวเอง คนแก่วัย ๖๐ กว่ารู้สึกดีใจที่มีแรงพอทำประโยชน์ให้กับสังคมรอบข้างได้ เมื่อได้เข้านอนอย่างมีความสุข จึงตื่นขึ้นมาพร้อมกับความคิดที่จะรังสรรค์ด้วยรัก!

สุขสันต์เช้าวันอาทิตย์นะครับ!!! 

Wednesday, December 03, 2014

ขอบก (จอบ)

กำเมืองคำว่า "ขอ" หมายถึงไม้หรือเหล็กที่งอเป็นขอ ใช้ชัก เกี่ยว แขวน หรือสับ ส่วนคำว่า "บก" หมายถึง "ขุดหรือเจาะ" รวมแล้ว "ขอบก" ก็คือ"จอบ"หรือที่ฝรั่งเรียกว่า "hoe"(โฮ)...

จากระเบียงชั้น ๓ ผมมองลงไปเห็นหญ้าหน้าบ้านขึ้นสูง หลายคนคงคิดว่าตาลุงเจ้าของบ้านช่างขี้เกียจเสียจริง ไม่เอาใจใส่ดูแลหน้าบ้านตัวเองซะเลย!!


ปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว ผมต้องหาเวลาลงกำจัดมันให้ราบเรียบภายในวันสองวันนี้! ก่อนอื่นก็ต้องเตรียมอาวุธคือ"จอบ" หรือ "ขอบก" ไว้ให้พร้อม  วันนี้ผมลงไปค้นกองสัมภารกที่อยู่ข้างล่าง ได้ใบจอบและด้ามมาแล้ว...


เคยใช้ผสมปูนเมื่อหลายปีมาแล้ว ไม่ได้ทำความสะอาดก่อนเก็บ ใบทื่อและมีปูนจับอย่างที่เห็น ผมเริ่มลงมือซ่อมเมื่อท้องฟ้าอัสดง...


ก่อนอื่นต้องเตรียมเครื่องมือและวัสดุที่จะใช้ก่อน ประกอบด้วย เครื่องเจียร (grinder), เลื่อยมือ, ค้อน, กระดาษทราย และเศษไม้


เตรียมเครื่องมือพร้อมแล้วก็ลงมือลับใบจอบให้คม...


ไม่ต้องให้คมมากนะครับ เสร็จแล้วก็ใช้ค้อนเคาะใบจอบบริเวณที่มีปูนพอกหนา ๆ ให้หลุดออก จากนั้นก็นำไปใส่ด้าม รอยบากที่ทำไว้นั่นเป็นจุดล็อคใบจอบ ผมแต่งให้ลึกลงอีกนิดเพื่อให้ยึดเกาะดีขึ้น...


นำเศษไม้มาอัดเข้าไป กำเมืองบอกว่า "เอาไม้เข้าเซี่ยม" หรือ "เอาไม้เข้าจิ๋ม"...
...

แน่นดีแล้วครับ...


อาวุธพร้อมแล้ว แต่พลทหาร "ช่างเหอะ" ยังไม่มีเวลาลงไปร่ายรำ...


คงต้องเป็นอาทิตย์หน้า!