with all my best wishes

อยากบอกเพื่อน ๆ ว่า... ความรัก ความอาทรและห่วงใย ยังคงอยู่ในใจผมตลอดเวลา ขอส่งความปรารถนาดีมายังเพื่อนทุกคน (รวมทั้งบรรดาสรรพสัตว์ทั้งหลาย) ด้วยความจริงใจ...

ภาพจาก postcard ที่ผมซื้อส่งให้เพื่อน....

คิดถึงเด็กนักเรียนที่เคยสอนอย่างน้องเมเปิ้ลซึ่งป่านนี้คงโตเป็นสาวแล้ว อีกไม่นานคนแก่อย่างผมก็ต้องจากไปซึ่งก็คงไม่มีอะไรฝากไว้กับโลกใบนี้เพราะไม่มีความสามารถพอที่จะสร้างผลงานได้เป็นชิ้นเป็นอัน... 

ท้องฟ้าปกคลุมด้วยหมอกควัน เป็นอีกวันนึงที่ผมมองไม่เห็นภาพภูเขาสวยงามทางด้านทิศเหนือ มีแต่เจ้าไดโนเสาร์ยังคงยืนอยู่ข้างโกดังโรงสี  มันไม่ยอมเคลื่อนไหวยามไร้ลม

หัวเข่าข้างขวายังคงสร้างปัญหาให้เป็นพัก ๆ วันดีคืนดีมันก็เกิดอาการเอ็นสะแม้ง (เส้นพลิก) จนผมเดินไม่ได้

คิดถึงการเดินทางครั้งสุดท้าย (final trip) ที่ตั้งใจว่าจะไปตั้งเต็นท์นอนรอนแรมไปจนถึงนิวซีแลนด์ ถ้าหัวเข่าไม่ดีอย่างนี้ผมจะทำอย่างไร?

ภาพตั้งเต็นท์นอนที่ campsite ใน Australia

ทุกวันนี้ไม่สามารถออกไปซ้อมปั่นจักรยานหรือวิ่งเหมือนแต่ก่อน แต่ผมก็มีวิธีที่จะออกกำลังกล้ามเนื้อพอมิให้ร่างกายทรุดโทรมลงเร็วเกินไป... 

ต้องล้างผักและล้างชามมากมายในแต่ละวัน 

แทนที่จะปล่อยน้ำทิ้งลงไปเปล่า ๆ  ผมก็เทมันลงถังที่เตรียมไว้...

พอได้เต็มถัง ก็ค่อย ๆ หิ้วเดินขึ้นบันไดไปบนดาดฟ้า...

นำไปรดให้กับต้นไม้ที่ปลูกไว้...

เพียงแต่ต้องระวังเวลาขึ้นลง ผมใช้มือนึงหิ้วถัง อีกมือยึดราวบันไดให้มั่น การเดินหิ้วน้ำขึ้นไปบนดาดฟ้าวันละกว่า ๑๐ รอบทำให้ได้ออกกำลังโดยไม่ต้องไปวิ่งหรือปั่นจักรยาน นอกจากนั้นยังประหยัดน้ำที่ใช้รดต้นไม้ได้อีกวันละ ๑๐ ถังเป็นอย่างน้อย...

อีกไม่กี่เดือนก็ต้องเจอกับสภาวะขาดแคลนน้ำกันแล้ว... เพื่อน ๆ เตรียมพร้อมหรือยังครับ?

เลิกคิดนอกใจ

ต้องยอมรับนะครับ... ว่ามีอยู่หลายครั้งที่ผมคิดนอกใจเจ้า Banian

ทั้ง ๆ ที่มันเคยพาผมไปไกลถึงลาวเหนือ ลาวใต้ และมาเลเซีย โดยไม่อิดออด ไม่เคยยางแตกยางรั่วหรือเกียร์หลุดเกียร์พัง!  บางครั้ง...ผมก็นึกอยากได้จักรยานคันใหม่อย่างเจ้า Java IRA ราคา ๒ หมื่นบาท... 

รวมทั้งแอบหลงใหลเจ้า KHS F20-R มือสองราคา ๓ หมื่น...

KHS F20-R (ขอบคุณภาพจาก thaimtb.com)

แต่ ๒-๓ วันมานี้เอง ผมรู้ว่าตัวเองผิดที่คิดจะเทเจ้า Banian ทั้ง ๆ ที่มันเป็นจักรยานที่ได้รับใช้ผมมาอย่างซื่อสัตย์และอดทนกว่า ๓ ปี!  

 

สิ่งที่สมควรทำคือผมจะต้องรักมันให้มาก พยายามดูแลให้เราทั้งสองมีสุขภาพดี เพื่อจะได้เดินทางด้วยกันไปจนกว่าจะสิ้นอายุขัย แทนที่จะหาซื้อจักรยานคันใหม่ผมวางแผนว่าจะต้อง modify ให้ดีขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยมือตัวเองและสิ่งที่น่าจะทำคือ....

• เปลี่ยนยางใน ส่วนยางนอกที่ติดรถมา (ขนาด 20" x 2") ใช้เดินทางจนสึกมากแล้ว อีกหน่อยผมจะเปลี่ยนใหม่ โดยใช้ขนาดยาง0 20 x 1.5 หรือ 1.75 เพื่อให้เบาลงและวิ่งได้เร็วขึ้น    
• upgrade เฟืองจักรยานและตีนผีให้เป็น ๑๐ สปีด (11-40)
• เปลี่ยนจานหน้าให้เป็นแบบ ๒ หรือ ๓ ใบให้ใช้ขึ้นเขาได้ 

โห... มีเรื่องให้ศึกษาและทดลองปฏิบัติอีกไม่รู้จบรู้สิ้น!

ธุลีที่ล่องลอย - ซันตาราม

มนุษย์เป็นแค่เพียงธุลีเล็ก ๆ ล่องลอยไปมา ท่ามกลางอณูอื่นอีกมากมายสุดคณานับ บ้างก็พยายามลอยตัวขึ้นสูงจะไปให้ถึงดวงดาวโดยคิดว่าตัวเหนือกว่าคนอื่น บ้างก็ลดตัวลงต่ำ หรือไม่ก็ถูกกดทับให้อยู่แค่เพียงรากหญ้า แต่แล้ว...ทุกชีวิตก็ต้องกลับไปสู่ผืนดินอันเป็นที่มาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!

ต่อแต่นี้ไปในบล็อกช่างเหอะ บางครั้งผมอาจต้องขออนุญาตเขียนเกี่ยวกับเพื่อน ๆ ผู้ล่วงลับไปแล้ว ทั้งนี้ด้วยความรักศรัทธา และความคิดถึง มิได้เจตนาที่จะรบกวนความสงบของแต่ละท่านแม้แต่น้อย เนื้อหาสาระอาจไม่เป็นที่น่าสนใจสำหรับเพื่อน ๆ บางท่าน ผมก็ต้องขออภัย....

เพื่อนคนแรกที่ผม (5) เคยพูดถึงบ้างแล้วแต่วันนี้อยากเพิ่มเติมอีกนิดคือ "ซันตาราม" (1)

เคยเขียนถึงซันตาราม (1) ว่า...

"...อยากเรียกซันตารามว่าเป็นนักเรียนโค่ง เราเรียนหนังสือด้วยกันที่โรงเรียนมงฟอร์ต บอกไม่ได้ว่าเรียนด้วยกันกี่ปี แต่คิดว่าซันตารามออกจากโรงเรียนก่อนจะจบชั้น ม.ศ.๓  ถ้าอยากจะรู้ว่าซันตารามมีรูปร่างหน้าตาอย่างไร ก็ให้ไปดูแขกขายผ้าในตลาดวโรรสได้เลย ชายหนวดเครายาว ตัวโต พุงใหญ่ พูดเสียงดัง ลักษณะอย่างนั้นแหละคือ “ซันตาราม” ที่ผมรู้จัก! ซันตารามตัวโตกว่าเพื่อน แต่ก็ไม่เคยรังแกใคร"
"ช่วงที่เรียนเทคนิคตีนดอย เวลาผมเข้าไปในกาดหลวงหรือตลาดวโรรส จะมีเพื่อน ๒ คนที่เห็นหน้าอยู่เป็นประจำ คนแรกคือ "สุนทร แซ่อั้ง" ขายของอยู่ในตลาด คนนี้เป็นพี่ชายของ "สุทัศน์" ส่วนอีกคนนึงคือ "ซันตาราม" เรายังจำกันได้ คงพูดจาคิงฮาตามประสาคนเมือง(เหนือ)  หลังจากตลาดถูกไหม้ครั้งใหญ่เมื่อปี ๒๕๑๑ ซันตารามก็ยังคงนั่งขายผ้าอยู่ทางด้านตรอกข่วงเมรุ แต่อดีตนักเรียนโค่งดูแก่ไปเยอะ!

เมื่อเดือนที่แล้วผมเขียนถึงซันตารามว่า...

"...ไปซื้อของที่ห้างเทสโก้ฯ ใกล้บ้าน ขณะที่ยืนรอแคชเชียร์คิดเงิน มีชายไทยเชื้อสายอินเดียอายุก็คงพอ ๆ กับผม โพกศีรษะเหมือนแขกขายผ้าในตลาดวโรรสต่อคิวอยู่ข้าง ๆ ผมได้ยินเค้าพูดกับใครไม่รู้ว่า "อยู่เจียงใหม่ แวะมาแอ่ว กำเดียวก่อจะปิ๊กแล้ว"  ผมชั่งใจแป๊ปนึงแล้วหันไปถามว่า "อยู่เจียงใหม่...ฮู้จักซันตารามก่อครับ?"  แขกเคราขาวตอบว่า "ซันตาราม...ต๋ายแล้วลอ" 

เป็นเรื่องจริง! ผมทราบมาก่อนแล้วว่าซันตารามเสียชีวิต ลุงแขกที่เจอในห้างเทสโก้ฯ บอกเพิ่มเติมว่าซันตารามย้ายไปอยู่ที่เมืองแพร่ในช่วงสุดท้ายของชีวิต...

ความตายเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ถ้ารู้ก่อนหน้านั้นว่าซันตารามอยู่ ณ แห่งใดในเมืองแพร่ ผมคงต้องไปหาตัวให้เจอ ลำปางกับแพร่นั้นอยู่ไม่ไกลกัน เฉกเช่นสวรรค์ที่ซันตารามไปอยู่ก็คงไม่ไกลจากโลกที่ผมอยู่ทุกวันนี้... 
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 
๑๗ มิ.ย. ๖๒ -  ขออัพเดทข้อมูลอีกนิดว่า ซันตารามไปอยู่เมืองพาน เชียงราย (ไม่ใช่เมืองแพร่) แล้วเสียชีวิตด้วยโรคบาดทะยัก เนื่องจากไปเหยียบไส้ที่เย็บกระดาษในช่วงน้ำท่วม (ขอขอบคุณข้อมูลจากเสี่ยซ้งครับ)

จนเงินแต่ไม่จนรัก

ทุกวันนี้ผมไม่มีรายได้เลยก็ว่าได้  ไม่มีบำเหน็จบำนาญ ปราศจากเงินเลี้ยงดูจากลูกหลาน หุหุ... น่าจะไปลงทะเบียนคนจน!  แต่ก็ไม่ไป  ผมรับไม่ได้กับนโยบายเส็งเคร็งของรัฐบาล!

ผมเชื่อว่าคนเราทุกคนมีศักดิ์ศรีแห่งความเป็นคนเท่ากัน พวกผู้ดีมีเงินหรือมีอำนาจไม่ต้องมาแบ่งชนชั้นและตีตราว่าคนไหนเป็นคนจน ความจนไม่ได้วัดกันด้วยเงินในกระเป๋าอย่างเดียว บางคนอาจจนเงินแต่ไม่จนรัก ทุกวันนี้ผมอยู่ได้เพราะกินน้อยใช้น้อย อาหารมื้อนี้จ่ายแค่ ๑๕ บาท ซื้อขนมจีนน้ำยาร้านข้างถนนมากิน...

     

เดือนตุลาคมนี้ใครไม่มีบัตรประจำตัวคนจนก็ขึ้นรถไฟฟรีไม่ได้แล้ว เจ้าหน้าที่รถไฟคนหนึ่งแนะนำให้ผมรีบไปลงทะเบียนคนจน (ตัวเขาเองก็ยังทำเลย) ผมบอกตัวเองว่าหากไม่ประกาศตนเป็นคนจนแล้ว ถ้าจะต้องขึ้นรถไฟเสียตังค์ ไปโรงพยาบาลจ่ายค่ารักษาพยาบาล ผมก็ยอม!

ถ้าตัวคนเดียวผมจะขอยื่นใบลาออกจากประเทศไทย แต่เมื่อทำไม่ได้ ก็ต้องทำตัวให้อยู่ได้อย่างมีความสุข  หากท่องเที่ยวผมก็เลือกนั่งรถไฟชั้น ๓ ซึ่งค่าโดยสารไม่แพง 

อยู่บ้านก็จะเล่นดนตรี...

มีอินเทอร์เน็ตไฟเบอร์ความเร็วสูงให้ออนไลน์...

โหลดหนังเรื่องนึงใช้เวลาแค่ ๑๐-๑๕ นาที โหลดหนังสือ นิตยสาร มาอ่านได้นับไม่ถ้วน...

โชคดีมีเพื่อนใจดีส่งไวโอลินแฮนด์เมดให้ใช้ ส่งหีบเพลงให้เล่น ส่งเลนส์ซูมอย่างดีให้สนุกสนานกับการถ่ายภาพ ส่งของดี ๆ ให้กิน ส่งเสื้อผ้าถูกใจให้สวมใส่ ส่งอุปกรณ์เดินทางให้ใช้แค้มปิ้ง ส่งหนังสือให้อ่าน ส่งไปรษณียบัตรภาพสวยเป็นกำลังใจมาให้จากต่างประเทศ ฯลฯ  เพื่อน ๆ จัดหาให้หมด...ทุกอย่างที่ผมอยากได้  ขอขอบพระคุณทุกท่าน

วันนี้เพื่อนบ้านก็ให้ผักมาผัดอีก...

เร็ว ๆ นี้ก็ยังได้รับหูฟังอย่างดียี่ห้อ JVC จากพ่อเลี้ยง ผู้ประสงค์ให้ผมได้ฟังเพลงเพราะ ๆ ใน YouTube...

เกิดมาเพิ่งมีหูฟังดี ๆ ใช้ ผมได้ยินเสียงเครื่องดนตรีแทบทุกเม็ด!

แม้จนเงิน...แต่ก็ไม่เคยขาดแคลนความรักจากเพื่อน ๆ  ผมรู้สึกดีใจครับ!

I love you...

เช้าวันนี้ผมตื่นตี ๕ กว่า เมื่อโฟกัสภาพในจินตนาการได้แล้ว ผมมองเห็นเด็กสีไวโอลินกำลังลากคันชักได้เสียงยาวครบตามอัตราตัวโน้ตตัวกลมที่บอกให้เล่น แปลกจัง...ทำไมผมถึงได้คิดเรื่องนี้! ผมนอนคิดว่าจะเขียนเรื่อง "ฝึกเล่นไวโอลินง่าย ๆ สไตล์ลุงน้ำชา" ต่ออย่างไรดี!

ใกล้ ๖ โมง ผมเปิดประตูระเบียงออกไปมองท้องฟ้าด้านทิศตะวันออก หูแว่วเสียงธรรมชาติในระบบสเตอริโอ นกร้องอยู่ทางขวา เสียงไก่ขันอยู่ด้านซ้าย ขอบคุณพระเจ้าที่พระองค์ประทานดวงตาไม่บอดสีและหูที่สามารถแบ่งแยกได้ถึงทิศทางของเสียงมาให้ ทุกวันนี้แม้ผมจะไม่ร่ำรวยเงินทองหรือมียศฐาบรรดาศักดิ์เหมือนเพื่อนคนอื่น แต่ก็ยังพอจะหาความสุขได้จากชีวิตที่เรียบง่าย...

แต่ละวันผมสามารถดาวน์โหลดหนังมาดูได้ไม่ต่ำกว่า ๔-๕ เรื่อง  ก็ไม่ได้เปิดดูทุกเรื่องหรอก...ผมจะเลือกดูเฉพาะเรื่องที่สนุกและมีสาระ...

ภาพฉากสุดท้ายในภาพยนต์เรื่อง Safe (1995)

อาจเป็นเพราะเมื่อคืนนี้ผมดูหนังเรื่อง SAFE (1995) ก่อนเข้านอนด้วยมั้ง จึงทำให้เช้านี้ผมตื่นขึ้นมาด้วยความคิดที่จะมองโลกด้วยความรัก สลัดทิ้งซึ่งความเกลียดชัง อยากมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อทำประโยชน์ให้สังคม...

เย็นวานนี้ลงไปดายหญ้าหน้าบ้าน ไม่ได้ออกแรงควงจอบมานาน ผมต้องใช้เวลาเกือบ ๒ ชั่วโมงจนถึงค่ำ...

ไม่ได้ทำเฉพาะหน้าบ้านตัวเอง คนแก่วัย ๖๐ กว่ารู้สึกดีใจที่มีแรงพอทำประโยชน์ให้กับสังคมรอบข้างได้ เมื่อได้เข้านอนอย่างมีความสุข จึงตื่นขึ้นมาพร้อมกับความคิดที่จะรังสรรค์ด้วยรัก!

สุขสันต์เช้าวันอาทิตย์นะครับ!!!