อัพเกรดเจ้ายักษ์ - ตั้งศูนย์ล้อและประกอบเฟืองหลัง

สั่งซื้อลวดซี่ล้อ (spokes) มาเปลี่ยนให้เจ้ายักษ์ ผมรู้สึกดีใจเมื่อสามารถทำได้ด้วยตนเอง ความยาวของซี่ลวดที่สั่งมานั้นพอดีเลย ไม่โผล่ยื่นออกมา...

 
ในหัวข้อ อัพเกรดเจ้ายักษ์ - ใส่ซี่(ลวด)ล้อ  ผมเขียนตอนท้ายว่า "ปัญหาใหม่ตามมาอีก... กล่าวคือ ล้อที่ผมใส่ซี่ลวดใหม่ ลองหมุนดูแล้วมันไม่ตรง มันส่ายไปมาซ้ายขวาเป็นบางจุด อย่างที่เว็บจักรยานบอกว่าล้อคดหรือล้อคุ้ง คงเป็นเรื่องยุ่งอีก..."

ต้องเข้าไปศึกษาในเว็บ DIY ในหัวข้อ "How to true the wheels"  หรือถ้าจะแปลเป็นไทยก็น่าจะเป็น "วิธีตั้งศูนย์ล้อ" 

ภาพจาก bike-components.de - thanks!

โห...เค้าใช้เครื่องมือหลายอย่าง แต่ละอย่างล้วนแพงเกินกว่าที่ช่างเหอะจะหาซื้อมาเพื่อใช้เพียงครั้งสองครั้ง ในที่สุดผมก็ตัดสินใจสั่งเครื่องมือเพียงอย่างเดียวคือ ประแจขันซี่ล้อ ๑ ตัว ราคา ๕๙ บาท...

ไม่ต้องมีขาต้งขาตั้งให้มากเรื่อง...ช่างเหอะใช้จักรยานตัวมันเองเป็นขาตั้ง

เล่นกันแบบนี้แหละ...ง่ายดี!

ดูว่ามันคดมันคุ้งตรงไหน แล้วค่อย ๆ ใช้ประแจขันซี่ล้อหมุนปรับความตึงของซี่ลวดทีละนิด แบบว่าใจเย็น ๆ ค่อยเป็นค่อยไปอ่ะ

ตรวจสอบความกลมของขอบล้อ (rim) ได้ด้วยวิธีมักง่ายตามประสาช่างเหอะ!

เสร็จแล้วจ้า!  ล้อหมุนตรงแล้ว (ประมาณเกือบ ๙๐ เปอร์เซนต์) ใช้ได้แล้วล่ะ ขอลองใส่ใช้งานไปก่อน สักระยะนึงก็ค่อยตั้งศูนย์อีกที

ทีนี้ก็ถึงเวลาประกอบเฟืองหลังเข้ากับโม่...

๑๐ สปีดครับ ถ่ายรูปซะหน่อย หล่อจัง...

ลองหมุนดู เสียงเพราะ ลื่นไหลดีจัง!

งานต่อไปคือใส่ยาง หุหุ ต้องหายางในก่อน ยังไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนเลย?                

อัพเกรดเจ้ายักษ์

วันก่อนพูดเรื่อง live together peacefully  แล้วพอดีไปเจอรูปลิง ซึ่งไต่ลงมาที่หน้าห้องพักในช่วงที่ผมอยู่ใน Bukit Lawang เกาะสุมาตราเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย ก็เลยอยากเอามาให้เพื่อน ๆ ดู...

A memorable pic from Tony - thanks!

คิดถึง Tony น้องชายชาวอินโดนีเซีย ศิลปินผู้สร้างสรรค์ภาพเขียนสวย ๆ อยู่ที่ Bukit Lawang  โทนี่เป็นคนใจดีมีน้ำใจ...

Tony กำลังยกเก้าอี้มาให้นั่งกินน้ำอะโวคาโด

ผ่านมาแล้วหลายปี ผมยังไม่มีโอกาสได้กลับไปหา Tony ตามที่ได้สัญญาไว้ แต่ก็ไม่เป็นไร...ทริปสุดท้ายคงได้แวะเยือน

จริง ๆ แล้ว เมื่อเดือนเมษายน ๒๕๖๑ ผมก็ได้ขี่จักรยานไปจนถึงมะละกา (Melaka) มีเป้าหมายว่าจะลงเรือไปเกาะสุมาตรา โดยขี้นที่ดูไม แล้วปั่นจักรยาน ๔ ร้อยกว่ากิโลเมตรไปพบ Tony ที่ทะเลสาบโทบา

เสียดายที่ต้องกลับมาเสียก่อน แต่ไม่เป็นไรครับ คราวหน้าต้องเป็นทริปยาวววว...  ซึ่งผมอาจจะไม่ได้ไปกับเจ้า Banian

แต่ไปกับเจ้ายักษ์...

ต้อง upgrade เจ้ายักษ์ด้วยตนเอง เพื่อให้เข้าใจทุกส่วนของมัน! เพื่อน ๆ คอยให้กำลังใจด้วยนะครับ

เล่นเอาใจแป้ว

วันก่อน บอกเพื่อน ๆ ว่าซ่อมตู้เย็นเสร็จแล้ว หลังจากเปิดทิ้งไว้ข้ามวันข้ามคืนตื่นเช้าผมพบว่ายังคงเย็นอยู่....คิดว่าตู้ใช้ได้แล้ว

ยกเอาตู้เย็นจากชั้นสามขึ้นมาตั้งแทนที่ตู้เย็นตัวที่ซ่อมเสร็จ...

จากนั้นก็ย้ายเจ้า Toshiba ลงไปไว้ข้างล่างให้พี่ชายใช้แทน...

เช้าวันนี้...ผมลงไปเช็คดูตู้เย็น

ใจเต้นแรงเมื่อเห็นว่าช่องฟรีซไม่เย็น รู้สึกผิดหวังกับการซ่อมของตัวเอง โทษว่าคงเป็นเพราะยกลงมาจากชั้นบนคนเดียวแล้วทำให้มันสะเทือน น้ำยาอาจจะรั่วออกเกือบหมดแล้วก็ได้!

เกือบท้อแท้หมดหวัง แต่ก็ต้องลองเช็คดูอีกที พบว่าพี่ชายไปทำให้ปลั๊กมันไม่แน่นกับเต้าเสียบ (คำเตือน - ไฟเดินไม่เรียบเป็นเหตุให้คอมฯ พังได้) ช่างเหอะรีบหาปลั๊กแบนมาสวมเสียบใหม่ให้แน่น... 

เดินไฟแล้วได้ยินเสียงคอมเพรสเซอร์ทำงาน ไม่ช้าไม่นานช่องฟรีซก็เริ่มเย็น

ดีใจที่ไม่ต้องซ่อมอีก... มันเหนื่อยครับ!

ซ่อมตู้เย็นเสร็จแล้ว

ความล้มเหลวในการเชื่อมอุดรูรั่วช่องฟรีซตู้เย็นครั้งแรกหาได้ทำให้ผมสิ้นหวังไม่!... 

ลงมือทำอีกครั้ง ผมต้องซ่อมหัวยิงแก๊สก่อน ด้วยการใช้เศษท่อทองแดงใส่แทนหัวที่หลุดออกไป...

ก็แค่พอใช้ได้ แม้เปลวไฟจะออกมาไม่รวมจุดแต่ก็ช่วยให้ผมรนจนลวดเชื่อมละลายแล้วใช้ปลายมีดอัดเข้าไปในรู จากนั้นก็โปะเข้าไปอีก จนคิดว่าน่าจะไม่รั่วแล้ว ผมเริ่มมั่นใจหลังจากเดินเครื่องแล้วทดสอบด้วยน้ำสบู่ไม่ปรากฏฟอง...

พอดีผมต้องผสมกาวอีพ็อกซี (epoxy glue) เพื่อใช้ติดรอยแตกของลิ้นชักใต้ช่องฟรีซตู้เย็น ก็เลยเอาส่วนผสมที่เหลือมาทาทับบนแผลที่เชื่อมเอาไว้...

ปล่อยทิ้งไว้ ๒๔ ชั่วโมงแล้วค่อยทำความสะอาด...

น่าจะไม่รั่วแล้วมั้ง?  ผมเริ่มขบวนเติมน้ำยาอีกครั้ง...

ลืมบอกไปว่าต้องมีเครื่องมือและอุปกรณ์ในการเติมน้ำยาซึ่งเอาอย่างถูกสุดเลยดังนี้...

- เกจวัดและเติมน้ำยาพร้อมสาย ๒ เส้น เอาแบบหัวเดียวถูกสุด (ราคา ๔๙๙ บาท)
- น้ำยาแอร์ R134A ขนาด ๑,๐๐๐ กรัม พร้อมหัวเปิดน้ำยา (ราคา ๒๘๙ บาท)

เกจเติมน้ำยา - ภาพจาก shopee.co.th  (ขอขอบคุณ)

 

ทีนี้ก็ต้องมีเจ้าเครื่องแวคคั่มสำหรับใช้ดูดอากาศออกจากระบบ ก่อนเติมน้ำยาตู้เย็นหรือเครื่องปรับอากาศ

เครื่องแวคคั่ม - ภาพจาก shopee.co.th  (ขอขอบคุณ)

ราคาถูกสุดในเว็บจำหน่ายสินค้าออนไลน์คือ ๑,๕๐๐ บาท  โห..ไม่ไหว "จะเสียเงินซื้อมาทำไม!" ว่าแล้วช่างเหอะก็ต้องคิดหาวิธีทำแวคคั่มให้ได้ ง่ายที่สุดคือไปยืมเครื่องแวคมาจากช่างแอร์ แต่ไม่อยากไปรบกวนเค้า ผมมองไปที่เครื่องปั้มลมซึ่งมีอยู่ คิดว่าถ้ามันเป่าลมออก อีกด้านนึงมันก็ต้องดูดลมเข้า...

แล้วก็มีจริง ๆ ผมต่อสายมาใช้เป็นเครื่องดูดอากาศ เดินเครื่องจนเข็มวัดแรงดันลดลงเป็น 30 psi จากนั้นก็เติมน้ำยาตามขั้นตอนของมัน ให้คอมฯ ทำงานแล้วเปิดน้ำยาอีก ๒-๓ ครั้งจนเข็มนิ่ง ไม่นานนักตู้เย็นก็เริ่มเย็น...

ไม่รู้ว่าน้ำยาจะรั่วออกอีกหรือเปล่า?  ผมเก็บเครื่องมือและของเหลือใช้  งานนี้หมดไปเป็นพัน แต่ก็เหลือของเก็บเอาไว้ใช้งานได้อีกหลายครั้ง ไม่ว่าจะเป็นน้ำยาสำหรับเติมตู้เย็น เครื่องปรับอากาศบ้านและรถยนต์ ส่วนเครื่องมือก็ใช้ตรวจเช็คน้ำยาแอร์ได้...ไม่ต้องเรียกช่าง หรือจะซื้อแอร์ใหม่เป็นชุดมาติดตั้งเองก็น่าจะทำได้!

เห็นว่าตู้เย็นทำงานแล้ว ผมก็จัดการล้างทำความสะอาด...

ประกอบแล้ว...

ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะเย็นอีกนานแค่ไหน?  อิอิ

ทั้งสำเร็จและล้มเหลว

วันก่อนผมเขียนเรื่อง "ซ่อมตู้เย็น - ช่วยเขกหัวผมที"  บอกว่าต้องรอให้ได้ลวดเชื่อมอลูมิเนียมทองแดงที่สั่งจากเมืองจีนเสียก่อน ถึงจะได้ทดลองเชื่อมอุดรูรั่วบนแผงทำความเย็น...

วันนี้ลวดเชื่อมมาแล้วครับ...

มีฟลักซ์ในตัวด้วย...

อยากจะเล่าถึงประสบการณ์สักหน่อย ก่อนอื่นก็ต้องยอมรับว่าไม่เคยทำงานเชื่อมแบบนี้เลย เคยแต่บัดกรีโดยใช้หัวแร้งและตะกั่วตอนซ่อมวิทยุต่อแอมป์ฯ  เชื่อมเหล็กก็ไม่เป็น หุหุ ดันจะมาคิดเชื่อมอลูมิเนียมโดยใช้ปืนยิงแก๊สราคา ๘๐ บาท...

ใคร ๆ ก็บอกว่าเชื่อมช่อง freeze เป็นเรื่องยากสำหรับช่างมือใหม่ ผมลองทำดูแล้ว ต้องยอมรับว่ากว่าจะทำได้ก็สิ้นเปลืองทั้งเวลา แก๊ส และลวดเชื่อม เสร็จแล้วทดสอบด้วยฟองสบู่ ทีแรกก็ไม่เห็นมีอะไร ผมเติมน้ำยาแล้วเดินเครื่อง ช่องฟรีซเย็นขึ้นมา แต่ดีใจได้ไม่นานก็ต้องเศร้า เพราะน้ำยารั่วออกมาตามตามด ในที่สุดที่เติมเต็มไว้ก็หายหมด!...

แผงทำความเย็นเชื่อมยากเพราะมีสีเคลือบ (แม้จะทำความสะอาดแล้วก็ตาม) อีกประการคือต้องเชื่อมในพื้นที่ที่มืดและแคบ นอกจากนั้นเจ้า flame gun ราคาถูกที่ผมใช้ก็ไม่เหมาะ ลวดเชื่อมก็คงไม่ใช่อย่างดี เชื่อมไปเชื่อมมา...ในที่สุดปืนก็พัง

มันเหมาะสำหรับงานครัวมากกว่าครับ จริง ๆ แล้วควรใช้เครื่องเชื่อมแก๊สที่มีประสิทธิภาพที่ช่างอาชีพใช้ หรือไม่ก็เอาเป็นแบบนี้ก็ยังดี...

ซ่อมตู้เย็นครั้งนี้ ผมต้องตัดต่อท่อเติมน้ำยาของคอมเพรสเซอร์ด้วยครับ...

เวรกรรมอีกแย้ว...ช่างเหอะไม่มีที่ตัดท่อทองแดงแบบที่เค้าใช้กัน!

ภาพจาก mounbumrungsil-air.blogspot.com (ขอขอบคุณ)

ต้องเอาเลื่อยตัดกิ่งไม้มาตัด เพื่อต่อด้วยเจ้าตัวนี้...

มันคือวาล์วลูกศรขนาด ๑/๔ นิ้ว (ซื้อมาตัวละ ๑๕ บาท) สวมเข้าด้วยกันแล้วเชื่อมด้วยลวดเชื่อมโดยใช้ปืนยิงแก๊ส อันนี้จะเชื่อมได้ง่ายหน่อย เพราะมีพื้นที่ทำงานกว้าง ไม่ต้องกลัวด้วยว่าไฟแรงจะทำให้ชิ้นงานทะลุ (เวลาเชื่อมเอาผ้าชุบน้ำชุ่ม ๆ มาวางกันไว้รอบ ๆ ด้วยนะ)  ไม่ยากครับ เผาด้วยปืนไฟแล้วใช้ลวดเชื่อมแหย่เข้าไป มันก็ละลายไหลเข้ายึดประสานท่อทองแดง...

ที่เห็นสีขาว ๆ คือครีมอาบน้ำที่เอามาทดสอบว่ารั่วหรือเปล่า? ถ้าไม่มีฟองอากาศผุดขึ้นมาก็น่าจะใช้ได้...

เชื่อมท่อเติมน้ำยาประสบความสำเร็จ แต่ช่องฟรีซยังคงล้มเหลวครับ! หัวพ่นแก๊สก็พังไปแย้ว...