อัพเกรดเจ้ายักษ์ - ตั้งศูนย์ล้อและประกอบเฟืองหลัง

สั่งซื้อลวดซี่ล้อ (spokes) มาเปลี่ยนให้เจ้ายักษ์ ผมรู้สึกดีใจเมื่อสามารถทำได้ด้วยตนเอง ความยาวของซี่ลวดที่สั่งมานั้นพอดีเลย ไม่โผล่ยื่นออกมา...

 
ในหัวข้อ อัพเกรดเจ้ายักษ์ - ใส่ซี่(ลวด)ล้อ  ผมเขียนตอนท้ายว่า "ปัญหาใหม่ตามมาอีก... กล่าวคือ ล้อที่ผมใส่ซี่ลวดใหม่ ลองหมุนดูแล้วมันไม่ตรง มันส่ายไปมาซ้ายขวาเป็นบางจุด อย่างที่เว็บจักรยานบอกว่าล้อคดหรือล้อคุ้ง คงเป็นเรื่องยุ่งอีก..."

ต้องเข้าไปศึกษาในเว็บ DIY ในหัวข้อ "How to true the wheels"  หรือถ้าจะแปลเป็นไทยก็น่าจะเป็น "วิธีตั้งศูนย์ล้อ" 

ภาพจาก bike-components.de - thanks!

โห...เค้าใช้เครื่องมือหลายอย่าง แต่ละอย่างล้วนแพงเกินกว่าที่ช่างเหอะจะหาซื้อมาเพื่อใช้เพียงครั้งสองครั้ง ในที่สุดผมก็ตัดสินใจสั่งเครื่องมือเพียงอย่างเดียวคือ ประแจขันซี่ล้อ ๑ ตัว ราคา ๕๙ บาท...

ไม่ต้องมีขาต้งขาตั้งให้มากเรื่อง...ช่างเหอะใช้จักรยานตัวมันเองเป็นขาตั้ง

เล่นกันแบบนี้แหละ...ง่ายดี!

ดูว่ามันคดมันคุ้งตรงไหน แล้วค่อย ๆ ใช้ประแจขันซี่ล้อหมุนปรับความตึงของซี่ลวดทีละนิด แบบว่าใจเย็น ๆ ค่อยเป็นค่อยไปอ่ะ

ตรวจสอบความกลมของขอบล้อ (rim) ได้ด้วยวิธีมักง่ายตามประสาช่างเหอะ!

เสร็จแล้วจ้า!  ล้อหมุนตรงแล้ว (ประมาณเกือบ ๙๐ เปอร์เซนต์) ใช้ได้แล้วล่ะ ขอลองใส่ใช้งานไปก่อน สักระยะนึงก็ค่อยตั้งศูนย์อีกที

ทีนี้ก็ถึงเวลาประกอบเฟืองหลังเข้ากับโม่...

๑๐ สปีดครับ ถ่ายรูปซะหน่อย หล่อจัง...

ลองหมุนดู เสียงเพราะ ลื่นไหลดีจัง!

งานต่อไปคือใส่ยาง หุหุ ต้องหายางในก่อน ยังไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนเลย?                

กลับมาอีกแล้ว...

เพื่อน ๆ ที่รักครับ.... เท่าที่ผ่านมามีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในโลกใบนี้ เปรียบเหมือนพายุร้ายกระหน่ำเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า     

นับจากวันที่ผมได้ปั่นจักรยานไป อช.แม่ปิงในช่วงส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ หากเหลียวกลับไปมองย้อนหลัง จะเห็นได้ว่าผ่านไปแล้ว ๔ เดือนเต็ม มันช่างรวดเร็วเหลือเกิน! ในขณะที่ภาวะโควิด-๑๙ ทำให้ผู้คนเดือดร้อนไปทั่ว ผมกลัวว่าภัยพิบัติอาจซ้ำเติมให้ชีวิตลำบากหนักหนาสาหัสยิ่งขึ้นในอนาคตอันใกล้นี้!  อย่างไรก็ตามชีวิตผมซึ่งผ่านมาจนถึงวัยนี้ก็นับว่าคุ้มกับที่ได้เกิดมาแล้ว  จะจบลงในวันนี้หรือพรุ่งนี้ก็ไม่เสียใจ!

เห็นภาพเก่า ๆ ตอนที่ยังแข็งแรง สามารถยืนเล่นแอคคอร์เดียนหนัก ๆ ได้ติดต่อกัน ๒-๓ ชั่วโมง ถ้าเป็นวันนี้ให้ทำเช่นนั้นอีก มันคงเป็นแค่ the impossible dream  ก่อนที่โลกอินเทอร์เน็ตจะมี facebook ผมเคยบ่นเรื่องปัญหาและภาระที่ต้องเผชิญอย่างต่อเนื่องในเว็บของตัวเอง แต่แล้วก็เลิกไปเพราะไม่อยากพูดเรื่องไร้สาระให้เพื่อน ๆ รับทราบ  ผมตั้งหน้าตั้งตาเขียนบล็อกท่องโลก ( exploring the world) และ บล็อกช่างเหอะ มาเรื่อย ๆ  

จวบจนช่วง ๔-๕ เดือนมานี้ ตาแก่เมืองรถม้าก็หายเงียบไปจากบล็อกช่างเหอะ  รวมทั้งไม่มีการ update ใน facebook  ผมหายเงียบไป....เพราะเบื่อหน่ายกับภาพของความอยุติธรรม การเอารัดเอาเปรียบ ไม่อยากฟังสังคมที่พูดกันไปวัน ๆ อย่างไร้สาระ ไม่อยากเห็นรัฐบาลและนายกฯ ผู้ไร้ประสิทธิภาพที่สุดตั้งแต่ที่เคยมีมาในประเทศไทย รวมทั้งระบบการศึกษาที่ไม่เคยพัฒนา สร้างเด็กไทยให้เป็นนักคิดและมีคุณธรรม ฯลฯ   ต้องขอโทษเพื่อน ๆ ที่ไม่ได้ส่งข่าวถึง หรือมิได้ติดต่อให้กำลังใจ หลายคนเป็นห่วงผม ลุงคนนี้ก็ไม่มีลูกมีหลาน นอกจาก "ครูแต้ม" คนเดียวเท่านั้นที่สามารถเรียกได้อย่างเต็มปากว่าลูก ลูกสาวได้ส่งความคิดถึงมาเมื่อเร็ว ๆ นี้... ขอบคุณจ้าดนักเน้อ!

ว่าจะกลับมาเขียนบล็อกช่างเหอะ ต่อ  บางทีอาจ update facebook อีก  เริ่มจากวันนี้ที่ ๑ พ.ค. ๒๕๖๓ เลย... อยากบอกก่อนว่า "คิดถึงเพื่อน ๆ ทุกคน"

รีวิวสินค้าจีน - ชั้นวางของข้างตู้เย็น

การวางขวดน้ำดื่มไว้บนหลังเตาไมโครเวฟเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำจริง ๆ ครับ!

แต่ผมก็ยังทำทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามีผลเสียหลายอย่าง ข้อแก้ตัวก็คือหาที่วางไม่ได้นั่นเอง!  และแล้วปัญหาก็ถูกขจัดไป เมื่อได้เจอสินค้าราคาถูกอีกชิ้นจากเมืองจีนคือ ชั้นวางของข้างตู้เย็น... 

สั่งซื้อในลาซาด้าช่วง flash sale ได้มาในราคา ๒๐๔ บาท...

ประกอบง่ายครับ ไม่บอบบางจนเกินไป ผมย้ายขวดน้ำดื่มมาตั้งเรียงแล้ว ใช้ได้ดีทีเดียว...

ขยับดูแล้วก็ไม่น่าจะล้มได้ง่าย...

ต่อไปผมก็หยิบขวดน้ำดื่มออกมาตั้งบนโต๊ะอาหารได้ง่ายขึ้น!

เป็นรีวิวสินค้าจากจีนอีกชิ้นนึงครับผม...

เล่นเอาใจแป้ว

วันก่อน บอกเพื่อน ๆ ว่าซ่อมตู้เย็นเสร็จแล้ว หลังจากเปิดทิ้งไว้ข้ามวันข้ามคืนตื่นเช้าผมพบว่ายังคงเย็นอยู่....คิดว่าตู้ใช้ได้แล้ว

ยกเอาตู้เย็นจากชั้นสามขึ้นมาตั้งแทนที่ตู้เย็นตัวที่ซ่อมเสร็จ...

จากนั้นก็ย้ายเจ้า Toshiba ลงไปไว้ข้างล่างให้พี่ชายใช้แทน...

เช้าวันนี้...ผมลงไปเช็คดูตู้เย็น

ใจเต้นแรงเมื่อเห็นว่าช่องฟรีซไม่เย็น รู้สึกผิดหวังกับการซ่อมของตัวเอง โทษว่าคงเป็นเพราะยกลงมาจากชั้นบนคนเดียวแล้วทำให้มันสะเทือน น้ำยาอาจจะรั่วออกเกือบหมดแล้วก็ได้!

เกือบท้อแท้หมดหวัง แต่ก็ต้องลองเช็คดูอีกที พบว่าพี่ชายไปทำให้ปลั๊กมันไม่แน่นกับเต้าเสียบ (คำเตือน - ไฟเดินไม่เรียบเป็นเหตุให้คอมฯ พังได้) ช่างเหอะรีบหาปลั๊กแบนมาสวมเสียบใหม่ให้แน่น... 

เดินไฟแล้วได้ยินเสียงคอมเพรสเซอร์ทำงาน ไม่ช้าไม่นานช่องฟรีซก็เริ่มเย็น

ดีใจที่ไม่ต้องซ่อมอีก... มันเหนื่อยครับ!

ทั้งสำเร็จและล้มเหลว

วันก่อนผมเขียนเรื่อง "ซ่อมตู้เย็น - ช่วยเขกหัวผมที"  บอกว่าต้องรอให้ได้ลวดเชื่อมอลูมิเนียมทองแดงที่สั่งจากเมืองจีนเสียก่อน ถึงจะได้ทดลองเชื่อมอุดรูรั่วบนแผงทำความเย็น...

วันนี้ลวดเชื่อมมาแล้วครับ...

มีฟลักซ์ในตัวด้วย...

อยากจะเล่าถึงประสบการณ์สักหน่อย ก่อนอื่นก็ต้องยอมรับว่าไม่เคยทำงานเชื่อมแบบนี้เลย เคยแต่บัดกรีโดยใช้หัวแร้งและตะกั่วตอนซ่อมวิทยุต่อแอมป์ฯ  เชื่อมเหล็กก็ไม่เป็น หุหุ ดันจะมาคิดเชื่อมอลูมิเนียมโดยใช้ปืนยิงแก๊สราคา ๘๐ บาท...

ใคร ๆ ก็บอกว่าเชื่อมช่อง freeze เป็นเรื่องยากสำหรับช่างมือใหม่ ผมลองทำดูแล้ว ต้องยอมรับว่ากว่าจะทำได้ก็สิ้นเปลืองทั้งเวลา แก๊ส และลวดเชื่อม เสร็จแล้วทดสอบด้วยฟองสบู่ ทีแรกก็ไม่เห็นมีอะไร ผมเติมน้ำยาแล้วเดินเครื่อง ช่องฟรีซเย็นขึ้นมา แต่ดีใจได้ไม่นานก็ต้องเศร้า เพราะน้ำยารั่วออกมาตามตามด ในที่สุดที่เติมเต็มไว้ก็หายหมด!...

แผงทำความเย็นเชื่อมยากเพราะมีสีเคลือบ (แม้จะทำความสะอาดแล้วก็ตาม) อีกประการคือต้องเชื่อมในพื้นที่ที่มืดและแคบ นอกจากนั้นเจ้า flame gun ราคาถูกที่ผมใช้ก็ไม่เหมาะ ลวดเชื่อมก็คงไม่ใช่อย่างดี เชื่อมไปเชื่อมมา...ในที่สุดปืนก็พัง

มันเหมาะสำหรับงานครัวมากกว่าครับ จริง ๆ แล้วควรใช้เครื่องเชื่อมแก๊สที่มีประสิทธิภาพที่ช่างอาชีพใช้ หรือไม่ก็เอาเป็นแบบนี้ก็ยังดี...

ซ่อมตู้เย็นครั้งนี้ ผมต้องตัดต่อท่อเติมน้ำยาของคอมเพรสเซอร์ด้วยครับ...

เวรกรรมอีกแย้ว...ช่างเหอะไม่มีที่ตัดท่อทองแดงแบบที่เค้าใช้กัน!

ภาพจาก mounbumrungsil-air.blogspot.com (ขอขอบคุณ)

ต้องเอาเลื่อยตัดกิ่งไม้มาตัด เพื่อต่อด้วยเจ้าตัวนี้...

มันคือวาล์วลูกศรขนาด ๑/๔ นิ้ว (ซื้อมาตัวละ ๑๕ บาท) สวมเข้าด้วยกันแล้วเชื่อมด้วยลวดเชื่อมโดยใช้ปืนยิงแก๊ส อันนี้จะเชื่อมได้ง่ายหน่อย เพราะมีพื้นที่ทำงานกว้าง ไม่ต้องกลัวด้วยว่าไฟแรงจะทำให้ชิ้นงานทะลุ (เวลาเชื่อมเอาผ้าชุบน้ำชุ่ม ๆ มาวางกันไว้รอบ ๆ ด้วยนะ)  ไม่ยากครับ เผาด้วยปืนไฟแล้วใช้ลวดเชื่อมแหย่เข้าไป มันก็ละลายไหลเข้ายึดประสานท่อทองแดง...

ที่เห็นสีขาว ๆ คือครีมอาบน้ำที่เอามาทดสอบว่ารั่วหรือเปล่า? ถ้าไม่มีฟองอากาศผุดขึ้นมาก็น่าจะใช้ได้...

เชื่อมท่อเติมน้ำยาประสบความสำเร็จ แต่ช่องฟรีซยังคงล้มเหลวครับ! หัวพ่นแก๊สก็พังไปแย้ว...

ซีเมนต์กันซึมตราตุ๊กแก

ปีที่แล้วเวลาฝนตกหนักมีน้ำขังบนดาดฟ้า น้ำจะไหลออกมาตามรอยรั่วซึมใต้คาน...

ทีแรกเป็นมากชนิดได้ยินเสียงน้ำหยดลงพื้นเลยล่ะ ผมได้ทำการซ่อมด้วยการฉาบอุดด้วยซีเมนต์ผสมสำเร็จกันรั่วซึมยี่ห้อ Weber ขนาด ๕ กิโลกรัม จำไม่ได้แล้วว่าซื้อมาถุงละเท่าไร เอามาผสมน้ำใช้ฉาบตามรอยร้าวบริเวณคาน...

ตราตุ๊กแก...คิดว่าน่าจะติดดี ผมใช้ไม่หมดถุงหรอก หน้าฝนที่ผ่านมาก็ไม่มีน้ำหยดหรือซึมออกมาจากใต้คานอีก แต่ที่เพดานบางจุดยังเห็นมีหยดน้ำเล็ก ๆ ค่อย ๆ เกาะตัวแล้วหยดลงมา รอให้ผ่านฝนมาก่อน จนถึงวันนี้ก็ได้ฤกษ์ซ่อมแซมอีกครั้ง...ผมทำความสะอาดบริเวณรอยร้าวที่พบ แล้วผสมซีเมนต์นำมาฉาบ ปล่อยทิ้งไว้ข้ามคืน  คิดว่าวิธีนี้ง่ายและประหยัดสุดครับ...

น่าจะแก้ปัญหาน้ำรั่วซึมได้ครับผม!

ซ่อมฐานยึดกล้องสไตล์ช่างเหอะ

เพื่อน ๆ ที่รัก! วันนี้ช่างเหอะเขียนเรื่องซ่อมฐานยึดกล้องติดรถยนต์หน่อยเด้อ...

กล้องติดรถยนต์ราคาถูกจากจีนบางครั้งก็ไม่แข็งแรงทนทาน บิดนิดบิดหน่อยเจ้าตัวต่อระหว่างฐานยึดกับตัวกล้องก็เสียแล้ว ทำด้วยพลาสติกคุณภาพต่ำ...รับแรงกดไม่เท่าไรก็พัง !

ช่างเหอะ...จัดอยู่ในจำพวกสุกเอาเผากิน ดังนั้นการซ่อมก็เอาง่ายเข้าว่า ผมไม่ต้องเสียเวลาหาอะไหล่ตัวใหม่ ไม่ต้องใช้กาวทาให้เปื้อนมือ แค่หาเข็มขัดรัดท่อ (host clamp) ขนาด ๖ หุนมา ๑ ตัว โยนชิ้นส่วนและเจ้าตัวที่แตกทิ้งไปให้หมด เอาเข็มขัดมารัดไว้แทนอย่างที่เห็นนี่แหละ...

ใช้ไขควงแบนขันให้ตึงมือ เรียบร้อยแล้วกั๊บ มันแน่นดีกว่าเก่าด้วยซ้ำ...

ไม่ต้องเสียเวลา ไม่ต้องหาอะไหล่ เป็นสไตล์ DIY ของช่างเหอะครับผม