ขอโทษด้วย!

เมื่อวันที่ ๑๒ กันยายน ๒๕๕๕ ผมได้เขียนถึงเพื่อนนักเรียนมงฟอร์ตที่ชื่อ "ซันตาราม" ว่า...

"...อยากเรียกซันตารามว่าเป็นนักเรียนโค่ง เราเรียนหนังสือด้วยกันที่โรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย  บอกไม่ได้ว่าเรียนด้วยกันกี่ปี แต่ผมยืนยันได้ว่าซันตารามออกจากโรงเรียนก่อนจะจบชั้น ม.ศ.๓  ถ้าอยากจะรู้ว่าซันตารามมีรูปร่างหน้าตาอย่างไร ก็ให้ไปดูแขกขายผ้าในตลาดวโรรสได้เลย ชายหนวดเครายาว ตัวโต พุงใหญ่ และพูดเสียงดัง ลักษณะอย่างนั้นแหละคือ “ซันตาราม” ที่ผมรู้จัก!
ซันตารามตัวโตกว่าเพื่อน แต่ซันตารามก็ไม่เคยรังแกใครนะ หลังจากจบเทคนิคแล้ว..ผมเคยไปเจอซันตารามที่ร้านขายผ้าในกาดหลวงหรือตลาดวโรรส เราก็คงยังจำกันได้…แม้เวลาจะผ่านเลยไปนานนับสิบปี  ซันตารามยังคงเรียกผมว่า “ไอ่ชัย” และพูดจากัน “คิง ๆ ฮา ๆ” ตามประสาคนเมือง(เหนือ) หลังจากตลาดวโรรสถูกไฟไหม้ครั้งใหญ่ ผมก็ยังคงเห็นซันตารามนั่งอยู่หน้าร้านขายผ้าซึ่งอยู่ทางด้านตรอกข่วงเมรุ อดีตนักเรียนโค่งดูแก่ไปเยอะ!...."

ซันตาราม (1) จากโลกใบนี้ไปแล้ว แต่ผม (5) ก็ยังคงไม่ลืมเพื่อนคนนี้...

MC 08 - ขอขอบคุณภาพจาก พ.ต.ท. สุพล ฟูมูลเจริญ (ประธานรุ่น)

รวมทั้งเพื่อน MC อีกมากมายหลายคน....

ไม่รู้ว่าพักนี้ทำไมผมถึงได้คิดถึงเพื่อนเก่าค่อนข้างบ่อย  รู้สึกผิดที่ทำตัวห่างเหิน งานรำลึก ๕๐ ปี - มงฟอร์ต ๐๘ เมื่อตอนต้นปีก็ไม่ได้ไป...  

อยากขอโทษเพื่อน ๆ มงฟอร์ต ๐๘ ทุก ๆ คนครับ!

รำลึก 50 ปี มงฟอร์ต 08

วันนี้มีงานรำลึก 50 ปี มงฟอร์ต 08 จัดที่ศูนย์ประชุมนานาชาติ โรงแรมเชียงใหม่แกรนด์วิว เริ่มงานเวลา ๕ โมงเย็น...

ด้วยความขอบคุณยิ่ง...ผมได้รับจดหมายข่าวซึ่งส่งมาให้ทางไปรษณีย์ และเสื้อรุ่นซึ่งนำไปมอบให้ถึงมือที่ห้างแม็คโครเมื่อวันอังคารที่ผ่านมาโดย ผศ. ดรณ์ คุณยศยิ่ง เพื่อนร่วมรุ่น MC 08 ผู้มีน้ำใจ

ผมต้องขออภัยเพื่อน ๆ มงฟอร์ตรุ่น 08 ซึ่งไปร่วมงานในวันนี้ด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือ พตท. สุพล ฟูมูลเจริญ ประธานรุ่น และเพื่อนนรินทร์ที่อุตส่าห์โทรศัพท์ชวนให้ไปร่วมงานให้ได้...

บ่ายวันนี้ผมสอนเด็ก ๆ ๓ คน หลังจากหยุดช่วงปีใหม่และวันเด็กไป ๓ สัปดาห์เต็ม กว่าจะสอนเสร็จก็ ๔ โมงเย็น ท้องฟ้ามืดครึ้มด้วยเมฆฝน รู้สึกเหนื่อยครับ ใจหนึ่งก็อยากไปเจอเพื่อนฝูงซึ่งบางคนไม่ได้เห็นหน้าค่าตามาเกือบ ๕๐ ปี แต่ใจนึงก็บอกผมว่าไม่พร้อมที่จะเดินทาง...

ผมยังคงรักและภูมิใจในสถาบันทุกแห่งที่ได้รับการศึกษา ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย วิทยาลัยเทคนิคภาคพายัพ เชียงใหม่, วิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพฯ หรือมหาวิทยาลัยพายัพ ซึ่งความรู้สึกนี้ยังมั่นคง ไม่เปลี่ยนแปลง เพียงแต่ผมตระหนักว่าเป็นเพียงลูกไม้ลูกเล็ก ๆ ที่หลุดออกจากลำต้นแล้วไปผลิเป็นเพียงต้นไม้เล็ก ๆ ที่ไม่อาจให้ร่มเงาสำหรับคนอื่นได้ จึงพอใจที่จะอยู่แบบเก็บตัวอย่างเช่นทุกวันนี้ ด้วยความหวังว่าการใช้ชีวิตอย่างพอเพียงจะทำให้อยู่ได้โดยไม่ลำบากนัก จริง ๆ แล้วผมไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการมีชีวิตอยู่อย่างไม่เบียดเบียน และหากแม้นว่าตัวเองยังพอมีประโยชน์สำหรับผู้อื่นได้บ้าง ก็อยากจะอุทิศให้ ตราบถึงวันสิ้นลมเมื่อขอให้นำร่างส่งคณะแพทยศาสตร์ มช.โดยทันที...

เพื่อน MC 08 ที่วัดคะตึก ลำปาง

ขอบคุณสำหรับภาพที่พิมพ์ไว้ในจดหมายข่าว ผมดีใจที่ได้เห็นเพื่อนร่วมชั้นในสมัยที่ยังเป็นเด็ก เท่าที่ดูจำได้ดีก็มี ซันตาราม (1)  ทักษฺิณ ชินวัตร (2)  เกษมศักดิ์ เอมเอี่ยม (3)  นรินทร์ พงษ์โสภา (4) นอกนั้นดูไม่ออกจริง ๆ

อยากบอกว่าเพื่อนมงฟอร์ต 08 คนที่อยู่ในรูป (5) ยังคงรักและคิดถึงเสมอ แม้จะไม่ได้มาร่วมงานในวันนี้...